რა იყო ნეტავ
რა იყო ნეტავ?_ ეს კითხვად დარჩა...
ჩემთვის ახსნილი და გასაგები...
მაგრამ ბევრისთვის მზეც აღარ სჩანდა
ბრმის თვალ ამხელი ბრმის მისაგნები..
იყვნენ მგზავრები რომლებს უკვირდათ
ფიქრობდნენ აჰა ნებაა შურის?
და თვითფრინავი ცაზე ეკიდა
ვარსკვლავ ჩამტვრეულ სივრცეთა შორის...
იყო სიჩუმე სამარის მსგავსი
ფიქრიც ხმაურზე არც ვის შეეძლო
სიცოცხლე იყო სიცოცხლის ფასი...
მოკვდავნი გახდნენ ყველა შეუძლოდ.......

სევდიანი ფრენა

წამოვედი, გამოვედი, ყველაფრიდან ყველასაგან და გადავწყვიტე მეფრინა ღრუბლებში მარტოდ მარტოს. დამენახა ყველაფერი ზევიდან და აქედან მეყურებინა იმ საცოდავი არსებებისათვის ვინც განგებ თუ უნებლიედ გული მატკინა.
ბევრი ვიფრინე და შვება ვიგრძენი. მე ხომ ჩემს თავთან მარტო ვიყავი.
გამოგიტყდებით და ოცნება მიყვარს, რადგან მაგის მეტი რაღა დამრჩენია.
გადავფრინდი წარსულში სადაც ადამიანები ქაოსურად დაძვრებოდნენ ერთმანეთის სულებში. ისინი შემოძვრნენ ჩემშიც და გადამიარეს, გამსრისეს. მე შემეშინდა და გამოვეცალე იქაორობას.
არ მინდა აქ, ამ რეალობაში!!!
დავფრინდი ისევ ღრუბლებში, აქედან უფრო ადვილია წარსულის განსჯა, რადგან მშიშარა ვარ და ვიყავი, კიდევ იქნები?
უცბად ხმა მომესმა. გაკვირვებისაგან შევკრთი, ვერავი დავინახე გარდა ღრუბლებისა, ეს თქვენ იყავით?-წამოვიძახე
იქუხა, ქარიშხალი ამოვარდა. ღრუბლებზე აქეთ-იქით მახეთქებდა უნდოდა მიწაზე დავენარცხებინე. მე ღრუბლებს ვეჭიდებოდი და ძვრა ვერ მიყო.
წვიმა წამოვდა, მეამა ჩემი თვალებიდანაც მოდიოდა წვიმა.
შემდეგ მზემ გამოანათა. მე მზე არ მინდა წვიმა მირჩევნია, რადგან კარგად ვფიქრობ.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ღრუბელი წვიმა მზე და მე დავმეგობრდით.
ჩვენ ხშირად ვსაუბრობდით. მე მათ შევჩივლე. იცით
ქუხილის მეშინია, თქვენ ალბათ ჩხუბობთ მაგ დროს ერთმანეთს ეჭიდავებით და მერე ტირით განიცდით რატო ვატკინეთ ერთმანეთს გულიო?-იცით ჩვენთან ქვემოთ მეც ეგრე ვარ და არ მინდა აქაც იჩხუბოთ.
ხო, მაგრამ ადამიანებს რომ გჭირდებად ჩვენი ჩხუბი?
უფრო ღრმად დამაფიქრა ღრუბელმა.
აი, შენ სანამ ამ დღეში არ ჩავარდი ვერც კი ხვდებოდი ვერაფერს .
მე ოცნება მიყვარს ცუდია?
ღრუბლები შეირხნენ ალბათ გაიცინეს და მიმოიფანტდნენ.
მე მარტო დავრჩი და იცით რას გეტყვით? მარტოობა ძალიან ძალიან ცუდია რასაკვირველია სამუდამო მარტოობას ვგულისხმობ.
უსაზღრვო შიშმა შემიფყრო.
წარსულში ვინმე დამაბრუნებს? არა არა ხმები მესმოდა. მაშინ მე ისევ ფრენას განვაგრძობ.
წვიმა მოვიდა ერთ დღეს ჩემთან და იცით რა მკითხა?
