ცის კამარაზე წითელ ვარდებს ცრემლი სდიოდა,
როცა ღრუბლები გამალებით აფრქვევდა რისხვას,
კავკასიონის მაღალ ქედზე ორბი ყიოდა,
ვერ ახერხებდა თვით ირემიც მწვერვალთან მისვლას.

აპოკალიფსის მსგავსი ღამე სუფევდა მაშინ,
ვარსკვლავებიც კი გამქრალიყო თითქოსდა მარად,
ეკლესიაში ლოცვის შემდეგ ისმოდა ,,ამინ“!
მოვევლინები დედამიწას მეორედ, ქარად.

ჩემთვის არ არის არასოდეს დრო და მანძილი
საუკუნეებს დავითვლიდი სიცოცხლის კარად,
როცა დადგება ყოველი წლის მარტი, აპრილი,
შევეგებები თვით სიკვდილსაც, ვიქცევი ფარად.

ირგვლივ სიყალბემ, ორგულობამ იჩინა თავი,
მათ გვერდით ყოფნა შეცდომაა, დიდი ტკივილი,
სულ ვოცნებობდი, რომ მყოლოდა პატარა ნავი,
მისი ნიჩბებით ოკეანეს შემოვივლიდი.

მე აღსარების უკიდურეს წერტილთან ვიყავ,
როს სიამაყემ ეშმაკები მიქცია სულში,
ღმერთო, ისმინე ჩემი ლოცვა, გთხოვ, ნუ გამრიყავ,
მე ის არა ვარ, ვინც გგონია, ჩამხედე გულში.

შენთან მოვედი თავდახრილი, განკითხვას ვითხოვ,
მე შენი შვილი აკლდამასთან ვდგავარ მოწყენით,
კაცობრიობას ასულდგმულებ, სიკეთეს ითხოვ,
დედამიწაზე შენს მოვლენას დღემდე მოველით!

არ გამაჩნია მოთმინების უნარი, ნიჭი,
როგორ გავუძლო პირფერობას, მითხარი, გელი,
მე ვარ სამყარო ! მე არა ვარ უბრალო ბიჭი,
თუ შემომხედავ, შენც შემამჩნევ, სახე მაქვს სველი.

ცრემლივით ცვივა წვიმის წვეთი მობეზრებული,
ისიც გაქრება წამიერად, შეიშრობს მიწა,
სიკვდილთან ყველა უძლურია, დამონებული
ასე იყო და კვლავ იქნება ეს დედა–მიწა.

როცა სიკვდილთან სიახლოვე შვებას განიჭებს,
თვითმკვლელობაზე დაფიქრება ომის ფასია,
ადამიანის დამსგავსებას ბევრი მაშორებს,
ზურგს უკან მტერი მომიმრავლდა ერთი–ასია.

და ალბათ მალე გაზაფხული იღვიძებს ჩემში,
თქვენ რომ უყვარხართ, ეს ხომ იცით, ჩემი გულია,
თავისუფლებას დავეძებდი, ვიპოვე მთებში,
თქვენგან სიშორე დამერწმუნეთ ძალზედ რთულია.

იყო ქართველი, მამულისთვის ზრუნავდა მუდამ,
ლექსების წერა შთააგონა ღვთიურმა მუზამ.

უყვარდა ქალი, მას სახელად ჰქვიოდა მერი,
სანდომიან ცის იყო იგი ელვა და ფერი.

ეჰ, სულიერი სიმარტოვე ვიგრძენი ხალხში
მერიმ დამტოვა, ჩავიკეტე ეულად სახლში.

მთვარიან ღამეს ხელში ვიღებ არაყს და ღვინოს,
სარკმლიდან ვუმზერ მანათობელ ღვთიურ ლამპიონს.

დავიწყე წერა, დაუბერა ფიქრების ქარმა,
თითქოს დარეკა წუთისოფლის სევდიან ზარმა.

ჩემი ცხოვრება დაემსგავსა გაფრენას ქორის
ნუთუ დამთავრდა ყველაფერი, ჩემს და თქვენს შორის?

ჩემი სიცოცხლის წლები მოგეც, გაჩუქე, ქალავ,
ნუ მემალები, დამენახე, სახეს ნუ მალავ.

ციდან მეძახის, გზას მინათებს ნათელი სვეტი,
რა დამრჩენია, რა მიშველის სიკვდილის მეტი.

ლურჯა ცხენებმა მომაკითხეს, მივყავარ ცაში
ათასი ფიქრი მიტრიალებს ამ ,,წყეულ“ თავში.

