***
"სივრცესშერეული მარტოობა მბურძგლავს,მყინავს,მაქვავებს. ძველ რომში მდგარი ქანდაკებასავით ღირებულს,უტყუარსა და მარადს მხდის. არ ვიცი როდის ან ვისთან მქონია(ან მექნება,შეიძლება აღარასდროს) ასეთი დიდი,ყველაფრის წამლეკავი სიგიჟე. მიყვარხარ,მაგრამ ვერ ვხვდები რატომ.
შენ ხომ მაინც არ გიყვარვარ,რატომ არ განებებ თავს ან რატომ ვცდილობ წაგლეკო,გამოგაყოლო თერგს-
ქვეყნის ერთგულ გმირს,მამას-მკვდარი შვილისა,ძმას-ძმის საცოდავობით გაბოროტებულს. ვერ მიგხვდი."-ამ სიტყვებით იწყება წერილი,რომელიც სიკვდილის წინ დაწერა ციმბირის პატიმარმა.დაწერა ნახშირით,დაკეცა და დააწება ცხვირიდან წამოსული სისხლით(ყინვის დროს ხშირად უსკდებოდა კაპილარები,არ იყო ციმბირისთვის დაბდებული).
უღრმო,ნათელი ღამე იყო უცნობი წელიწადის დროისა. ის კი მარტო იყო დაცარიელებულ ქალაქში. მიწას ნაცარი ეყერა,ხეებს კვამლი ასდიოდა,სახლები არ ჩანდა,ხალხი არ მოძრაობდა. არაფერი მუშაობდა,მაგრამ ყველაფერი ბრუნავდა. ვლადიმირ სერგევიჩ კულიაზოვი,ყოფილი ჩეკისტი დაწინაურების შემდეგ ყოფილი გენერალი საკუთარ სახლში ხის საწოლზე იწვა და წმინდა ნინოს ხატს შეჰყურებდა. უცინოდა ხატს,უფრო სწორად ღიმილით ესაუბრებოდა, რადგან არ ესმოდა არც მისი და არც ვაზის ხისგან გაკეთებული ჯვრის,არ სწამდა მათი. ფიქრობდა წარსულზე,წარღვნამდელ ქვეყანაზე,იხსენებდა საკუთარ სიყვარულს და ტიროდა. შესტიროდა მკვდარ მეგობრებს,მეგობრებს რომლებიც თვითონვე დახოცა.ესროლა,მაგრამ არც უფიქრია რომ შეიძლებოდა მომკვდარიყვნენ. ამბობენ, მკვდარი,მოხუციც კი, ბავშივით გამოიყურება. მასავით ნაზი და ლამაზია.
"სამაგიეროდ,მივხვდი რომ მავსებ,მჭირდები. მინდიხარ,მაგრამ შენ არ გინდივარ. არა,არ გეგონოს ძალას გატანდე,ანდაც გთხოვდე შემიყვარო,არ მჭირდება. არ მინდა გიყვარდე,მაგრამ არ გესმოდეს.მიცნობდე,მაგრამ ვერ მხვდებოდე. მახსოვხარ და მიყვარხარ."
მარტო კაცი ჭამაშიაც ცოდოა ხალხური სიბრძნეა. ჩეკისტი კი განსაკუთრებით ცოდოა. დაცარიელებულ ქალაქში,დაცლილ დედამიწაზე მცხოვრები. ვლადიმირი,ძველ ოთხსართულიან სახლში ცხოვრობდა,საერთო საცხოვრებელში სადაც სახლს კარებიც კი არ სჭირდება. ტუალეტი ყველასია,სამზარეულოც ყველასია,საჭმელიც საერთოა და თქვენ წარმოიდგინეთ ძალიან ხშირად ქალიც კი საერთო ჰყავს რამოდენიმე ოჯახს(უფრო ოჯახის უფროსს,კარგ შემთხვევაში ლოთს,უფრო უარეს შემთხვევაში ვლადიმირივით ჩეკისტს ან ფოსტალიონს,მოკლული პატრიოტების ოჯახებს ტყვიის საფასურს რომ ახდევინებს). სერგევიჩ კულიაზოვი ერთი ჩვეულებრივი საბჭოთა მანქანა იყო, ღირსების მოსაკლავად ჩართული მექანიზმის ჭანჭიკი. მაგრამ მასაც უყვარდა. უყვარდა,მეზობელი. არაყზე გაბოზებული ქალი უყვარდა.მისთვის არსებობდა,მისთვის კლავდა,სცდილობდა ამოეყვანა ჯოჯოხეთიდან,როგორც მთავარანგელოზს ლოცვით გაძლიერებული სული.