შენი პირველი ცრელი! დავფიქრდი და ვუპასუხე, როდესაც საუკეთესო მეგობარი დავკარგე ბებოს სახით, მე მაშინ მივხვდი რა არის ადამიანის დკარგვა და მეშინია როცა მაგ თემაზე ფიქრს ვიწყებ, მაგრამ წვიმა არ მომეშვა აინტერესებდა გულწრფელი იყავი მაშინ? მე გამიკვირდა სხვანაირად აბა როგორ? ხანდახან ადამიანს გონია, რომ გულრწფელია. ჩემთვის ცხადი გახდა რასაც გულიხმობდა და თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე.
შემდეგ კითხვები მომაყარა; ტანჯვა, ტკივილი, იმედგაცრუება რამხელა იყავი?
თვალები ავაციმციმე, არ მახსოვს, ჩავფიქრდი არა მართლა არ მახსოვს.
წლები გავიდა? კი ძალიან დიდი დრო, მაშინ მართლა გტკენია გული.
იცი საიდან მივხდი? მე ინტერესით შევყურებდი.
დროს დიდი ძალა აქვს, დრო რომ გადის აი, ზუსტად მაშინ ხვდები ყველაფერს.
ხომ, მაგრამ მერე გვიანი რომ არის?
ეს შენი ფრობლემაა, რადგან ქარმა წაიღო შენი წარსული.
ქარმა? ჩემი ყველა ოცნება ფიქრი ახლობელი ქარმა წაიღო?
ეს ხომ უსამართლობააა?
დამეხმარე წვიმა
ვერა, მე ქარის მეშინია.
ბებოსთან რა გაკავშირებდა?
ბავშვობა და გულწრფელობა, და ახლა აღარ ხალ გულწრფელი? არა ძალიან დიდი ხანია აღარ ან ვეღარ, რატომ გეშინია?
ყველაფრის მეშინია.სიმართლისაც? დიახ ჩუმად ვუფასუხე.
ნუ გეშინია, მომავალში შეგხვდება სიმართლე, მე გამეცინა არა ის წარსულში დარჩა და მე მაგის გამბედაობა არ მაქვს.
შეიძლება როდესმე კარგად ვიყო? არა ეგ ბუნებაში არ არის, რადგან ადამიანს რაც არ უნდა ქონდეს მეტი და მეტი ურჩევნია, მე ხომ ბევრი არ მინდა? შენ წარსულს ვერ დაიბრუნებ შეუძლებელია.
მე გავბრაზდი და წვიმას გავეცალე.
წარსული ჩემთანაა ჩემს ოცნებებში.
ღრუბლებმა უფრო მაღლა ამაფრინეს და მკითხეს; ჩხუბობდი? არა მე ხომ მორცხვი ვიყავი. აი ხომ ხედავ ყველას თუ არ მიახვედრე რაღაც დროს გასვლის შემდეგ შენ იქნები მარტო ცუდათ და მიხვდები რომ, წარსული აღარ მოვა.
გაბრაზებულმა წამოვიყვირე!!- წარსული ჩემთან არის ჩემს ოცნებაში და იქ შიგნით ძაან ღრმად ჩემი ბავშვობა და სისუფთავეა.
სიბოროტე იყო? ჩემგან არა მე სუფთა ვიყავი. აღარ ხარ?
არა ახლა ყველაფერი ტყუილია.
იცით წარსულში მაშინ უბრალო, მაგრამ ახლა მშვენიერ დღეს გაზაფხულის ერთ ნაწვიმარ საღამოს გარეთ როდესაც ვსეირნობდი სურნელი ვიგრძენი სიცოცხლის, და აი ახლა რატომღაც ის სურნელი კვლავ შევიგრძენი.
ღრუბელს გაეღიმა, იმიტომ გაგიბრწყინდა ასე თვალები?
შემატყვეთ? ბედნიერებამ გაგიელვა თვალებში წამებით.
თვალები ხომ სიმართლეს ამბობენ ყოველთვის.
ვიცი, რომ ყოველთვის სიმართლეს ამბობენ და როცა დაგა წარსულის შემდეგ, კვლავ თვალებში ჩახედვის დრო მე იქ სიცარიელე, ბრაზი დავინახე შეიძლება ზიზღიც, მაგრამ მაგდენი ვეღარ გავუდელი და გავეცალე იქაურობას სამუდამოდ. ამის შემდეგ ჩავიკეტე ჩემს თავთან.
