შენ საუკუნის დედოფალი დაგერქმევა...
და შენ უკვდავი გახდები დედა!
შენში სიწმინდემ დაიმკვიდრა ადგილი და
თეთრი მტრედი მშვიდობის ხარ; მიწაზე ჩვენთან!
შენ ამქვეყნიურ სიმდაბლედან-აიჭერ ზეცად
და მიიძინე დაღალულმა, სპეტაკმა მეტად.
შენ წმინდა ძალამ აგიტაცა ზეცაში ღმერთთან
და სულიწმინდის მადლით ბრწყინავ,ანგელოზთ ქებად.
შენ უკვდავების დედოფალი შეგარქვა ბედმა!
შარავანდედით მოცულია გვირგვინი მეტად...
გადგას და ბრწყინვით ემეტება თვით დიად მზესაც!
შენ ფეხრთით მღერენ სერაფიმთა გუნდები ერთხმად
და გიგალობენ სადიდებელს ღვთისმშობელს ჩვენსას!
შენი სიწმინდით გააკვირვე ქვეყანა, ზეცა
და სათნოობით პოვე ხვედრი ღვთიური მეტად!
წმინდა მარიამ შენ მესიის დაგერქვა დედა!
სამარადისოდ გადიდებთ ყველა
ნუ მიგვატოვებ, იყავი ჩვენთან.

ისე მოიპარა გაზაფხული...
ზამთარს შევრჩი თითქოს დაზაფრული...
ისე აყვავილდა ყველაფერი;
ხეთა ტოტზე მღერის გაზაფხული.
ისე გაიფურჩქნა ყვავილები;
სიოს მოაქვს სუნი არნახული!
სულზე მეფინება ვით მალამო,
და ყველაფერს კურნავს: გარდა გულის!
წვიმა მოცქრიალებს თვალჟუჟუნა:
გამჭირვალე კაბით, იის სუნით...
თითქოს უნდა თავის მოწონება
და კეკლუცად ცეკვავს-სიხარულით.
აგერ ნაკადულიც მორაკრაკებს,
როგორც მჩქეფარეა ძარღვში სისხლი!
უნდა თითქოს ეხლა ამოვარდნა
და კალაპოტს ებრძვის ჩაციკლული.
როგორც გული არის საგულედან,
ლამობს ამოვარდნას-გაყინული.
თითქოს ცაც ბობოქრობს-გარინდული;
ამბოხი აქვს ეხლა გამიზნული!
ისე მოიპარა გაზაფხული...
ირგვლივ მშვენებაა არნახული...

აი ხომ ხედავ, მე დღესაც გაგერიდე,
ფიქრი აღარ გინდა, თუკი სადმე დაგრჩა,
მე კი წავედი ბედნიერი მიგატოვე!
შენ კი უჩემობით, ცრემლი თვალს შეგაშრა..
დრონნი მაინც იტყვის, სიტყვას მივიწყებულს,
გული მაინც იგრძნობს ასე რომ გეძახდა!
ვხედავ, შორს დამდგარა ჩვენი განშორება,
შენი მონატრება წლებმა მიითვალა..
გავიზაფხულებთო, ბევრი ასე იტყვის,
ჩემი გულის სითბო ქარმა გადაპენტა,
მე ახლა წავედი ბედნიერი მიგატოვე,
ვგრძნობ რომ უჩემობით სულში ჩაგიზამთრდა..

წკაპი, წკუპი წკაპი, წკუპი,
ურცხვად მოდის წვიმა ციდან ,
ვწევარ ჩემთვის მიკაკუნებს
ჩემს სარკმელთან ერთი ციდა.
მოგონება მომეძალა შორეული ,
როგორც წვიმა .
გამოექცა ღრუბლის ქულებს
ჩემთან ნახა ეხლა ბინა.
მეხვეწება შემომიშვი
თორემ მომზდევს უკან ყინვა,
შემოუშვი პაწაწინა
ხელის გულზე დამესვენა
და მადლობის ნიშნად თავი
ნაზად მკერდზე მომაბჯინა.

მოკვდა გვირილა, მეც მათთან ერთად...
ის ჩუმი სევდის დაღალა ფეთქვამ,
მაგრამ მან მაინც გაბედა ეთქვა;
როგორ უყვარდა ის ერთი ღმერთად!
ზოგჯერ ყვავილი უფრო გამძლეა,
ქალებს გვჯობია გამბედაობით,
მან მოახერხა ის რაც მე ვერ ვთქვი
და ვკვდები ისევ უთქმელი სევდით..

ნაღვლიანი წლები

როგორ უცებ გალეულა სიჭაბუკის წლები,
ვხედავ როგორ ჩამოშლილა გზად ხატულა მთები,
ცოდვა – მადლი იწონება აღარ მოსჩანს გზები,
ღმერთო ჩემო ეს რა ხდება ნუთუ ჩვენი ბედი..
უცხოეთში გახიზნულან ჩვენი და და – ძმები,
საქართველო გაუძარცვავთ მავანთ მათი ნებით,
სად წავიდა ის ბავშვობა ის ნანატრი წლები,
ზღვის სივრცეში ლურჯად მოსჩანს თეთრი იალქნები..