ერთი, ორი, სამი
სამი,ორი, ერთი
ჩემი, ჩემი, წამი...
წამი ჩვენი ტოლი.
და წვეთები წვიმის,
თოვლი თეთრი თოვლი.
და ფიქრების ჯარი,
ცრემლი თვალზე მოგდის.
ანდა სიტყვის სევდა
და სევდიან სიტყვებს,
გადმოაგდებ ციდან...
ლურჯად ქცეულ ცის ფერს.
გარეთ მზე და თოვლი..
ანდა წვიმა ათბობს,
და სიტყვები ძველი...
ახლებს ვერ გააქრობს.
პოეტები სევდის,
ფიქრებით ვწერთ ლექსებს,
თუ სიტყვებით მებრძვი,
მეც გავბედავ... შევცდე.
დაგივარცხნო ფიქრი,
ჩამოგბანო სახე,
რადგან მალე იტყვი:
"მოგატყუე" და მეც,
დავიჯერებ ტყუილს,
ნება, ნება, ნება,
ერთი, ორი, სამი
და ეს ლექსიც ჩნდება.

საოცარია ყველაფერი,რაც ხდება ირგვლივ,
სულერთი გახდა ახლა სითბოც,წვიმაც და ქარიც.
ჩემთან ღამეებს ისევ ისე თითებზე ითვლი,
დღეებს ვეღარ გრძნობ,აღარ ცდილობ დახურო კარი.
სიმწრის სიცილი დაგთამაშებს ობლად ტუჩებზე...
ფიქრობ ძველებურს ვერასოდეს იპოვი ხალისს.
ისევ დადიხარ უსაქმურად ვიწრო ქუჩებზე
და ტუჩის კუთხეს კვლავ გიმშვენებს ბავშვობის ხალი.
ისევ ისე ხარ ანუ უკვე მოეშვი გრძნობებს,
ალბათ გგონია ყველაფერი უკვეა გვიან,
ახლა ცრემლები იქნებ სადმე სულ ცოტა გქონდეს
იტირე მიდი...ამ ყველაფერს ცხოვრება ჰქვია...
ჩემთან ღამეებს ისევ ისე თითებზე ითვლი,
დღეებს ვეღარ გრძნობ,აღარ ცდილობ დახურო კარი,
საოცარია ყველაფერი,რაც ხდება ირგვლივ,
სულერთი გახდა ახლა სითბოც,წვიმაც და ქარიც.

lika chelidze gacieba leqsebi axalgazrda mwerlebi
მე ოცნებებში გეტრფი,შენ რეალობა მოგწონს,
მე რეალობას ვებრძვი,შენ ოცნებებთან ომობ,
ამ ლოდინს ბოლოს ვუღებ,შენთან ვთამაშობ ბანქოს,
აქ გრძნობებია ფსონი და მე მოგებით ვხარობ.


ხო შემამცივნა წუხელ,ვეღარც ჩაი ვერ მშველის
ალბათ სიცხე მაქვს ახლა და მაგრად მტკივა ყელი,
თუმც რას დავეძებ ტკივილს,გავყურებ არემარეს.
ყველა ტკივილი სულის,ნოემბერს გავატანე.

ღამეებს ვათევ ისევ ..ისევ სიცივე ჩვენთან
გუშინ ვიფიქრე დიდხანს და გადავწყვიტე მეთქვა
ისევ თამაში ბანქო და ფსონი(ალბათ) ვბოდავ,
ახლა ღამეა უკვე ... თოვლი აპირებს მოსვლას.

lika chelidze ambob giji var
ამბობ გიჟი ვარ,ამბობ ლექსებით ვთვრები,
ამბობ სუსტი ვარ,ამბობ მამძიმებს ფრთები,
ამბობ ცივი ვარ,ამბობ მითრთიან მხრები,
ამბობ გინდივარ,ამბობ ვერაფერს ვხვდები,
ამბობ შენი ვარ,ამბობ გიყვარვარ ძლიერ,
ამბობ მაკოცებ,ამბობ სურვილებს ვძლიოთ,
ამბობ ვთავხედობ,ამბობ გამიძლებ ასეთს,
ამბობ შეგხედო,ამბობ შენს სულს ვერ ვავსებ,
ამბობ მიდიხარ,ამბობ დამტოვებ მარტო,
ამბობ სურვილებს,ამბობ აღარად ვაგდებ,
ამბობ მშორდები,ამბობ დამშორდი, ამ დროს-
ამბობ მნებდები და აღარაფერს ამბობ.

lika chelidze zamtris bagebshi leqsebi
კვლავ ვეძებ მიმოზებს მე ზამთრის ბაღებში,
მწყურია სამოთხის წყალი დღეს ანკარა,
ბედის დაცინვაა (ხო ალბათ) ნამდვილად,
ჩემი მიმოზები და შენ კი აქ არა....

წამოვა ნამქერი ზეციდან სიტყვების,
მეც ლექსით ვიოხებ ჩემს გულის სატკივარს,
ყვავილებს კვლავ ვიბნევ ამ თმაში მძივივით,
და ასე ვიმოსავ სულს ღიად,მარტივად.


