ვაჟა – ფშაველა – სიბრძნის საგანძური



ვერ მააწონებ კაი ყმას, რაც არ უჯდება ჭკვაშია!


შვილების მღერა რომ ესმის, დედის სიცოცხლე ტკბილია.

იტიროს, ბალღმა რა იცის, ვინ არის მისი მეშველი?
კაცად ვის დაუნახია ბნელეთში მადლის მთესველი?


გაძლება უნდა, ბუნება რასაც დაგვადებს ხარკადა.


აჰღელვებულხარ ძალიან, თავის ძმა ვეღარ გიცანი!
რომ მომავალი ჩვენია, ამას რად უნდა მისანი?!


ისტორია იმდენად წარსულისთვის არ იწერება, რამდენადაც აწმყოსთვის.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.