ვაჟა – ფშაველა – სიბრძნის საგანძური

ათასს ჭირს ველი უარესს, განა მსხვერპლი ვარ ერთისა!
მიწაში მელის მგზავრობა, მაძიებელსა ღმერთისა.


რამ შემქმნა ადამიანად, რატომ არ მოვედ წვიმადა,
რომ ვყოფილიყავ მუდამა ღრუბელთ გულ-მკერდის მძივადა...


შენა ხარ ერის სიცოცხლე, თავი არ მომიკვდებაო!
მოწყალედ გვექმენ ქართველთა, ჩვენო ლამაზო დედაო!


ცუდას რად უნდა მტერობა?-
კარგია მუდამ მტრიანი.


დიაცს მუდამაც უხდება
გლოვა ვაჟკაცის კარგისა.