გულის ძგერის ხმა მესმოდა, მატარაბელი მიჰქროდა, ქუჩაში ქალი ტიროდა, მე კი სიცოცხლე მინდოდა.....

როდესაც მთვარე ამოვა ცაზე, მაშინ დავდგები მე მაღალ მთაზე. და გადავხედავ ცხოვრებას გზაზე და დავფიქრდები საკუთარ თავზე....

მე ხომ გიჟის შემოვიცვი მანტია, ღამეები ღვინის სმაში ვათენე და სანთელი ჩემთვის აღარ ანთია, იარაღში ჩემი ტყვია გავტენე....

მე დავდიოდი უგზოუკლოდ ქუჩაში ერთი და დავეძებდი,რომ მეპოვნა მე ჩემი ღმერთი. არ მაშინებდა ქარიშხალი, ტოტების ტეხა, უსასრულობის დასასრულთან ნერვების შეხლა....

მე შენთვის ავაშენე ედემის ბაღები, თითქოს წაიქეცი, მაგრამ არ ვარდები. ნისლში თუ თოვლში შენთან მოვფრინდები. ქარში თუ წვიმაში მე შენთან გავჩნდები....

გოგონა კითხულობდა ლექსს, ძვირფასს, მღელვარებით და სულის ფორიაქს ამაოდ მალავდა... უფსკრულში დაეშვა მუქლურჯი მწვერვალებით, ანაზდად დარბაზში პოეტი დალანდა......

შენთან ჩურჩული კვლავაც ტკბილია, მე ვამსხვრევ ჩემი დუმილის კოლოფს,- ამ ხიდზე მე ჯერ არ გამივლია, მე ავაშენე ეს ხიდი მხოლოდ....

გვსიამოვნებს ვხედავდეთ მას, ვისზედაც ამაგი დაგვიდია, ვიდრე მას, ვისაც ჩვენზე დაუდვია ამაგი. ლაროშფუკო დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...

გახსოვდეთ, როდესაც ეხები ადამიანის ხელებს, შენ ეხები სვეტებს იმ ტაძრებისას, რომელშიაც სუფევს ღვთაება. ფრიდრიხ ნოვალისი დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...

გაპრანჭულმა და თავდაჯერებულმა ქალებმა არც გემოვნებით ჩაცმა იციან და ვერც ლაპარაკითა და ქცევით მიიპყრობენ ყურადღებას. მოემი დანარჩენი იხილეთ სრულიადში...