ავტორი: გიორგი მორბედაძე

ოდითგანვე ვიღაც გვღლიდა
ოდითგანვე ვიღაც გვკლავდა,
არაფერში არ დაგვჭირდა
მეზობელი არამზადა. დამხმარე
კი სხვაგან შორი ბევრი ზღაპრით
მოიგონეს, მაგრამ მაინც ჩვენი
სწორი ვერ ვნახეთ,ვერ
მოვიწონეთ. ერთგულების რაღა
გითხრათ, ფინია ხომ ბევრი
გვყავდა, აქ უქცევდა თამარს
ჭიქას,- იქ ირანის აღმართს
ხნავდა. ძმობა მხოლოდ სიტყვა
იყო
და ეს ბევრჯერ დაამტკიცა,
მტრების მარხვა რომ დაიწყო
საქართველო დაამიწა.
თუმცა დიდ ხანს არ გაჩერდა,
იცოცხლა და რა იცოცხლა... ხოლო
როცა გადაშენდა
მაინც ყანწით დაილოცა.
მკვდარიაო,წავიდაო,
აბა როგორ დავწყევლიო,
მეტი ახლა რა გინდაო,
ხომ ცოცხლობ,ხომ გაძელიო?!. აი
ახლა კი ვმეგობრობთ, მტრებთან
კი გვაქვს უვიზობა, უმხარეოდ და
უსოფლოდ შეგვრჩა მხოლოდ
უვიცობა. რაც აქამდე იყო განძი,
საამაყო და საქები,
დღეს მათია,ანუ ყარსი
და სხვა ბევრი ქალაქებიც. ან
შორეულს ვინ დაეძებს?
უსაზღვროა აღშფოთება,
გუშინდელი ტყვიაც მენდეთ სულ
იქნება,არ მორჩება.
ეს კი იმათ ვუმადლოდეთ პირღია
რომ შევცქერივართ, თითქოს
არცერთს არ გვახსოვდეს თუ რა
ტკივილს შევრჩენილვართ.
საქართველო ყანწით ლოცეთ,
ისტორიაც გაიხსენეთ,
"აღარ ხარო"-დაემოწმეთ,
"დაკარგეთო"-დაიჯერეთ.
ხოლო შემდეგ დანებება მართლა
კი არ აღიარეთ, ქვეყნად სხვისი
გამეფება დალოცეთ და აზიარეთ.
ეჰ, ოდითგან მუდამ არის,
ოდითგანვე მუდამ გვკლავდა
მოღალატე მეგობარი, მეზობელი
არამზადა.

შენ თუ ხარ სულ მწვანე
მე რას გამამწვანე
შენ თუ ცისფერი ხარ
-გავჩუმდი!
შენი არსებობით თუ კი გაგვამწარე
მწარე შენც ჭამე და გახურდი.
თოკი საყელოდან მოხსენ-დაახვიე
სახელ-დახელოდ და დახედე,
მასზე შენი მძიმე ტანი გაარკვიე
რათა ისევ ცხენზე ამხედრდე.
და თუ მაინც მძიმე ცოდვა დაგამძიმებს,
ზოგჯერ მძიმე ლოცვაც ინატრე,
წაილოცულე და აღარ დაგამცირებს
ის რაც გამცირებდა იქამდე.
და თუ,და თუ მაინც ითხოვს ულტიმატუმს
შენი მათხოვარი სხვა ფერი,
ღმერთიც მოგთხოვს ალბათ ნახტომს აკრობატულს
ბ-ზე დაწყებული სხვა ხელით.
მერე აბრაამო,მერე ისააკო
აფრააშვებულმა გაცურე
და თუ კი შესძელი გემი დაალაგო
დადე ბ-ასო და დახურე.
შენ ხარ ღმერთის ხელში
ნაირ-ნაირ ფერში
და არა მწვანე და სხვა ფერში,
ხო,-და ჩვენც დავტკბით და გავიმართეთ წელში
ერთ დროს გაბმულები მახეში.

კავკასიონზე გამკრთალდა ბინდი
და რაღაც თეთრი ღრუბლებზე დაჯდა,
მე სიყვარული ვიგრძენი დიდი,
ჩემს გულში უცებ გრიგალი გაჩნდა.
ეს შენ იყავი ყვავილი ნაზი,
შენ აზიური მზის ათინათი,
ღმერთო ქალღმერთი ასე ლამაზი
თითქოს საოცრად ჰგავდი თინათინს.
თითქოს ეგ ჩადრი შენი მშვენება,
მოჰგავდა თავშალს ქართველი ქალის
და ჩვენი სახე ერთურთს შეება
და სიყვარულის გვეკიდა ალი.
მე არ ვიყავი პოეტი მაშინ,
აღარა ვგავდი არც ადამიანს,
ცეკვავდი ჩემს წინ ქაშმირის თავშლით
და ახლად ვწერდით ჩვენ ვისრამიანს.
არ ვსაუბრობდით, ჩუმად ვიდექით
და ეგ თვალები შავი ვით ღამე,
ამღვრეულები,
მაგრამ მშვიდები
მათით დატკბობის მითვლიდა წამებს.
კავკასიონზე გაჰქრა სინათლე,
ირგვლივ ჩამოწვა ბინდი წყეული,
სამირა, შენ ვით მზის ათინათებს
გელოდი დიდხანს თვალამღვრეული.