ღრუბლები მანუგეშებდნენ; იმედი, სიმართლე და სინათლე წინ გაქვს.
უცბად მზე შევნიშნე ჩემსკენ მოიწევდა.
მზეც კი ვერ მიშველის გავიფიქრე.
მე იმედი ვარ გაზაფხული კი სიმართლე, აი შეხედე ხეზე ჩიტებს ზევიდან რა პაწაწკინტელები არიან და რა სუფთები, ჟღურტულებენ და იმედს გისახავენ.
იმედს?- წარსული მომიყვანონ. ვერა წარსული უკვე ქარმა წაიღო.
გთხოვ დამეხმარე, მე ქარის მეშინია.
მაშინ მე თვალებს დავხუჭავ და ჩემს ოცნებებში წავალ.
ისევ იქ დაბლა? ისევ დაბლა ისევ ჩემს ოცნებებთან ქარი ვერ წამწრთმევს მათ!!
მზემ ღიმილით მითხრა; სასწაულის გჯერა? მე პასუხი ვერ გავეცი მან კი მითხრა; პაწაწკინტელა შენი სასწაულია მისი კი თოვლი.
ჩემს ოცნებებს ეშველება?
კი შენთან იქნებიან.










თიკა გოგია

თავსაბურავი
შუაღამის ოთხი საათი სრულდებოდა, როდესაც კუბოს თავთან მომლოცველმა ხალხმა წასვლა დააპირა. თვალცრემლიანები ნელა გადიოდნენ პატარა ოთახიდან. ირგვლივ სიჩუმე სუფევდა.
დაცარიელებულ ოთახში კი კუბოს თავთან თავჩაქინდრული განუნძრევლად გოგონა იდგა მარტოდ მარტო და უცქერდა თავის თავს ეს დღეც დადგა, რომელიც ყველას აშინებს, ყველას უნდა თავი აარიდოს, მაგრამ სიკვდილი ადრე თუ გვიან ყველასთან მიდის.
როგორ მეშინოდა ღამის ოთხი საათის ამბობდნენ; ოთხიდან ხუთ საათამდე ეშმაკის საათიაო, ამ დროს ყვლაზე ძლიერ გებრძვის, ამიტომ სჯობს გეძინოსო მე კი ზუსტად მაგ დროს დავაჭყიტავდი თვალებს და სახლში უაზრო სიარულს ვიწყებდი,შემდეგ ფანჯრიდან გახედვის მეშინოდა ვიღაც კაცს ვხედავდი, რომელიც დაჟინებით მიცქერდა პირველ დღეს, რომ დავინახე შემეშინდა ლოგინში ჩავიმალე თავს ვუშველე. შემდეგ დღეებში კი მეც დაჟინებით დავუწყე ყურება, ვერ გამეგო ვინ იყო და საერთოდაც რა უნდოდა მას ჩემ ფანჯრბთამ. შემდეგ სახლში ძალით ვაქრობდი შუქებს, მაინტერესებდა სიბნელის თუ შემეშინდებოდა თითქოსდა შიშების დაძლევა მინდოდა ახლა კი ვხვდები თურმე სიკვდილისთვის ვემზადებოდი, თითქოს მინდოდა სიკვდილის ამოხსნა, მაგრამ ფუჭი აზრი ყოფილა.
სიკვდილი მოვიდა, ერთ მვენიერ დღეს, როდესაც სრულიად არ ველოდებოდი უფრო მეტიც მეგონა ჯერ ძალიან ადრე იყო ჩემი სიკვდილი. ოხ, რომ იცოდეთ, როგორ მინდოდა ერთი საქმე მომესწრო სიკვდილამდე, მაგრამ არ დამცალდა, როდესაც სიკვდილს თვალებში ჩავხედე შიში ვერ ვიგრძენი იმდენად დიდი იყო სურვილი და სინანული იმისა, რომ მე ვერ მოვასწარი რაღაც.
ახლა ღამის ხუთი საათია ეშმაკის დრო მთავრდება, რამდენი მებრძოლა რამდენჯერ დამამარცხა, მე ვწევარ განუნძრევლად და საკუთარ მეს დავყურებ სულ ერთი დღეც და მიწას მომაყრიან დამიტირებენ , დავტოვებ ამ ქვეყანას ლამაზ შემოდგომას ჩემით დანახულ სამყაროს.
