ჩემი ფანჯრიდან დანახული ცხოვრება

სიცოცხლე! ჰმ, რა არის ნეტავ სიცოცხლე ერთი შეხედვით ადვილი, მაგრამ უპასუხო კითხვაა.
ცხოვრება! ცხოვრება რაღაა? ნუთუ ამ ორ სიტყვას განმარტება არ აქვს
ვის შეუძლია ამ კითხვებზე პასუხის გაცემა ვფიქრობ არავის...
ყველას აქვს თავისი აზრი ამის შესახებ, თუმცა ზუსტად არავინ იცის, რა არის ცხოვრება... და მაინც, ყველას აზრში სჭვივის ეს სიტყვები:
სიცოცხლე! მკაცრია, დაუნდობელი, მაგრამ ლამაზიც და სიცოცხლით სავსეც. ზოგისთვის მამა და ზოგისთვის მამინაცვალი, როგორც დიდი ილია იტყოდა... ზოგისთვის ცხოვრება ფუფუნებაა და ზოგისთვის კი ხიდის ქვეშ ღამის გათევა. ზოგი ოცნებებით ცხოვრობს, ზოდი კი რეალობას თვალებში უყურებს. ზოგი ბედნიერია, ზოგი კი იტანჯება. ზოგისთვის სიცოცხლე ყველაფერია, ზოგი კი სიკვდილს ნატრობს...
დიახ, ნატრობს... სიკვდილი ხსნაა მისთვის. იმ ტანჯვაში სინათლის ნაპერწკალი, თავის დაღწევა წვალებისაგან, სიღარიბესა და უსამართლობისგან...
ეჰ... ვფიქრობთ... და რაც უფრო მეტს ვფიქრობთ, მით უფრო ვრწმუნდებით იმაში, რომ ცხოვრება ძნელია. ხშირად ვამბობთ: რა ძნელი ყოფილა ცხოვრებაო... მაგრამ იმას კი აგარ ვუკვირდებით... იქნებ და ცხოვრებას თვითონ ვირთულებთი
რაც უფრო ღრმად ვეცნობით, მით უფრო უბედურად ვგრძნობთ თავს! ბოლოს კი იმ დასკვნამდე მივდივართ რომ ცხოვრება ომია და ამ ომში კი, მხოლოდ და მხოლოდ ძლიერები იმარჯვებენ, ყველაფერი კი მხოლოდ გამარჯვებულს ერგება. ჩვენ ვალდებულები ვართ ეს გავიაზროთ, თუ გვინდა, რომ ცხოვრებაში რამეს მივაღწიოთ...
ჩვენი დევიზი ,,შეუდრეკლობა” უნდა იყოს და არა ,,სილაჩრე”. აეს არის მთავარი...
ცხოვრება დაუნდობელია... ეს ხომ დაუწერელი კანონია...
ძნელია იპოვო საკუთარი მოწოდება... და დაადგე სწორ გზას... ხოლო შემდეგ კი ამ გზას არ გადაუხვიო... ის ბეწვის ხიდი არ გაგიწყდეს, რომელზეც გადიხარ...
ცხოვრებაში ძლიერი უნდა იყო ადამიანი, რომ არ დაგჩაგრონ... თუ არა და გზისპირა ბალახივით გაგთელავენ...
თუ დაეცი, არც ეგაა პრობლემაა, მთავარია არ დაგავიწყდეს, რომ გამოსავალი ყველაფრიდან არსებობს. უბრალოდ ცოტა ძალა საპასუხო დარტყმისთვისაც უნდა მოიტოვო...
ადამიანის ბუნება მგლურ ბუნებას გავს... რომელიც მარტო საკუთარ თავზე ზრუნავს, არსებობისათვის იბრძვის... მზადაა თავისთვის ყველა გამონაკლისი დაუშვას, სხვას კი ამ გამონაკლისს არ აპატიებს.
ასეა თუ ისე, ცხოვრება ერთი თვალის დახამხამებაა და უნდა გამოვიყენოთ ეს დრო ჩვენივე კეილდღეობისთვის. შეიძლება ვიფიქროთ, რომ არარაობა ვართ და არაფერი გამოგვივა, მაგრამ არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ვიღაცისთვის შეიძლება მთელი სამყარო ვიყოთ.
ყოველ გათენებასთან ერთად ცხოვრება ახალ-ახალ საშუალებებს გვაძლევს, რომ ლამაზად ვაკეთოდ ჩვენი საქმე, ხვალინდელი დღე არავის აქვს გარანტირებული, ახალგაზრდას თუ მოხუცს. შეიძლება დღეს უკანასკნლეად ვხედავთ მათ, ვინც გვიყვარს. ამიტომ ნუღარ დაველოდებით მეტს, ვიცხოვროთ დღევანდელი დღით,
ნათქვამია: ადამიანი თავის ბედს თვითონ ჭედსო. მართლაც ასეა. უფალმა მოგვცა გონება და შესაძლებლობა ჩვენ ავირჩიოთ, თუ როგორ მოვიქცეთ, რა გავაკეთოთ...
