წმინდა ელია გადაჰყურებს შირაქის ველებს
მას თვალს უსწორებს თავმომწონე კავკასიონი,
ბრწყინვალე მზეც კი სიყვარულით გაუშლის ხელებს
გულშია, როგორც ხორნაბუჯი და ბახტრიონი.
რა დამავიწყებს ზეცად აღმართულ ფრიალო კლდეებს
წარსულში ეს,ხომ არსებული მარჯნის რიფია,
რა დამავიწყებს მთის ფერდობზე გადაშლილ ტყეებს,
რომელთა ჩრდილში დიუმასაც უქეიფია.
ურცხვად დაჰყურებს თეთრთმიანი კავკასიონი
მთის სიწმინდეში დამეთანხმოს წმინდა სამება,
თავმდაბლობასაც დამიმოწმებს თუნდაც სიონი
მას უნახია ბევრი ომი,ტანჯვა-წამება.
მთის მწვერვალამდე ამოაღწევს ქარი ძლიერი
წაუჩურჩულებს ქიზიყელთა გულის წადილებს,
მზის სხივში მოსჩანს ღვთისმშობელის წმინდა იერი
რომელიც ლოცავს სიყვარულით ამ მთის ადგილებს.
მადლით დაჰყურებს არემარეს ჯვარი მაღალი
შემწეობას სთხოვს თეზბითიდან წმინდა ელია,
ლოცვით მიდიან,ქიზიყელნი,გულით მდაბალნი
ამ დღესასწაულს ,მოუთმენლად სულით ელიან...
/ გიორგი ქადაგიძე (ქუჩის მდაბიო პოეტი) /
"წმინდა ელიას მთა" - გიორგი ქადაგიძე
