მოლოდინი



molodini
მოლოდინი.....დგახარ და ელი?..... ,როდის გაიტკაცუნებს გამხმარი პაწია ტოტი ბაღის სიბნელეში და როდის გაიგონებ სირბილისაგან ალავარდნილი გულის რიტმულ ბაგა-ბუგს..მაგრამ ამაოდ... მყუდროებას მხოლოდ გამკივანი ქარის ხმას აყოლილი საათის უსირცხვილო წიკწიკი არღვევს,არც მიწა გალურსულა ცეცხლოვანი ნაბიჯებით დამფრთხალი... ჯერ კიდევ სძინავს სიმყუდროვის თბილ ნისლში ჩაძირულ სოფელს, გზისპირებს გაყოლებულ დიდრონ აკაციებს, ქარის ველურ ხმაზე რო ჩასთვლემიათ.. ისევ დგახარ და ელი... მოლოდინი იმ ქალს გავს ფეხშიშველა, თავდავიწყებით შეყვარებული რომ მიისწრაფი მისკენ.ის კი სხვისკენ მიიწევს. და გტოვებს ასე ხელგაწვდილსა და გაწბილებულს შენ...ერთადერთს.. რომელსაც მისი გწამდა.. ცაზე სისხლის ბილიკები დაიხატა,თეთრად ათკეცილ მაგნოლიის ყვავილებს,ღამის სიბნელეს რომ ანათებდნენ,მზემ გამალებით დაყარა ისრები და ტყავის ფოთლებზე ოქროსფრად ააცეკვა.. გულდათუთქული გაიპარა ღამე ასპარეზიდან,ვარსკვლავების გუდა ზურგზე მოიგდო.მთვარის რკალით თავი მოუკრა და გაიპარა,მე კი ისევ მოლოდინი მისაჩუქრა... ვდგავარ..კუდა ხარივით ვიგერიებ აბეზარ ფიქრებს და კვლავ აკვიატებულ ბრძნულ აღმოჩენას ვიმეორებ: ”ადამიანის მსგავსიო სასტიკი არსება არ არსებობს” უიმედო სიტყვების თეთრ რვაფეხას,რვა კი არა უკვე მილიონი ფეხი გამოება..თანდათან მწყინდება ჰორიზონტის ერთი წერტილის დარაჯობა და უიმედობა მწკეპლავს,ფიქრები კი კვლავ აბეზარი ბუზანკალებივით მახვევიან ირგვლივ,მინდება ისინიც რაშმა დაიკრას შავ უნაგირზე და ღრუბლებში გააქანოს.. გათენდა...დილამ თვალხუჭულა ღრუბლები უბიდან ამოყარა და მზეს მიუფიცხა... სხივებმა დარეკეს დილის ლოცვები.მზე კი ისევ ამაყი მზერით შეღერებულა ღრუბელთა ტატნობზე,როგორც სისხლის ყვავილი....



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.