ალბათ დამეთანხმებით, რომ ცხოვრება მიზნის გარეშე უინტერესოა.. ადამიანი იმისთვის ცოცხლობს, რომ რაღაც სასიკეთო გააკეთოს, როგორც საკუთარი თავისთვის ასევე სხვისთვისაც. მაგრამ არსებობენ დღეს-დღეობით უქნარებიც. დიახ, უქნარები... დღედაღამ ბირჟაზე რომ დგანან და პარაზიტივით ცხოვრობენ... ისინი ადამიანებში არ ითვლებიან, ყოველ შემთხვევაში მე ასე ვფიქრობ. მხოლოდ და მხოლოდ ამ ქვეყნის ზედმეტი ტვირთნი არიან. რომლებიც მხოლოდ იმაზე ფიქრობენ, დრო როგორ გაიყვანონ, დააღამონ და გაათენონ. ნუთუ შეიძლება ასეთ ცხოვრებას ცხოვრება ერქვას
ცხოვრება ხომ ხალისს უნდა გაძლევდეს, გააკეთო რაღაც, რაც შენვე გამოგადგება. აკაკი წერეთელი გვეუბნება: ,,მაგრამ მარტო წრთვნა რას იზამს, თუ ბუნებამც არ უშველა”. ასეა გენაცვალე, ადამიანად იმისთვის დაიბადე, რომ შენც გაანძრიო ხელი, ტვინი და დაიმსახურო სხვისი პატივისცემა.
და მაინც, რა არის სიცოცხლე ამ გამწარებულსა და უთავბოლო წუთისოფელში? _ არვიცი, ალბათ სიყვარული, სიხარული, მეგობრობა, ტანჯვა და უბედურება, აი რა არის სიცოცხლე.. მაგრამ ხანმოკლე და დაუნდობელი...
სიცოცხლე ჩვენთვის უფლის საჩუქარია. მაგრამ აქვე ვიკითხავთ: რისთვის ვართ ამ ქვეყნად მოსულები, რათ გვინდა ეს საჩუქარი, რომელსაც ცრემლი მოაქვსი ცრემლი ტანჯვისა და უბედურებსა, ცოტაოდენი სიხარულისაც.
ნათქვამია: ადამიანი ტირილით იბადება, ტირილით ცხოვრობს და ასევე ტირილით კვდება...
ბავშვი სუფთა, უსუსური და სიცოცხლით სავეს იბადება, რომელიც ყველაფერს ვარდისფერი სათვალით უყურებს. უხარია ყოველი თბილი სიტყვა, მოფერება. ერთი კანფეტი მისთვის ყველაფერია...
იზრდება და... ... ...
აი მაშინ გვემღვრევა სული ყოველგვარი სიბიმძურით, გვიჩნდება ამპიციები. თუმცა საკითხავია ცხოვრება ამპიციების გარეშე შესაძლებელია.
იზრდება და უჩნდება სურვილი, რამეს მიაღწიოს, კაცად იქცეს, რომლის სახელიც დარჩება მთელ ერს თუ არა, ახლობლებს მაინც... შრომობს და აღწევს მიზანს. მაგრამ ამ შრომას ბევრი ვერ უძლებს და ნებდება ცხოვრებას. შემდეგ ბერდება და ილუზია აწვება...
ფიქრობს, რომ იცხოვრა, მაგრამ ვერ ხედავს თავისი შრომის შედეგს... და ხვდება, რომ დრო ფუჭად დაუკარგავს. გრძნობს სიკვდილის მოახლოებას და ეშინია, რომ მისი სახელი, მის საფლავშივე დაიმარხება. აღარავინ გაიხსენებს საწყალ მოხუცს... მის საფლავის ქვაზე წაწერილ ორ თარიღს შორის მოქცეულ წლებს. იმ წლებს, რომლებსაც თურმე ფუჭად ჩაუვლია.
ყველას ეს ბედი მოგველის ხალხო... მიწა ვართ და მიწადვე ვიქცევით. სამწუხაროა, მაგრამ ასეა...
ვიცხოვრებთ, ვიშრომებთ, ვითომდა ჩვენი შვილებისთვის, მაგრამ გავა დრო და მათაც დავავიწყდებით. ჩვენი საფლავისაკენ მომავალ გზასაც კი დაივიწყებენ. იტყვიან: რა გააკეთეს ჩვენთვისო... და ვერც გაამტყუნებ. მართლაც და რას ვაკეთებთ - არც არაფერს...
ასეა თუ ისე, ჩვენ ჩვენ მაინც უნდა ვეცადოთ. ეს ხომ ჩვენი ვალია. უნდა გავუფრთხილდეთ იმ ფასეულობებს, ადამიანის სულში რომ უნდა მკვიდრობდეს და რითაც უზენაესი მსაჯულის წინაშე უნდა წარვსდგეთ...