ქარმა დაშალა ფერი აისის ბნელი ნათელად გარდაისახა... გულმა გზა მისცა წვიმას ნამიანს და მელოდიამ გზა დაისახა...
ნახა განვლილი დღენი უებრო... დაისაკუთრა გულის ის არე სადაც...ყველანი ერთ კამარაში გამოჭედილი სჭედს მესაფლავე... ხალხმა რა იცის? მიწის სიცივე...
რა იცის რომ იქ დიდი ბარგია... სულს შვება უნდა ხორცი აკავებს... და ამ ორდ შორის მუდამ შარია... წარსულის წლები როგორც მითები რეალობისთვის დამთავრდა მორჩა..
მაგრამ მაინც ვერ გაგვირკევია... ცხოვრება მიდის... თუ ის აქ მორჩა...? მესაფლავე კი ნაზად უკლებლივ დასჩერებია მოკვდავთ სამყოფელს ფიცრებს კვლავ ჭედავს მწარე დროისთვის თვალი ატყუებს გული ატყუებს. რა ქნას მან? ბედმა მისცა ეს არე ვერ თმობს ვერ მიდის სხვაგან ტანჯული სჭედს ფიცრებს და თან გულში აწუხებს მრავაკუ კითხვა დიდჭირნახული... რა ქნას? ასეა ცხოვრების გზა და ის ისევ ირჩევს ბედავს ოცნებას... დღეს კვლავ დღე მისდევს... ღამე თენდება... მაგრამ ნათელიც ბნელით შეწყდება...
ცხოვრების გზა..
