დავიწყებული ერთისაგან, სხვისგან ნატრული,
არა იმისგან ვისგანაც სურდა,
შუახნის კაცი, თან ამაყი, თან დაჩაგრული,
სიყმაწვილეში ჩუმად დაბრუნდა.
ვერ იპოვა, დაკარგული ოდესღაც გული,
ვერსად მოძებნა, ნახევარ ცალი,
მთლად გადაქექა წლები, წარსული,
ვერ გაუსწორა იმ წარსულს თვალი.
რა იქნებოდა, რომ არა ასე,
ისე რომ არა, რა იქნებოდა,
ხალისითა და სიცოცხლით სავსე,
გული, არასდროს დაიღლებოდა.
ანთებულები, ნელ-ნელა ვქრებით,
წარსულ შეცდომებს, ვინღა დაეძებს,
ათწლეულებმა ჩახერგეს გზები,
ვეღარაფერი ვერ შეგვაერთებს.
მოგზაურობა წარსულში მორჩა,
იქვე დატოვე, მძიმე ხუნდები,
რაც დაიკარგა, წარსულში მოკვდა,
მის ჭირისუფლად, ნუ დაბრუნდები...

KAXA DOLIDZE.

08.08.14.

წითელ ზღაპარში, შემიტყუე, თუ მელანდება?!
მეწამუIლ ფონზე დაფრიალებს, ქათქათა კაბა,
ამ საუფლოში არ თენდება და არც ღამდება,
მოგჩერებივარ დაბნეული, სიტყვებს ვერ ვაბავ.
როგორ მაგიჟებ, როგორ მათრობ, როგორ მიზიდავ,
შენს ბავშურ ნებას, საუკუნეა, უხმოდ დავყევი,
მე ეს ზღაპარი ვერ მოვისმინე დასაწყისიდან,
რა როლი მერგო? ალბათ დევი ვარ, ნაბაყბაყევი.
არ ვაპირებდი, შენს ზღაპარში შემოსახლებას,
სად არის ცხადი?! გაბრუებულს რა დამესიზმრა?!
როგორ ახერხებ, წითელი ფერით სულის ავსებას?!
მომაჯადოვა შენმა სახემ, სახემ ფრესკისა...
რომც მოვინდომო, ვერ ვიქნები, შენდამი მკაცრი,
შენ ბატონების ბატონი ხარ, მე შენი მსხვერპლი,
შენ, წითელი ხარ, მოკაშკაშე, უნდობი, მძაფრი,
მე, ნაცრისფერი, მოწყენილი დარდების ფერფლი...
აღარ დაიწყო, საქანელიდან ახალი ვარდნა,
ჰაერში აჭრილს, ვერ დაგიჭერ, უკვე ვფხიზლდები.
ო, ჩიტბატონავ, ისე დამღალე მართლა და მართლა,
გაიღვიძებ და წითელ ოთახში, მარტო იქნები...

KAXA DOLIDZE.

07.10.14.

დასამარებულ საათებს შეერია,
ხიბლი უცნაური წამის.
ვატყობ შემოდგომის ფოთოლთ ფეერია,
ორივეს წარსულში გვგზავნის.
აღარ გვიწერია ერთად დაბერება,
ზამთარი ბოროტად გაგვყოფს.
აღარ დაგვცალდა გრძნობის გაბევრება,
წარსულმა აჯობა აწმყოს.
კიდევ შემომხედე დამშვიდობებამდე,
იქნებ სხვანაირად ფიქრობ?!
დიდხანს მოდიოდი ვიცი ამ გრძნობამდე,
იქნებ არწასვლა გიჯობს?!
ცოტა მოიცადე, არ დამემშვიდობო,
სხვა, ვინ აგაღელვებს ასე?!
ახალი მეგზური აღარ მოინდომო,
სხვა, ვერ აგაცილებს ცაზე!!!

kaxa dolidze.

15.01.14. —

რწმენას, რწმენაში გაგიცვლი,
ცისკენ აწვდილი ხელებით.
შენს უჩემობას განვიცდი,
სისხლჩაყინული ვენებით.
თუ გამაჩუმებ დავიცდი,
უსაყვედურო ცრემლებით,
თუ გინდა, დარდებს დაგიცლი,
განუწყვეტელი ფერებით.
როდემდე მომერევიან,
ყელს ამომსკდარი ნერვები?!
სიმებივით რომ წყდებიან,
ათას გზის შენაჩვენები.
შენს წარსულს, არ ვეომები,
გაგება მინდა, ვერ ვხვდები.
თითქოს მოგწვდი და... გშორდები,
გეწევი, მაგრამ ვერ გწვდები.
სიკეთისაგან დაცლილი,
ეჭვებს, ვერაფრით ველევი.
სიძულვილში ვარ გაცვლილი,
მიშველე და მოვერევი...

KAXA DOLIDZE.

12.12.13.

ხარ ანგელოზი, ფრთამომსხვრეული,
ჩემი ბავშვობის, ცხადი – ზღაპარი.
მიწას ვერ ჰგუობს, შენი სხეული,
უსახლკარო და მიუსაფარი.
გაოცებული, ღონემიხდილი,
სად ხარ და რატომ, ამას ვერ ხვდები,
სხვა სიცოცხლეა, თუ სხვა სიკვდილი ?!
შეკითხვასაც ვერ უთავხედდები.
მხოლოდ, ერთში ვარ დარწმუნებული,
დაგავიწყდება, სხვა რომ იყავი,
მოწონებული, დაწუნებული,
განკითხული თუ განუკითხავი.
ჩემს მხარს ეყრდნობი, ძალადაცლილი,
მე მერგო შენი ამაოება,
შენ ზეცისათვის ხარ გარდაცვლილი,
ჩემმთვის – ცოცხალი უბრალოება...