გარეთ მინდა გავიხედო , მაგრამ არ შემიძლია , თითქოს მეტირება კიდეც, მაგრამ არა სიკვდილზე მოუსწრებელ საქმეს მივსტირი.
გამთენიისას მთელი ქვეყანა სიყვითლემ მოიცვა, ყვითელმა ფოთლებმა თითქოსდა დაფარეს ქვეყნიერება. სიცივენ იმატა ყველას ჩაერაზა ფანჯრები სიცივის შიშით, მე კი ღია მაქვს კარი რიღასი უნდა მეშინოდეს, ყვითელი ფოთლები ჩემთან მოფრინავდნენ საბნად მეფინებოდნენ, ოთახმა ყვითელი ფერი მიიღო, პატარა ოთახში ჰარმონია სუფევდა.
დილის სუსხმა და ქარმა იმატა, ქარმა დაუბერა ყვითელი ფოთლები ოთახიდან მიფრინავდნენ თითქოსდა მემშვიდობებოდნენ.
დილას ხალხით აივსო ოთახი გიჟებივით შემოცვივდნენ და ერთმანეთს სიცივეზე დაუწყეს ლაპარაკი მვალეობას იხდიდნენ ჩემს კუბოსთან, რომ ისხდნენ , ერთმა ქალმა მეორეს გადაუჩურჩულა ამბობენ წელს ცივი ზამთარი იქნება რა გვეშველება? იმედია გათბობას დავაყენებ, ნეტავ შემეძლოს გაცინება გავიფიქრე. ისინი მე სიმყუდროვეს მირღვევდნენ თითეულ მათგანს სანთელი ეჭირა ხელში და ალბად ჩემს სულზე ლოცულობდნენ , ჩემი სული კი ელოდა, ელოდა მას ხალხს გაფაციცებით ვადევნებდი თვალს იქნებ მოვიდეს
აი, ახლა შემოადგამს ფეხს და ყვავილს დამადებს გულზე ფუჭი იმედები არ მართლდებოდა. მინდა სულ ცოტახნით ავდგე მოვძებნო და ბოლოჯერ ვნახო, მაგრამ შეუძლებელია , სულ რაღაც ოთხი საათიღა მრჩება და გამასვენენბენ იქნებ დაკრძალვაზე მოვიდეს, ან იქნებ მარტო სასაფლაოზე.
მოვიდა! ვიღაცამ წამოიყვირა მე აქეთ_იქით დავიწყე ყურება სიხარულისაგან რამის გავცოცხლდი, სადაა? ჩემთვის ვლუღლუღებდი.
შემოუშვით, შემოუშვით ხალხი აჩოჩქოლდა მოძღვარი მოვიდა .
მოძღვარი? ფუჭი იმედი დაიმსხვრა. თავჩაღუნული დავუწყე ჩემს ფეხებს ყურება. სიკვდილშიც კი არ გამახარა ნეტავ რა მელის შემდეგ?
ოხ, რმდენი ცოდვა მაქვს ჩადენილი, ნეტავ შემეძლოს ვითხოვო: ცოდვები არ შემინდოთ მხოლოდ ერთხელ დამანახეთ.
ხალხმა იმატა პატარა ოთახში ჩურჩული ტირილმა ჩაანაცვლა, მე აღარ მეტირება ან რაღაზე უნდა ვიტირო ზამთარი აღარ მემუქრება, სიცივემ დიდი ხანია შემიპყრო, აი მოლოდინი კი დიდი მაქვს, ერთხელ კიდევ ერთხელ ერთის კვლავ დანახვა.
მოძღვარმა ლოცვა დაამთავრა ყვავილების გატანა დაიწყეს ყველა საქმიანად დარბოდა, ყველა საქმეს აგვარებდა ერთმანეთში კამათობდნენ.
მე კი ვიდექი და ჩემს თავს დავყურებდი, რომელიც მოწყენილი იწვა და სულ არ აინტერესებდა არაფერი გარდა ერთისა.
ყველაფერი მზადაა ერთმანეთს გადასძახეს გავედით!
ჩემი ცხედარი ოთხმა კაცმა ასწია თუმცაღა ერთიც ამწევდა ისეთი გამხდარი გახლდით აი, ჩემს მოლოდინს კი ათი კაციც ვერ ასწევდა ისეთი ძლიერი იყო.
