ოდესღაც, სადღაც მარტოობაში გულით ამომსკდა სიმღერა წყნარი. ჩემი სიმღერა ქვითინი იყო, სულით ობლობას კვნესოდა ქნარი. galaktion tabidze sadgac odesgac poezia...

ოდესღაც, სადღაც მარტოობაში გულით ამომსკდა სიმღერა წყნარი. ჩემი სიმღერა ქვითინი იყო, სულით ობლობას კვნესოდა ქნარი. galaktion tabidze sadgac odesgac poezia...

სადღეგრძელო იყოს მისი, ვინც ოცნებით იწოდა, ვინც პოეტის მარადისი აღტაცება იცოდა....

ზღაპრების თეთრი კვამლით ქალთა სუნთქვაში დაფარული ყვავილთა სუნი. galaktion tabidze saubari edgarze poezia qartuli literatura...

სამშობლოს წინსვლა გასაკვირველი, მზის მხურვალება გარს რომ ავლია, აი, პირველი! აი, პირველი - რის სიყვარულიც მე მისწავლია. galaktion tabidze samshoblos poezia...

აჰა ის კუთხე, ის არე-მარე, სადაც ოცნება გვირგვინებს ჰქმნიდა, სად სიყმაწვილე, სწრაფი ვით ტალღა, ვით ტალღა სწრაფი, გაჰქრა, წავიდა. galaktion tabidze...

ღამის ნათელში, მტვერში, მთვარეში, მიყვარდა სულის შეხება შენი, თბილისის დაღლილ ქარის თარეში, კოშკები ძველად ნაგებ-ნაშენი. galaktion tabidze santeli poezia...

შორს ზურმუხტისფერ სივრცეს იქით სანთლები სჩანდა, დასასვენებლად მიიწევდა იქ მეზღვაური; ერთხელ ზღვა გასწყრა, აირია, გაჟინიანდა, galaktion tabidze santlebi poezia...

სარკმელთან ვდგევარ, მალე, სულ მალე სევდიან ჰანგებს დავუგდებ მე ყურს; მოვა მოხუცი ძალ-მილეული და ააკვნესებს ჩემს კართან ფანდურს. galaktion tabidze sarkmeltan...

სარკოფაგიდან დგება მუმია. რა სიჩუმეა. ჰაერი ლურჯი აბრეშუმია. ორხიდეები ეცემა ნილოსს, როს მხურვალება ქვიშაზე კვნესის, უნდა რომ სული არ მიისილოს, უნდა სამარე...