ici chemo rogor menatrebi
იცი ჩემო, როგორ მენატრები, როგორც ქვეყნად არასოდეს არსად, არვინ არვის, არა ჰნატრებია. სიმართლეა ეს მე ვიცი, რადგან იმ დიდ ტკივილს რასაც გავუძელი, ვერ შესძლაბდა ვერა, ღმერთის გარდა. თვითონ ღმერთი გარდმოვიდა ჩემში, მან გაუძლო ამ ტკივილებს, ამ დარდს, მან იბრძოლა, გაიმარჯვა, დადრკა, სიყვარულად ანთებული ღვივის.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი ეხლა აქ ხარ, ჩემთანა ხარ გხედავ. მე გეხები, ვსაუბრობ და გისმენ, სიყვარულის ცრემლში თვალი ცურავს.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც რიჟრაჟს დილის ჰანგი ჩიტთა და მიმწუხრზე, მზის სხივების კეცვა, როგორც მშვიდი ზღვის სუნთქვა და ზეცის კამკამა ცის მჭვირვალება, ხედვა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც წვიმის წვეთთა სუსხი, ფეთქვა, როგორც თოვლის სისპეტაკე, კდემა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც დიდი მხურვალე მზის სხივთა მწველი, მფრქვევი სინათლე და ღელვა, როგორც ქარის შემოტევა მძლავრი, როგორც დიდი ჩანჩქერების ჩქეფა, როგორც ნელა მოკამკამე წყაროს სიხალისე, სიცოცხლე და ძგერა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც შროშნის მშვენიერი ხედვა, როგორც ნამი სამკაული მინდვრის, როგორც ქვიშა ცხელ უდაბნოს მიწის. როგორც ცაზე ღრუბლის ქულა ერთი, ცის ტატნობზე მიუსაფრად მყოფი, როგორც ირგვლოვ ხე, ბალახი, ბუჩქი, როგორც ცაზე მზე, მთვარე, ვარსკვლავი. როგორც ღამე, როცა ცაზე ვარსკვლავთ გაუმართავთ ო, მეჯლისი დიდი.
იცი ჩემი, როგორ მენატრებიი ვით გალობა ბულბულისა, შაშვის, ვით შრიალი ფოთოლთ: ვერხვის, ჭადრის, ვით სიმღერა ანგელოზთა დასის.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი ო, ვერ აღწერს მას ვერც გული, გონი, მას მხოლოდ ვგრძნობ, უნდა იგრძნო სულით, რადგან სიტყვა ვერ შესწვდება მაღლივ, ის სიმაღლე, ის ღვთის დარი ყოფა, ის საუფლო ღმერთის ნების ქმნილის, სულის ყოფა და სავანე მისი, მხოლოდ გრძნობით არიქმება ყოფათ.
იცი ჩემო, როგორ მენატრები, როგორც ქვეყნად არასოდეს არსად, არვინ არვის, არა ჰნატრებია. სიმართლეა ეს მე ვიცი, რადგან იმ დიდ ტკივილს რასაც გავუძელი, ვერ შესძლაბდა ვერა, ღმერთის გარდა. თვითონ ღმერთი გარდმოვიდა ჩემში, მან გაუძლო ამ ტკივილებს, ამ დარდს, მან იბრძოლა, გაიმარჯვა, დადრკა, სიყვარულად ანთებული ღვივის.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი ეხლა აქ ხარ, ჩემთანა ხარ გხედავ. მე გეხები, ვსაუბრობ და გისმენ, სიყვარულის ცრემლში თვალი ცურავს.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც რიჟრაჟს დილის ჰანგი ჩიტთა და მიმწუხრზე, მზის სხივების კეცვა, როგორც მშვიდი ზღვის სუნთქვა და ზეცის კამკამა ცის მჭვირვალება, ხედვა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც წვიმის წვეთთა სუსხი, ფეთქვა, როგორც თოვლის სისპეტაკე, კდემა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც დიდი მხურვალე მზის სხივთა მწველი, მფრქვევი სინათლე და ღელვა, როგორც ქარის შემოტევა მძლავრი, როგორც დიდი ჩანჩქერების ჩქეფა, როგორც ნელა მოკამკამე წყაროს სიხალისე, სიცოცხლე და ძგერა.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი როგორც შროშნის მშვენიერი ხედვა, როგორც ნამი სამკაული მინდვრის, როგორც ქვიშა ცხელ უდაბნოს მიწის. როგორც ცაზე ღრუბლის ქულა ერთი, ცის ტატნობზე მიუსაფრად მყოფი, როგორც ირგვლოვ ხე, ბალახი, ბუჩქი, როგორც ცაზე მზე, მთვარე, ვარსკვლავი. როგორც ღამე, როცა ცაზე ვარსკვლავთ გაუმართავთ ო, მეჯლისი დიდი.
იცი ჩემი, როგორ მენატრებიი ვით გალობა ბულბულისა, შაშვის, ვით შრიალი ფოთოლთ: ვერხვის, ჭადრის, ვით სიმღერა ანგელოზთა დასის.
იცი ჩემო, როგორ მენატრებიი ო, ვერ აღწერს მას ვერც გული, გონი, მას მხოლოდ ვგრძნობ, უნდა იგრძნო სულით, რადგან სიტყვა ვერ შესწვდება მაღლივ, ის სიმაღლე, ის ღვთის დარი ყოფა, ის საუფლო ღმერთის ნების ქმნილის, სულის ყოფა და სავანე მისი, მხოლოდ გრძნობით არიქმება ყოფათ.