მე მათ წავყვები, გადავუფრენ მშობლიურ მხარეს,
ვიცი, მომირჩენს სხეულზე მყოფ მწარე იარებს.

იქნებ გავფრინდე და შევცურო ტალღოვან ზღვაში,
ვიყავი ერთი და ვიქნები ნუ მეძებთ სხვაში.

სად შეიძლება იხილო ვარდი,
ანდა ასეთი ნაზი ფერები?
მე ჩემს ქუთაისს ოცნებით ვუმღერ,
მე ჩემს ქუთაისს მოვეფერები.
მე ჩემს ქუთაისს ვაჩუქებ ყვავილს,
ლექსების წერა მასზე არ დამღლის,
ხელში ავიღებ საწერად კალამს
გორიდან გავშლი ქართველთა ალამს.
თეთრი ხიდიდან გავყურებ რიონს,
შლამით მოფენის ღამისფერ ნაპირს,
მისი წვეთები გვაშხურებს მირონს,
მოუთმენლობით მოველი აპრილს.
გალაკტიონი წერდა,ხატავდა
მას ხომ არავინ ქვეყნად არ ჰგავდა,
მას უწერია ქუთათურ ხალხზე
უყვარდა ერი,ფიქრობდა მათზე.
ტკბილი სიმღერის ხმები გაისმა,
ზღაპრულ ფერებით გვამკო მაისმა,
ფოთლებს შეაშრო ცვარი აისმა
და გაიღვიძა კვლავ ქუთაისმა.

სიყვარული ხომ დიდი ძალაა
სიცოცხლის მაცნე და გულის ფეთქვა,
ქვეყნად ვინც მიყვარს იას ვადარებ
მეც შემიძლია ვუმღერო ერთმა.
ცეცხლის ალი რომ მეხვიოს ტანზე
თავს დამეყაროს თოვლი ქარბუქით,
მე შემიძლია ვიმღერო ერთმა
შენი თვალების გადმონაშუქით.
ჩემი სოფელი,მაღალი მთები,
დიდი გორები და სალი კლდენი,
აი იქ ვბუდობ მთის ცივ ჩანჩქერთან
მე შენი ტრფობით ანაღზვირთები.
ო, რა სჯობია იქ ია–ვარდნი
როგორ მორცხვები დავდახრილია,
იასამანი,წითელი შქერი
აი,ის მთები გადამივლია.
წამო, ავიდეთ იმ მაღალ მთაზე,
გული გამიხსენ შენი ძლიერი
სადაც წავედი,სუყველგან,მარად,
იმ მაღალ მთაზეც მე შენ გიმღერი.
მომაპყარ ყური,ისმინე თხოვნა
თუ გაქვს ქართველი ქალის დიდება,
რომ მომავალში ურთიერთ შორის
მოხდეს მზის ორი ამობრწყინება.

ღამის წყვდიადში მთვარე კაშკაშებს,
და დაჰქრის მძაფრი ქუჩაში ქარი,
მწარე ტკივილით ომი დამთავრდა
გამოგვიკეტეს ქართველებს კარი.
თავდადებული ათასი გმირი...
ზოგი დახვრიტეს,ზოგიც აწამეს,
ქართველებს მუდამ გვიტევდა მტერი,
მაგრამ ვერასდროს ვერ დაგვიმონეს.
დედა ქვითინებს მუხლებზე მდგარი,
მდუღარე ცრემლი უსველებს თვალებს,
გარდაეცვალა ვაჟკაცი შვილი,
ეკლესიაში რეკავენ ზარებს!
,,შვილო,მითხარი რად გამამწარე?
ჩემი ცხოვრება აწი უქმია,
შენ ვერ გაგიქრობს ტკივილს სამარე,
უშენოდ ყოფნა არ შემიძლია!“
ასე არის და ასეც იქნება,
გმირობა ეს ხომ ჩვენი წესია,
უფალი არის ჩვენი მფარველი,
ქართველთა შორის გმირი ბევრია.
დილა გათენდა კვლავ ნამიანი,
იყო სექტემბრის დღე ოცდაშვიდი,
სისხლის წვეთები მიმოფანტულა,
როგორ ვიქნები ლაღი და მშვიდი!
რაც არ დავუთმეთ მტერს ჩვენი ნებით,
დღემდე ვერ ჩავთვლით მას დაკარგულად,
სოხუმს ვერ დავთმობთ,ქართველნო,ხვდებით?
მტერს შევებრძოლოთ მუდამ გმირულად.