როგორ უცებ გალეულა სიჭაბუკის წლები,
ვხედავ როგორ ჩამოშლილა გზად ხატულა მთები,
ცოდვა – მადლი იწონება აღარ მოსჩანს გზები,
ღმერთო ჩემო ეს რა ხდება ნუთუ ჩვენი ბედი..

შენ ამქვეყნად ბრწყინვალება გერქვას,
ხის ტოტიდან დავარდნილი ნამი,
სიყვარულის უკვდავების მზე ხარ,
არსებული უზღვავების ცვარი..

მაინც სხვა იყო
ცა – ბავშვური,
ყოველდღიური,
და სად გაფრინდა?
ვინ მეტყვის განა,
რამდენი წვიმა
რამდენი ქარი
გადამივლია
თავქუდმოგლეჯილი,

შენი თვალები
ყოვლის მჭვრეტელი,
მოწყენილ ცასაც რომ დააპკურებს,
შენი ღიმილი
ხან მეტის მთქმელი,
ჩემში სიცოცხლეს ისევ აღვივებს..

– ჩემთვის კი არა–

დღეს კი ბედნიერს გხედავ რატომღაც,
მხოლოდ ჩემთვის კი არა,
სულ სხვანაირი მომეჩვენე და
ვატყობ ჩემთვის კი არა,
ყველას ესალმები, ყველას გულში ხარ,
მხოლოდ სხვისთვის ხარ კმარა,

უნდა წავიდე შენთან დარჩენას აღარ ვაპირებ,
სულ მარტოდ დავრჩი გამოვიკეტე გულის კარები,
ჩვენი წარსული რაც ჩვენში იყო აღარ მაღელვებს,
ქარმა წალეკა რაც გულში მქონდა შენგან ნადები..