იჯდა სუფრის შუაში,
მიდიოდა მსჯელობა
და ხატავდა გუაშით
საიდუმლო სერობას.
მას უსმენდა თორმეტი
საგანგებო სიწყნარით,
ოძდაათი მონეტით
გამყიდველი ვიცანი.
ყველაფერი იღვიძებს,
თასში ღვინო ქანაობს,
მამლის სამჯერ ყივილზე
სამჯერვე თქვა არაო.
ყველა წყვილად მსჯელობდა,
ეს იყო მეცამეტე,
მისი ყველას სჯეროდა
ისე-გადაამეტეს!
აფურთხებენ, ესვრიან,
არავინ ეკარება,
სადაური წესია
პურის ასე წვალება?!
იჯდა სუფრის შუაში,
მიდიოდა მსჯელობა
და ხატავდა გუაშით
საიდუმლო სერობას.

ვუმზერდი-ირინდებოდა,
ირინდებოდა-ვღელავდი
და რომ ვღელავდი-ხვდებოდა
და რომ ხვდებოდა-ვზვერავდი.
ვუცდიდი-მელოდებოდა,
მელოდებოდა-ვჩქარობდი,
ვჩქარობდი-გვიანდებოდა,
ბინდდებოდა და ვჯავრობდი.
სციოდა-ტანზედ ვიხდიდი,
ვიხდიდი სამოსს-მცხვენოდა,
მსუსხავდა-ხელით ვიცლიდი
მსუსხავდა და არ სჯეროდა.
ცდილობდა სიტყვას-ვამჩნევდი,
ვამჩნევდი და დუმდებოდა,
დუმდა-ღიმილით ვავსებდი,
ვეფერებოდი-დგებოდა.
დიდ ხანს ვუარე-მიარა,
მიარა,მითხრა-ვუთხარი,
ვუთხარი-გამატიალა,
მეცა ლანძგვით და მუქარით.
ან რა ვუთხარი რომ მეცა,
გრძნობა ვუხსენე-განრისხდა,
გაბრაზდა,სახლში გამექცა,
გამექცა-გადამავიწყდა.
გუშინ ვიხილე-მიხილა,
მიხილა,შეკრთა,-მეც შევკრთი,
შევშინდი ნახა-იცინა,
გამიცინა და შევჩერდი.
არ მითხრა სიტყვა-არ ვუთხარ,
არც მერე დავძარ-არ დაძრა,
გაბრაზდა,მლანძღა,დადუმდა,
ვეცი ვკოცნე და დამკაწრა.
ცოლად მომიყვან?-მოგიყვან,
მოგიყვან მომდევ?-მოგყვები.
ხვალ რომ მოვიდე?-მოდი ხვალ.
-რომ ვერ მოვიდე?-მოვკვდები!

შენ ყველაზე ბედნიერო
სხეულოო ლამაზმანო, დახატულო წარბ-წამწამო,
ოაზისო საუცხოო,-ბედუინის ოცნებაო,
როგორ უნდა არ გაკოცო, როგორ უნდა გაგაწამო,
გეტკინება, გეწყინება, ცრემლი თვალსა მოწყდებაო.
თიხის მძერწავს და დოქს მეძავს მიგამსგავსებ, მიგაკედლებ,
უცხო ხილო, თუმცა ტკბილო, თვალით უკვე მოკრეფილო,
აფეთქდები-ბროწეული, რომ დამწიფდი მიმახვედრებ,
მე, კი, ვით ქარს მომინდება მთელს სხეულზე მოგეფინო.
ზოგჯერ ისე შინაურო-მუცლიდანვე გაცნობილო,
უფრო ხშირად უცხო ტომის უკადრისო ნაშიერო,
სიყვარულის ისარივით კაცის გულში გარჭობილო,
სრულიადაც უნაკლოო, მაგრამ მაინც ტანმშიერო.
კავკასიის ასულთაგან შენ ყველაზე ბედნიერო,
ფერმწერისთვის საღებავო, პოეტისთვის სამელნეო,
სინაზისთვის საპატრონოვ, სილამაზით მზევ ძლიერო,
ქცევით ძუ ლომს ემსგავსეო, ხასიათით ქამელეონს.
კანის ფერი-სპილოს ძვალი, მზერა-ბავშვის, გულუბრყვილო,
უამრავი გადამწვარის-ფარაონთა სარკოფაგო,
ვცდილობ თავი შემოგწირო, ვცდილობ თვალი ავიხილო,-
დავრჩე შენთან და ბაგეთა უცხო ენა არ მოგაკლო.