ნათია ჯოლოხავა - ლიტერატურა / მეამაყება, რომ ქართველი ვარ...

შეუცნობადი მოვარდა ქარი...

მე გაოცებას ვხატავდი თქვენში,
თრთიან მკლავები, როგორც ვერხვები,
შეუცნობადი მოვარდა ქარი
და თქვენ მის თმებსაც ნაზად ეხებით.
ქარი შლეგია, დაუდგრომელი
და როგორც სისხლი - ფეთქავს ძარღვებში,
ბრძენი მოზომავს თავის სიტყვას და
ქარი გასხლტება კლდეშიც - ნარღვევში.
თქვენ ქარს გაგონებთ...
როგორც ამბორი,
ნავარდი მისი ისე იჩნიეთ,
ვერ დაეწევით გაფრენილ სიტყვებს...
ასეა ქარიც... იქნებ იწვნიეთ
თქვენ ქარიშხალის ველური კოცნა
და ხელი მისკენ დაგრჩათ გაწვდილი.
ნაავდრალი და გადათქერილი
სული ბობოქრობს, მაგრამ ამ დილით
თქვენ კვლავ მოგესმათ ხმაური ქარის
და ათამაშებს ბავშვურად ფარდას,
მას არ აწვალებს ქარშხლის ვნება
და მიატოვეთ, რაც გადაგვარდა.
მე მოგაგონეთ ქარი... რამ გაყო
დასაბამიდან ქარი და ქალი?
ჰო, გავაღვიძე მე კვლავ რაინდი -
ის თქვენს ხსოვნაში იყო მიმქრალი.
თქვენ მე გიყვარვართ! და მე ქარი ვარ,
თმებზე ლაციცით მეხებით ისევ...
ველური კოცნით თქვენ - მამაკაცი,
მე - ქარსა და ქალს, ბრძოლაში მიწვევთ!