მახსოვს ის საღამო გრძნობებით თამაში,
მერე გაოცება უსიტყვოდ მიმოზები,
მე პოეტს აბა რა მებადა საშენო,
მხოლოდ ეს სტროფები,ისიც მცირე დოზით.


ვწერ ამ ლექსს გარს დამდევს სიტყვები უაზრო,
გულში კი მიმოზა ისევე ედემის,
შენი სიყვარული ამ გულის დარდია,
სამოთხის ბაღი კი ადგილი შეხვედრის.

lika chelidze tavshiavardnil poetebs leqsebi poezia
რომ გერქვას პოეტი გინდა და რად გინდა?
ზედმეტი სიტყვების გოდება,წოდებით
შენც გავხარ იმ მხატვრის ტილოებს,რომლებიც
მშრალ ხიდზე იდება მთელი დღე ლოდივით.

მოკვდები გჯეროდეს,გგონია ვიტირებთ?
როდემდე გინდოდა გეცხოვრა,გენახა
მონები უბრალო,უბრალო მოკვდავნი
სტროფებით გემოსი და ვფიქრობ ვენახად

დარჩები.მოგივლის ვიღაცა საფლავს და
შენ კიდე ცინიზმით გინდა,რომ უყურო?
რატომ ხარ ასეთი ბოღმა და ვერაგი,
ასეთი შეშლილი,ასეთი უგულო?

სიცოცხლეს რატომ ვერ აფასებ ვერ ვხვდები,
ინატრებ დიდებას ის შენთან არ მოვა,
წოდებით იქნები უბრალო პოეტი
და შენგან გენია არასდროს გამოვა!

lika chelidze ojaxi wevrebil leqsebi ojaxze

ოჯახი,რამხელა სიტყვაა,რა თბილი.
წევრები ოჯახის-სიცოცხლის მტრედები,
ვბერდებით და მერე სულაც არ განვიცდით,
მოვკვდებით მხოლოდ და - არ გადავშენდებით.

სიცოცხლის საზომი არავინ არ იცის,
თუმც ვხვდებით სითბოს და ანთია კერიაც,
არ ვიცით ვინ მოვა ჩვენს მერე ოჯახში
და ბედის ბორბალზე რა როგორ წერია.

ვბერდებით და მერე სულაც არ განვიცდით,
მოვკვდებით მხოლოდ და - არ გადავშენდებით.
ოჯახი,რამხელა სიტყვაა,რა თბილი.
ოჯახის წევრები - სიცოცხლის მტრედები...

lika chelidze albat motovs leqsebi poezia
ზამთრის სუსხი მოერია სითბოს,
ახლა მთვარეს სადღაც ცაზე სძინავს,
გარეთ ისე მოიქუფრა თითქოს,
შევეჩვევი ალბათ მალე ყინვას.

ბეღურაც კი აღარ კენკავს ნამცეცს
უკანასკნელ ფოთოლს ახრჩობს ქარი,
მადლობას ვერ ვეუბნები გამჩენს,
მოვიპოვო რომ განწყობა წყნარი.

სუიციდის ქუჩას ვუვლი გვერდს და
შევიცოდებ ცოდვილ სხეულს ვიცი,
დავივიწყე გუშინდელი სევდა,
დავივიწყე თვითმკვლელობის ფიციც.

ახლა გარეთ დეკემბერი მეფობს,
თოვლს ველი და სიჩუმეა ირგვლივ,
სულს გავფილტრავ, და გავბედავ გენდო
დავიმშვიდებ მივიწყებულ სინდისს.

lika chelidze megobars rame mishvele
ხელი მომეცი მეგობარო,რამე მიშველე
თორემ ჩამყლაპა ამ ცხოვრებამ ასე უჩუმრად,
ან ხმა გამეცი დამიძახე ან დამიწერე,
რომ წავიკითხო გავიგონო ან უნებურად

თავი დაგადო,მეგობარო,მაგრად ვიტირო,
ბოღმა გულიდან ამოვიღო იქნებ დავმშვიდდე,
მერე წავიდეთ ზღვის ნაპირზე ზეცა ვიხილოთ
მე ჩაგეხუტო რომ ეს სევდა გადამავიწყდეს.

გული მომეცი მეგობარო,ეგ ტბილი გული,
რომ სამუდამოდ ჩავიხუტო და ჩემთან დარჩეს.
შენგან ნაჩუქარ მოგონებებს სათუთად ვუვლი,
იქნებ ვიცოცხლო მეგობარო,იქნებ გადავრჩე.

lika chelidze chven uimedo gijebi
სინანულმა თუ დაგვრია ხელი,
ვხვდები ცოდვებს გული ვეღარ იტევს,
შენ იცი,რომ მე მუდამ ვარ გვერდით
და ამ გულში კვლავ ვინახავ იმედს.
ხშირად ვსტუმრობთ სუიციდის ქუჩას,
ნიღაბს ვირგებთ უიმედო გიჟის,
თავს დავაღწევთ უსასრულო ბურანს
და ვხვდებით რომ ეს ცხოვრება გვიჭირს.
ყველაფერზე ჩავიქნიოთ ხელი
მოვეჭიდოთ უკანასკნელ იმედს,
ხელს მოგკიდებ და გავიქცეთ, ბედიც
მოვატყუოთ და ვიცოცხლოთ იქნებ.