"არც ამ წერილს დავწერდი,მაგრამ გული მიგრძნობს მომკლავენ,შემჭამენ,ცოცხლად დამმარხავენ. შეიძლება გადავრჩე კიდეც,მაგრამ სიყვარულისთვის უვარგისი,ოჯახისთვის უსაქმური,მეგობრისთვის კი მხოლოდ ტვირთიღა თუ ვიქნები."
წოლით დაღლილი,უფრო კი წმინდანის თვალებით შერცხვენილი ჩეკისტი ფეხზე წამოდგა,სურდა გაევლო,დაეთვალიერებინა დაცარიელებული სახლი,ქალაქი,დედამიწა. შესულიყო საყვარლის სახლში(ფარდა სწევდა კარის მაგივრობას). ცხედარი მაინც დაესაფლავებინა(მიწას ყველა იმსახურებს),რადგან იცოდა არ წაიყვანდა ღმერთი მის ცოდვილ სულს,არც კი განაცალკევებდა სხეულისგან,ორივეს ერთად მოუკლავდა სულსაც და სხეულსაც.
"ნეტა მეტი დრო მქონოდა,ნეტა შემეძლოს მოგეფერო,გაკოცო,ჩაგეხუტო. მოგიყვე ყველაფერი რასაც ვგრძნობ. მაგრამ არ შემიძლია. კედელს მიშენებ,რომელსაც სიყვარული ვერ დაანგრევს."
გაშეშდა,გაშტერდა,შერცხვა,გული აერია.
"ნაღმს მიდებ,რომელზეც უნდა დავწვე რათა სხვისი სხეული მაინც გადავარჩინო. მიტყუებ,როგორც მონადირე სასიკვდილოდ გამზადებულ ვეფხვს,სისხლიანი ხორცით."
ნასტია ცოცხალი იყო. იჯდა კუთხეში და ფიქრობდა,ფიქრობდა სასმელზე,სექსისგან ატკივებულ სასქესო ორგანოზე. არავის ელოდა,არავინ უნდოდა. იცოდა ყველა მოკვდა.ზოგი დაიწვა,ზოგიც ზეცაში ამაღლდა. იცოდა,მარტო იყო და არ ნანობდა. წარსულის დაბრუნების შანსი რომ მისცემოდა მაინც არაფერს შეცვილდა,მოგონების მეტს მაინც ვერაფერს წაიღებდა ამ ქვეყნიდან. მაინც არ იწამებდა ღმერთს,მაინც არ დაანთებდა სანთელს.
"დაიმახსოვრე ჩემი დღეები,უკეთესებიც მქონია ხშირად,ღმერთო მომეცი ნიჭი საშუალო,ანდაც უბრალოდ რაც მაქვს წამართვი.ვგლოვობ,დავდივარ სანგრებში მარტო.შავი სამოსით,ბიბლიით ხელში.
შენზე გაფანტულ ფიქრებს ვაგროვებ,რომ დავურიგო პატარა ბავშვებს. ყველაფერი რაც აქ,ფრონტზე ხდება."
კუთხეში მჯდარი,სიცივისგან აკანკალებული,შიშველ ფეხებზე დალაგებული ხელებით, ჩასისხლიანებული თვალებითა და გამომშრალი პირით შესცქეროდა ვლადიმირს. მისნაირს,მეორეს,რომელიც ღმერთმა გადაარჩინა,დატოვა დედამიწის მმართველად,მისცა ძალაუფლება(მასაც ხომ ეს უნდოდა,რეჟიმიც,რომელსაც სიცოცხლე შესწირა,ხომ სწორედ ამისთვის იბრძოდა. ითხოვა-მიეცა. იშრომა-დაუფასდა).
