ოცნება მას სულ თან დაზდევდა, სიყვარულის ფერები მას არ ასვენებდა. მისი ფიქრები სადღაც შორს წასული, ჰორიზონტს გაცდილი და გადაკარგული მას არ ასვენებდა......

მე ვოცნებობდი, მე ვფრინავდი, მე ვიყურებოდი, ვყვიროდი, ვტეხავდი, ვიკარგებოდი, ვკვდებოდი, წავიქეცი და ისევ ავდექი......

რასაც შენ აკეთებ, იმდენად ხმამაღალია, რომ არ მესმის რას ამბობ......

ფულს ბედნიერების ყიდვა არ შეუძლია, მაგრამ დანამდვილებით ვიცი, რომ უბედურად ცხოვრებას გაცილებით მარტივს ხდის:))...

ცხოვრებას იმით იწყებ ხოლმე, რომ სხვის შეყვარებაზე უარის თქმას სწავლობ. დასასრულს კი, საკუთარ თავში ვერ პოულობ ვერაფერს ისეთს, შეყვარების ღირსად რომ ჩათვალო......

სიცოცხლე იმით კი არ იზომება, რამდენჯერ ჩაისუნთქავ, არამედ იმით რამდენჯერ შეგეკვრება სუნთქვა......

უცოდინრობა იგივე ღამეა გონებისათვის, ღამე მთვარისა და ვარსკვლავის გარეშე......

არასდროს არ უნდა გახდეს "სხვა" ყველაფერი...რადგან როცა ისინი მიდიან, შენ აღარაფერი გრჩება...

რაც ყველაზე საწყენია, ეს ისაა რომ ადამიანის ჭკუას საზღვარი აქვს, მაშინ როდესაც ადამიანის სისულელე უსაზღვროა!...

დაძინებამდე არის ერთი პატარა გარდამავალი წამი, როდესაც საკუთარი თავი ყველამ ვიცით......