ჩვენს მწვანე მინდორს ყორანთ გუნდი
დაუფლებოდა,
მოხველ და უკან არ გაბრუნდი
გაურკვევლობავ.
სიცოცხლის დილას ეცა წყევლა
და ანათემა,
იდუმალების ნისლთა ღელვა,
თეთრად ნათება.
დროში ჟონავდა შორეული
ნამყოს კივილი,
ოდით ღიმილში შერეული
მოთქმა-ჩივილი.
პლანეტას ცის რუხ-მურა კალთა
გადმოჰხუროდა
და სულს მოღუშულს ქარიშხალთან
ომი სწყუროდა.
ბურუსი,წვიმა,ირგვლივ სწერდა
ფერთა გრილობას,
ვხვდებოდი,ვერვინ გამიწევდა
შენს მაგივრობას.

ჩემი სამყარო,
შუკა - ქუჩები,
სიონის ზარო,
ნუ მიყუჩდები.
დაჰბერე ქარო
კოჯრით ნაშობო,
სოლის სადარო,
სულში ნასობო.
მზეო ქართულო,
ღიმ-დაქარგულო
დაგვაგზნე ცეცხლი.
ქართულო მთვარევ,
გვაფრქვიე მალე
ოქრო და ვერცხლი.
ჰო,ცაო ლამის
ზედ დაგვეფარო,
წრფელი სალამი
ისე გვახარო/
იდინე წყნარი
ღიღინით მტკვარო,
თბილისურ ღამის
სიტკბოთი მთვრალო.
ბრგე-ბრგე ბურჯები
კავკასის მთათა
დე,ღმერთო მარად,
იდგნენ ლურჯები,
ურჩები,ჟამთა
ჩამგდებნი არად.
ნახატო ზენარ
მხატვრის ფუნჯებით,
ქართულო ენავ
ნუ დამუნჯდები.

მაისის ცაზე ბრწყინავს ვარსკვლავი
სხივთა ელვითა,
აველ ქარაფზე,გოგო თვალშავი
მიდგას გვერდითა.

ნიავთან როკავს მისი თავშალი,
ვით ჭიგოს ვაზი,
მე მჭიდროთ გადავჭდობივარ მკლავით
მის სილამაზეს.

მორცხვი და ნაზი ვგრძნობ,ვით კრთება
მთელი სზეულით,
მელამუნება
ყელზე თმების რბილი ხვეული,
სადღაც შიგნიდან ცეცხლად მწვდება
სისხლი წყეული,
ქალით ვძლეულვარ,
მაგრამ სულაც არ მენაღვლება