"გარეთ თოვლი ირევა ქარში,ყინვა მიწაზე შენს სახელს მიწერს,მიყვარხარ მაგრამ ალბათ უაზროდ,იქნებ არც მინდა რომ შემიყვარო. არ მინდა გიყვარდე,რადგან მოგბეზრდი,არ მინდა შენი გოლგოთა ვიყო.სხვა შეიყვარე-ის შეგიყვარებს,მაგრამ მე უკვე შენს ყოფად ვიქეც."
დარჩნენ ორნი,დატოვეს გასამრავლებლად,ცოდვისაგან-ცოდვის საშობად. ახალი ერის, ახალი ეპოქის შემოქმედნნი,ხელოვანნი გახდნენ სრულიად შემთხვევით,დაუკითხავად დაეკისრად მისია,რომელზეც ყველა იოცნებებდა,მაგრამ არა ესენი. სიჩუმის ტყვეობის გამომშრალ ოთახში დარჩა დანა,პური,ღვინო,ფეხსაცმელს აყოლილი ტალახი,საწოლი და წმინდა ნინოს ხატი. დანა თვითმკვლელობისათვის(რომელსაც ჩაიდენენ),ხატი გაქრისტიანებისათვის(ღმერთმა მაინც მისცა შანსი),პური და ღვინო ზიარებისათვის(რომელსაც მიიღებენ),ფეხსაცმელს აყოლილი ტალახი ხელში დასაჭერად(ადამიანის უსურობის დასამტიკეცბლად),საწოლი განსასვენებლად(მასზე დაწოლილნი მოიკლავენ თავს).და კიდევ მთელი მსოფლიო,დამწვარი შენობებითა და ნაპირზე გამორიყული მკვდარი თევზებით სავსე.
"შენი ...,ფრონტიდან."
"სივრცესშერეული მარტოობა მბურძგლავს,მყინავს,მაქვავებს. ძველ რომში მდგარი ქანდაკებასავით ღირებულს,უტყუარსა და მარადს მხდის. არ ვიცი როდის ან ვისთან მქონია(ან მექნება,შეიძლება აღარასდროს) ასეთი დიდი,ყველაფრის წამლეკავი სიგიჟე. მიყვარხარ,მაგრამ ვერ ვხვდები რატომ.
შენ ხომ მაინც არ გიყვარვარ,რატომ არ განებებ თავს ან რატომ ვცდილობ წაგლეკო,გამოგაყოლო თერგს-
ქვეყნის ერთგულ გმირს,მამას-მკვდარი შვილისა,ძმას-ძმის საცოდავობით გაბოროტებულს. ვერ მიგხვდი."-ამ სიტყვებით იწყება წერილი,რომელიც სიკვდილის წინ დაწერა ციმბირის პატიმარმა.დაწერა ნახშირით,დაკეცა და დააწება ცხვირიდან წამოსული სისხლით(ყინვის დროს ხშირად უსკდებოდა კაპილარები,არ იყო ციმბირისთვის დაბდებული).
უღრმო,ნათელი ღამე იყო უცნობი წელიწადის დროისა. ის კი მარტო იყო დაცარიელებულ ქალაქში. მიწას ნაცარი ეყერა,ხეებს კვამლი ასდიოდა,სახლები არ ჩანდა,ხალხი არ მოძრაობდა. არაფერი მუშაობდა,მაგრამ ყველაფერი ბრუნავდა. ვლადიმირ სერგევიჩ კულიაზოვი,ყოფილი ჩეკისტი დაწინაურების შემდეგ ყოფილი გენერალი საკუთარ სახლში ხის საწოლზე იწვა და წმინდა ნინოს ხატს შეჰყურებდა. უცინოდა ხატს,უფრო სწორად ღიმილით ესაუბრებოდა, რადგან არ ესმოდა არც მისი და არც ვაზის ხისგან გაკეთებული ჯვრის,არ სწამდა მათი. ფიქრობდა წარსულზე,წარღვნამდელ ქვეყანაზე,იხსენებდა საკუთარ სიყვარულს და ტიროდა. შესტიროდა მკვდარ მეგობრებს,მეგობრებს რომლებიც თვითონვე დახოცა.ესროლა,მაგრამ არც უფიქრია რომ შეიძლებოდა მომკვდარიყვნენ. ამბობენ, მკვდარი,მოხუციც კი, ბავშივით გამოიყურება. მასავით ნაზი და ლამაზია.