KAXA DOLIDZE.

29.05.14.

არეულია ტვინი და
არეულია ლოგინი.
შენს მოლოდინან მოვიდა,
ჩემი უსაზღვრო ლოდინი.
ვარდის ფურცლები ერთმანეთს,
ჩვენს ვნებას მოუყვებიან,
გადათელილნი ზეწარზე,
დაჭკნობას ელოდებიან.
ჩვენს ნარუდუნებ ოცნებებს,
ნაყავს ცხოვრების როდინი,
არა მგონია მოგბეზრდეს,
ჩეთა გრძნობათა ფოფინი.
კარს გაიხურავ, მაშინვე,
შემობრუნება გინდება,
ამით, არასდროს დაშინდე,
მუდმივად ასე იქნება.
სიმთვრალეების ქროლვაა,
სიფხიზლეების ზოზინი,
ძნელი, ამ გრძნობის მოვლაა
და უსასრულო ლოდინი...

KAXA DOLIDZE.

24.04.14.

ერთი შემოდგომის, ერთმა მოგონებამ,
სრულად გადაფარა წლები.
შენ დაისაკუთრე გული და გონება,
ახლა აღარაფერს ველი.
იმ დროს მოფრინდი და ისე გამიტაცე,
როცა მეგონა, რომ ვკვდები,
რა ძალა გქონია, როგორ ამიტაცე,
ნაზი, მოხატული, ფრთებით.
ბნელეთს გამომგლიჯე, აი, თავად ხედავ,
მდევარ, უბოროტეს ფიქრებს,
აზრად არ მქონია, რასაც შენთან ვბედავ,
მჩაგვრელ იღბლის გადამკიდეს.
შენად მიგულე და შენთან წამიყვანე,
მკოცნე წამწამები სველი,
მცივა, ყველგან მცივა, ხელში ამიყვანე,
მხოლოდ შენს მკლავებში ვთბები...

KAXA DOLIDZE.

22.04.14

ჩვენი შეხვედრა, ბოლო ცეკვაა...ცეცხლთან თამაში,
ზეციურ ძალებს, წილი უდევთ ალბათ ამაში,
რაც უფრო მწვავედ გეკიდება ცეცხლის ენები,
გახელებული, მეტი ვნებით მოგეფერები.
აალებული, ჩემს სიყვარულს, ცეცხლშიც ვიფარავ,
ვნება აღძრული, უკანასკნელ კოცნას ვიპარავ,
ჩამოფერფლილი საბოლოოდ, შენგან არ წავალ,
გახსოვს, დამპირდი?! სამოთხეშიც შენთან მიგყავარ!
მე შენი მჯერა! ამიტომაც, ცეცხლ მოხვეული,
შენსკენ ვიხრები, ალი, ალთან გადახვეული.
ერთმანეთს ეკვრის, საბოლოოდ, ორი სხეული,
შეერწყმებიან და დარჩება ერთი, ეული...

KAXA DOLIDZE.

14.03.14.

მსურს სიყვარულზე, გესაუბრო, ჩემი სიტყვებით,
არვისგან თქმულით, არავის რომ გაუგონია,
დავიქანცები, ვიდრე ბოლომდე გამოგიტყდები,
გული რას დარდობს, რას გიმალავს, ან რა ჰგონია.
ვერსად ვერ ვპოულობ, არ არსებობს ასეთი, არა,
მეფე პოეტსაც, ის ფერი აქვს, მონა რომ ხატავს,
ამოუთქმელი სიტყვები გაცვდა, ფერიც არ კმარა,
ყველა ერთნაირ ფერადოვნებას ანიჭებს ზღაპარს.
ალერსის ენამ, დამამუნჯა, არცრად მაქცია,
ვეღარ გიტყდები სიყვარულში, ლაღად, თამამად...
ორი ბეღურა, შემოჩვეული, ჩემს აკაციას,
შეშინებულნი მოსჩერებიან ფანჯრის დარაბას.
მათ მიმახვედრეს, უენოაო გრძნობის სიმაღლე,
თავი ანებე, ყველა სიტყვას, ნათქვამს და უთქმელს,
მაგ გულის ფეთქვას, მთავარია მას თუ მიაწვდენ!!
მაგ გულის ფეთქვას, მთავარია ის როგორ უსმენს!!

***************************************

KAXA DOLIDZE.

12.10.14.

პირველი ვიყავი სხვაგან,
შენთან ბოლო ვარ იქნებ...
დაღლილმა ნერვებმა რა ქნან?!
ვეღარ ერევიან ფიქრებს.
წარსულმა აწმყო დაფარა,
მეგონა დავიწყებას შევძლებ,
დავიწყების დაწყებაც კმარა,
მე კი წარსულში გეძებ...
იქ დავაგვიანე მოსვლა,
სხვებმა მომასწრეს შენთან,
ნეტავ შეგძლებოდა მოცდა,
ასე არ გეთამაშა ბედთან.
რასაც ვერ ივიწყებს გონი,
გულმა გაპატიოს იქნებ,
ალბათ მოჟანგავენ დრონი,
ეჭვით მოკანკალე ფიქრებს...

KAXA DOLIDZE.

26.01.14. —