შევწყვიტე დარდი, უკვე ვიცი, სადღაც დადიხარ, ჩემო, გრძნობების ამონთებავ უთვალავ ფერით, ჩემი სიცოცხლე, ჩემი ხსნა და ლექსის მადლი ხარ, შენით ვიღამებ, შენით...

მუხლებზე ვდგები და შეგწირავ მადლობას, უფალო,რამდებჯერ შემყარე სიხარულს. მომასწარ უამრავ დარსა თუ ავდრობას, შეძენის წყალობას,დაკარგვის სინანულს. რამდენჯერ...

მთელ მსოფლიოში, შური და ბოღმა.. ადამიანთა ცოდვილი მოდგმა. აქ სიყვარულის,ძნელია პოვნა.. აქ ყოველ ბოროტს მოუნდა ლოცვა. ქალაქს აღარ აქვს,ნათელი ფერი უსამართლობამ...

თუ არ დაეცი, ვერასოდეს ვეღარ შეიგრძნობ, რომ წამოდგომას რაოდენი ჰქონია მადლი, როს ბედნიერობ,აბა მაშინ როგორ შეიცნობ, შენთან,შენს გვედით,ვიღაცას რომ აწუხენს...

ენდე და დააფასე ის ადამიანები, ვისაც შენში შეუძლია 3 რამის დანახვა: სევდის - ღიმილის მიღმა; სიყვარულის - სიბრაზის უკან და სათქმელის - დუმილის დროს.....

ამ მონატრებით დღეებს ვატარებ, ისევ შენი ხმა ჩამესმის ყურში. ვფიქრობ... და ფიქრში რას არ გადარებ ვფიქრობ და სისხლზე მეტი ხარ გულში....

ირგვლივ წარსულის წყვდიადი მაკრავს და მივისწრაფი თავქვე ხალისით. გული კი ფეთქავს, ჯერ ფეთქავს, მაგრამ რაღასთვის ფეთქავს, თვითონ არ იცის....

მაინც შენმა მონატრებამ მომიარა, ისევ შენი მომიფრინდნენ ოფოფები......

რომ არ გადავიქცე ამღვრეული წვიმის წვეთებად,და სანთელივით უმოწყალოდ არ გავიღვარო,გადამაფარე კალთა შენი უფალო ღმერთო,რომ ამ ცხოვრების ტკივილებით არ დავიღალო....

რა სიცოცხლეა ეს სიცოცხლე! რამდენჯერ მითქვამს, მაგრამ არასდროს მიფიქრია მისი დათმობა...