"სამაგიეროდ,მივხვდი რომ მავსებ,მჭირდები. მინდიხარ,მაგრამ შენ არ გინდივარ. არა,არ გეგონოს ძალას გატანდე,ანდაც გთხოვდე შემიყვარო,არ მჭირდება. არ მინდა გიყვარდე,მაგრამ არ გესმოდეს.მიცნობდე,მაგრამ ვერ მხვდებოდე. მახსოვხარ და მიყვარხარ."
მარტო კაცი ჭამაშიაც ცოდოა ხალხური სიბრძნეა. ჩეკისტი კი განსაკუთრებით ცოდოა. დაცარიელებულ ქალაქში,დაცლილ დედამიწაზე მცხოვრები. ვლადიმირი,ძველ ოთხსართულიან სახლში ცხოვრობდა,საერთო საცხოვრებელში სადაც სახლს კარებიც კი არ სჭირდება. ტუალეტი ყველასია,სამზარეულოც ყველასია,საჭმელიც საერთოა და თქვენ წარმოიდგინეთ ძალიან ხშირად ქალიც კი საერთო ჰყავს რამოდენიმე ოჯახს(უფრო ოჯახის უფროსს,კარგ შემთხვევაში ლოთს,უფრო უარეს შემთხვევაში ვლადიმირივით ჩეკისტს ან ფოსტალიონს,მოკლული პატრიოტების ოჯახებს ტყვიის საფასურს რომ ახდევინებს). სერგევიჩ კულიაზოვი ერთი ჩვეულებრივი საბჭოთა მანქანა იყო, ღირსების მოსაკლავად ჩართული მექანიზმის ჭანჭიკი. მაგრამ მასაც უყვარდა. უყვარდა,მეზობელი. არაყზე გაბოზებული ქალი უყვარდა.მისთვის არსებობდა,მისთვის კლავდა,სცდილობდა ამოეყვანა ჯოჯოხეთიდან,როგორც მთავარანგელოზს ლოცვით გაძლიერებული სული.
"არც ამ წერილს დავწერდი,მაგრამ გული მიგრძნობს მომკლავენ,შემჭამენ,ცოცხლად დამმარხავენ. შეიძლება გადავრჩე კიდეც,მაგრამ სიყვარულისთვის უვარგისი,ოჯახისთვის უსაქმური,მეგობრისთვის კი მხოლოდ ტვირთიღა თუ ვიქნები."
წოლით დაღლილი,უფრო კი წმინდანის თვალებით შერცხვენილი ჩეკისტი ფეხზე წამოდგა,სურდა გაევლო,დაეთვალიერებინა დაცარიელებული სახლი,ქალაქი,დედამიწა. შესულიყო საყვარლის სახლში(ფარდა სწევდა კარის მაგივრობას). ცხედარი მაინც დაესაფლავებინა(მიწას ყველა იმსახურებს),რადგან იცოდა არ წაიყვანდა ღმერთი მის ცოდვილ სულს,არც კი განაცალკევებდა სხეულისგან,ორივეს ერთად მოუკლავდა სულსაც და სხეულსაც.
"ნეტა მეტი დრო მქონოდა,ნეტა შემეძლოს მოგეფერო,გაკოცო,ჩაგეხუტო. მოგიყვე ყველაფერი რასაც ვგრძნობ. მაგრამ არ შემიძლია. კედელს მიშენებ,რომელსაც სიყვარული ვერ დაანგრევს."