ეზოში გამომიტანეს ქარმა ისე ძერ დაუბერა თავსაბურავი თავიდან მომხადა და დაბლა დავარდა. ხალხი ისე იყო საქმით დაკავებულები ვერავინ შენიშნა თავსაბურავი.
გზა განაგრძეს, ტირილმა იმატა რატომ არ ვიცი
განიცდიდნენ?
ნელ_ნელა ვუახლოვდებოდი სასაფლაოს, რომელიც ადრე მაშინებდა და ამავდროულად მიზიდავდა ახლა, კი რაღასი უნდა მეშინოდესა მთავარი გმირი აქ უკვე მე ვარ.
ხმა გაისმა ბავშვები გაიყვანეთ! ჩემი ბავშვობა დამიდგა თვალწინ ასე უთხრა მამამ დედას, როდესაც ბებოს კრძალავდნენ, ბავშვი გაიყვანე ცოდოა არ დაანახო, ჩემმა თვალებმა ცდუნებას ვერ გაუძლო და მაინც გავიხედე ო, რა საშინელებაა ჩემთვის ვქვითინებდი. ახლა კი ალბად სხვას უთხრეს.
მიწას მიმაბარეს და ნელ_ნელა ყველამ დამტოვა. მე კი ჩემს სხეულს ზევიდან ვუცქერდი როგორ ეყარა მიწა.
ახლა რა მელის მეშინოდეს? მოლოდინი არ გამართლდა ჩემი იმდი იმ ხეს გავდა ყვითელი ფოტთლები, რომ დაცვივდა ხეზე კი ერთი ფოთოლიღა ებჯინებოდა, რომელსაც იმედი ერქვა და ეს იმედი ახლა ნაზად მოფრინავს დაბლა დაენარცხება და განისვენებს, ხე კი დარჩება მარტოსული.
მარტოსული სული ელოდა, ელოდა მას, რომელიც არასდროს არ მოვიდოდა.
ყვითელმა ფოთლებმა თავსაბურავი ჰაერში აიტაცეს, მათი ფრენა შეუმჩნეველი არავისთვის არ დარჩენილა.
ყვითელი ფოთლები ღია ფანჯარაში შეფრინდნენ შავ როიალზე შავი თავსაბურავი დაეტოვათ.



თიკა გოგია

მთვარე, მთვარე აღარ ჩანდა
ღამე იყო, ღამე ბნელი
ზეცა იქცა მიწის ჩანთად
მიწა ზეცის საძირკველი
დღე და ღამის გაყრა იყო
იყო ორთა შერკინება
რად გაიყო რად გაიყო
ნეტავ ვისი იყო ნება
იქნებ იყო ერთის ფიქრი
ანდა ბევრის ნაფიქრალი
ან რა იყო ფიქრის იქით
ვის ეჭირა მისკენ თვალი
ვინ ჩააქრო სხივი მზეთა
ვინ მოსტაცა მთვარეს ფერი
კარს ვინ რაზავს სამოთხეთა
ვინ წაიღო ყველაფერი
ვის შეეძლო, ვის შეეძლო
დამუნჯება დედამიწის.

ხელოვნება
ხელოვნება თავნება და არ უნდა მიტოვება
გაჩენიდან ასე არის ასე იყო და იქნება
თუ დახატე იხატება თუ დაწერე იწერება
თუ აშენებ აშენდება თუ ამშვენებ დაგმშვენდება
რაც მასშია რაც შენშია
ორთავ არის ხელოვნება
ხელოვნება უკვდავია ხელოვნება ფუძე მყარი
ხელოვნება თვით დარია არ ჭირდება მას საფარი
ხელოვნება არის ცეცხლი ანთია და არც იწვის
თუ გიპყრია მისი კვერთხი
მაშ გიგრძვნია გემო მიწის
ხელოვნება არის ერთი სხვა ერთი კი
ერთმა იცის.

წუხდა
გული წუხდა ქარი ქროდა
ზეცა სდუმდა
მთვარეს თითქოს დაევარცხნა ნაწნავები
მიწა გვერდზე გადაბრუნდა
გადაბრუნდა მიწა გვერდზე არა ნებით
ის დათქმული მას, ხომ ჯერ ვერ მოეთავა
მზე უმზერდა მზე უმზერდა დანანებით
რა იცოდა ამ ფერდობზე წუხელ თურმე
მოეთოვა.