მოლანდებაა

როს ცას სერავენ ელვის ისრები,
ჩუმად ვდგევარ და შორს ვიმზირები.
გადავსებულან ფიქრის ტივები,
მოლანდებაა სერაფიმების.

თქეშმა ფოთლებში გაიშრიალა,
წიწვებს შეერწყა წვიმის სურნელი.
ქუხილმა ისე შემაჟრიალა,
თითქოს დამაცხრა თავზე ღრუბელი.

ზმანებამ ხილულს დაუგო მახე,
ქარბუქს აღვირი ამოსდო ეშმამ
და ამ უბადრუკ სამყაროს სახე,
წარმოისახა შიშად და შეშლად.

დათო არახამია

აბოლდა

ქუფრდება დაისის ცის კიდე
და მალე იწვიმებს.
ღამურის კამარა ვიხილე,
ბეღურა იძინებს.

ჭილყვავებს განცხრომაც აწამებს,
მზარავი ხმა ისმის.
ცრემლები მისველებს წამწამებს,
ელვა ცეცხლს გაისვრის.

აბოლდა მიმქრალი კანდელი,
გარემო დადუმდა.
ღიღინებს აკვნების გამთლელი,
ბადაგი ჩადუღდა.

სადარო ზმანება ვინიშნე,
ძლივს მბჟუტავ სანთელთან.
მამლების მესამე ყივილზე,
სულეთში გათენდა.

დათო არახამია

და ყველაფერი

გულყრის ტოლია ამ ბუღში დაღლა
გაასმაგდება ნატვრა ქარისა.
როდესაც ერთ დროს,იმ მოსეს აღალს
წყუროდა წყალი იორდანისა.

იმ წყურვილებმა სად არ იარა,
ვის აკვნესებდა,ვის კი ალხენდა.
ბევრს მოუშუშა,თითქოს იარა
ბევრმა მიუშვა თავი სახედნად.

და როცა ტალღა ისევ თამაშობს,
იმ ქანაანის ირხევა ფარდა.
შევეჭიდები ბევრჯერ ქარაშოტს
და ყველაფერი სიკვდილის გარდა.

დათო არახამია

საჭირბოროტოდ

უმანკოებას ამკობს სიმშვიდე,
უხმობს ძველ გზირებს მყობადის მრწამსი.
გამოიკვეთა ნიღბის სიფითრე,
დასახვეწია მეობის ფასი.

თვით დაჯერება ნისლში ნამყოფი,
არ არს მალამო მწველი იარის.
აფორიაქდა აზრის ნაყოფი,
დაოსებული ყოფის იარით.

ჩემი არსების ზნეობრივ წურვამ,
ვერ ითავისა წუმპე გოლგოთად.
ვისიგრძეგანე განცდილი ურვა,
საჭირბოროტოდ მცნებას რომ მოჰყვა.

დათო არახამია

მინდა რომ

ლაჟვარდს რომ ცრემლები დასცვივდა,
შორეთში გრგვინავდა გრიგალი.
ბინდბუნდის ჩამსხვრეულ სარკმლიდან,
გამოკრთა ნატიფი ცისკარი.

მე მაინც ამემღვრა გონება,
აღტკინდა ფიქრების ლაშქარი...
უებრო წარსულის ცხონებამ,
აბრწყინა მომავლის ცარგვალი.

ტატნობზე გამოჩნდა როს რაში,
მინდა რომ გიხილო ღვთაებად.
აღზევდა აისის მირაჟი,
გავყუჩდი და ენაც დამება.

დათო არახამია

ფიქრებს ავყევი

მდელო ადუღდა სხივთა თაკარით,
ჭალამ გაშალა ზურმუხტის ფარჩა.
სტრიქონში წივის მარცვლების ქარი,
რითმის გნიასში სიცხადე არ ჩანს.

ჟამის მსხვერპლი ვარ, რადგან ცოდვილი.
გიზგიზა ცეცხლი სულში ანთია;
დადუმებული და გათოშილი,
ტოროლას ხმაში ვეძებ განთიადს.

უკანასკნელი ჰანგით შევთრთოლდი,
ფიქრებს ავყევი,ვკითხულობ რისთვის?...
მინდა დავეცე როგორც მებრძოლი,
გაუცხოებულ სიმართლის თქმისთვის.

დათო არახამია

სანუგეშოა

მოლოდინს ძერწავს სიმართლის განცდა,
მოსაჩვენებლად ნიღაბს ვერ ირგებს.
ჩამოეშვება ჯურღმულის ფარდა
და ჩემი წილი სვეც ვერ შევირგე.

დელგმა ვერ ავსებს უფსკრულს ლოდებით,
განცდა ვერ აღწევს სრულყოფილებას.
როს ემატება ცოდვებს ცოდვები,
სანუგეშოა მისი მხილება.

არ უზავდება გული უკუნეთს,
უიმედობას ნესტსა და ჭაობს.
მომავალს მშვიდად ვეღარ ვუყურებ,
როცა სიცოცხლე სიკვდილთან დაობს.

დათო არახამია

ანაზდეულად

ყივჩაღი საწყის ბრძოლის ველს ზვერავს,
საჭირბოროტოდ შემართავს ფრანგულს;
გაცვეთილ ჭირის მოლოდინს ძერწავს,
ანაზდეულად მიქეზებს ამ გულს.

გამოაჭენა იჩქითად ცხენი,
სრულად მიუძღვნა საწუთროს თავი;
მოითარეშა ყაბარდოს ველი,
მიმოაპკურა სისხლი ვით ცვარი.

ქვეცნობიერი თუ მომგვრის შვებას,
მხედარს მივართმევ ღვინოს ფიალით.
ნაკენწლი ურვა წარბებს რომ შეკრავს,
შეტრიალდება ჟამი ტიალი.

ვენდე შეცნობის ხიბლის ხატებას,
სანუგეშოა გონი მახვილი.
სახავს უხილავ კვანძის გავლებას,
ათასწლეულის გადმოძახილი.

დათო არახამია

ვუსაყდრისო

გავუსასტიკდი ჟამთა დინებას,
აზრთა ქარიშხლის დამადგა რისხვა.
სამყარო ნისლით გადაფითრდება
და განსხივება მოთხოვნად იქცა.

აზრის ნაყოფი ვერ დავამწიფე,
გულს ვერ შევასხი ფრთამალი ფრთები.
რადგან იმსხვრევა სტრიქონი მყიფე,
მონუსხულივით ვბორგავ და ვკრთები.

ამიხმაურა ფიქრების თავსხმამ,
ყრუდ მოხმიანე წარსულის ექო.
უნდა შევესწრო ცის ახლად გახსნას
და ვუსაყდრისო სულიერ ბექობს.

დათო არახამია

ვუსაყდრისო

გავუსასტიკდი ჟამთა დინებას,
აზრთა ქარიშხლის დამადგა რისხვა.
სამყარო ნისლით გადაფითრდება
და განსხივება მოთხოვნად იქცა.

აზრის ნაყოფი ვერ დავამწიფე,
გულს ვერ შევასხი ფრთამალი ფრთები.
რადგან იმსხვრევა სტრიქონი მყიფე,
მონუსხულივით ვბორგავ და ვკრთები.

ამიხმაურა ფიქრების თავსხმამ,
ყრუდ მოხმიანე წარსულის ექო.
უნდა შევესწრო ცის ახლად გახსნას
და ვუსაყდრისო სულიერ ბექობს.

დათო არახამია