რაც არ მეკუთვნის, ის ღმერთმა არ მომცეს
და რაც არ ითქმის, არავის წამოცდეს
არ მინდა თვალზე ცრემლი რომ ჩამოცდეს
ცხოვრებას ვსწავლობ და ვაბარებ გამოცდებს

მე ხატად მექცა შენი აჩრდილი,
შენი სიტყვები ლოცვად
თუკი იქნები ჩემთვის ნამდვილი
თვალს გაგისწორებ მორცხვად!

როცა დავშორდი მე ჩემს სამშობლოს,

დავკარგე ძალა და მადლი მისი,

მე მირჩევნია ჩემი ღარიბი

ვიდრე მდიდარი ქვეყანა სხვისი,

სჯობს ღარიბობა ჩემს სამშობლოში,

სჯობს რომ მესმოდეს ენა ქართული,

ისეთი სწრაფად მიფრინავს წლები

თითქოს თამაშით ვიყო გართული,

როდესაც გავხდი მე ემიგრანტი

შევიწროვება ვიგრძენი მაშინ,

უცხო კანონებს ვემორჩილები

დავდივარ როგორც დასჯილი ბავშვი,

ჩემს ქვეყანაში მე ფრთები მესხა

და პატრიოტი ქართველი მერქვა

მე იქ შემეძლო ჩემი ლექსები

ხალხის წინაშე ხმამაღლა მეთქვა,

სადაც ვიქნები სულ მეყვარება

ჩემი მთები და ჩემი ბუნება,

რაც მთავარია... მემახსოვრება:

ენა!მამული! სარწმუნოება!

როცა დავშორდი ჩემს საქართველოს

დავკარგე ძალა და მადლი მისი,

მე მირჩევნია ჩემი ღარიბი

ვიდრე მდიდარი ქვეყანა სხვისი