გაშეშდა,გაშტერდა,შერცხვა,გული აერია.
"ნაღმს მიდებ,რომელზეც უნდა დავწვე რათა სხვისი სხეული მაინც გადავარჩინო. მიტყუებ,როგორც მონადირე სასიკვდილოდ გამზადებულ ვეფხვს,სისხლიანი ხორცით."
ნასტია ცოცხალი იყო. იჯდა კუთხეში და ფიქრობდა,ფიქრობდა სასმელზე,სექსისგან ატკივებულ სასქესო ორგანოზე. არავის ელოდა,არავინ უნდოდა. იცოდა ყველა მოკვდა.ზოგი დაიწვა,ზოგიც ზეცაში ამაღლდა. იცოდა,მარტო იყო და არ ნანობდა. წარსულის დაბრუნების შანსი რომ მისცემოდა მაინც არაფერს შეცვილდა,მოგონების მეტს მაინც ვერაფერს წაიღებდა ამ ქვეყნიდან. მაინც არ იწამებდა ღმერთს,მაინც არ დაანთებდა სანთელს.
"დაიმახსოვრე ჩემი დღეები,უკეთესებიც მქონია ხშირად,ღმერთო მომეცი ნიჭი საშუალო,ანდაც უბრალოდ რაც მაქვს წამართვი.ვგლოვობ,დავდივარ სანგრებში მარტო.შავი სამოსით,ბიბლიით ხელში.
შენზე გაფანტულ ფიქრებს ვაგროვებ,რომ დავურიგო პატარა ბავშვებს. ყველაფერი რაც აქ,ფრონტზე ხდება."
კუთხეში მჯდარი,სიცივისგან აკანკალებული,შიშველ ფეხებზე დალაგებული ხელებით, ჩასისხლიანებული თვალებითა და გამომშრალი პირით შესცქეროდა ვლადიმირს. მისნაირს,მეორეს,რომელიც ღმერთმა გადაარჩინა,დატოვა დედამიწის მმართველად,მისცა ძალაუფლება(მასაც ხომ ეს უნდოდა,რეჟიმიც,რომელსაც სიცოცხლე შესწირა,ხომ სწორედ ამისთვის იბრძოდა. ითხოვა-მიეცა. იშრომა-დაუფასდა).
"გარეთ თოვლი ირევა ქარში,ყინვა მიწაზე შენს სახელს მიწერს,მიყვარხარ მაგრამ ალბათ უაზროდ,იქნებ არც მინდა რომ შემიყვარო. არ მინდა გიყვარდე,რადგან მოგბეზრდი,არ მინდა შენი გოლგოთა ვიყო.სხვა შეიყვარე-ის შეგიყვარებს,მაგრამ მე უკვე შენს ყოფად ვიქეც."
დარჩნენ ორნი,დატოვეს გასამრავლებლად,ცოდვისაგან-ცოდვის საშობად. ახალი ერის, ახალი ეპოქის შემოქმედნნი,ხელოვანნი გახდნენ სრულიად შემთხვევით,დაუკითხავად დაეკისრად მისია,რომელზეც ყველა იოცნებებდა,მაგრამ არა ესენი. სიჩუმის ტყვეობის გამომშრალ ოთახში დარჩა დანა,პური,ღვინო,ფეხსაცმელს აყოლილი ტალახი,საწოლი და წმინდა ნინოს ხატი. დანა თვითმკვლელობისათვის(რომელსაც ჩაიდენენ),ხატი გაქრისტიანებისათვის(ღმერთმა მაინც მისცა შანსი),პური და ღვინო ზიარებისათვის(რომელსაც მიიღებენ),ფეხსაცმელს აყოლილი ტალახი ხელში დასაჭერად(ადამიანის უსურობის დასამტიკეცბლად),საწოლი განსასვენებლად(მასზე დაწოლილნი მოიკლავენ თავს).და კიდევ მთელი მსოფლიო,დამწვარი შენობებითა და ნაპირზე გამორიყული მკვდარი თევზებით სავსე.
"შენი ...,ფრონტიდან."
