ქარი რომ ვიყო გამოვაჩენდი
ტორნადოს უშნო ეშვებს,
ამოვძირკვავდი მიწიდან
ეშმაკის გამხმარ ფესვებს!..
ძირს ჩამოვყრიდი სატანის
დარგულ ხეების ფოთლებს,
დავატეხავდი დაწყევლილ ხეებს
მის უშნო გაშლილ ტოტებს!..
გადავფანტავდი ზეცაზე ღრუბლებს,
თვალს ავუხელდი დანისლულ ქუჩებს,
ძირს ვახოხებდი ქვეყნის გამყიდვლებს,
დავუსერავდი ხელებს და მუხლებს!!.
დავერეოდი ყვავებს! დავერეოდი ყორნებს!
ძირს ჩამოვყრიდი და მივაყრიდი:
მიწას მათ წყეულ მძორებს..
ნაპერწკალისგან ცეცხლს გავაჩენდი
გადავბუგავდი ყანებს..
გადაგიწვავდით სახლებს,
დაგიბნელებდით მთვარეს!
ჩვენი სამშობლოს ფულზე გაცვლისთვის,
დაგიხუჭავდით თვალებს!..
გადავუსწრებდი თქვენს მოლოდინებს
გამოვაცლიდი ძალებს,
გარეთ გამოსვლას მოგანატრებდით,
ჩაგიკეტავდით კარებს!!..
ქარი რომ ვიყო დავუბერავდი
ქვეყნად მოვფენდი ნათელს,
არ ჩაგიწვავდით ხელში ბოლომდე
ეშმაკზე ანთილ სანთლებს..
ქარი რომ ვიყო, მტვერში გავხვევდი
ვინც გვერჩის და ვინც მოგვზდევს,
მტრების ჯინაზე ვაფრიალებდი:
ხუთ ჯვრიან ქართულ დროშებს!

რას ერჩოდი შენს სიცოცხლეს?
ძლით რად მოიკალ თავი!
ღმერთმა გშვა და ღმერთს მოეკალ,
გინდ მშვიდი და გინდა ავი..
რას ერჩოდი შენს მომავალს?!
აწმყო რად გაინადგურე,
შენ! სასტიკი თვითმკვლელობით,
თავი სად დაისადგურე..!!
თუ კი თავს არ იბრალებდი,
შეგბრალვოდა შენი შვილი,
ვინ გაგიზრდის?! ეღირსება?
მოსვენება, მშვიდი ძილი..
შენს თავს თუ არ იბრალებდი,
შეგბრალვოდა მამა, დედა,
გეფიქრა შენს მომავალზე,
სანა შენი გული ძგერდა..
არ ყოფილხარ სასიცოცხლო,
სასიკვდილო იყავ ალბათ,
შენს სულს ღმერთი არ მიიღებს!
მაშ სად წავა?! ალბათ არსად!

ვინ დაიკავა მისი ადგილი?
ჯერ არ წასულა გალაქტიონი!
მისი სახელი შთამომავლობით,
მიედინება როგორც რიონი...
მისი სახელი დარჩება მარად,
როგორც კაცი და როგორც პოეტი,
გულს მიელვარებს მისი ეს ფრაზა:
"და მაშინ ვიტყვი აჰა მოვედი"!
ვის მიდარებენ შენს თავს პოეტო?!
იმ ახალბედებს? თავს რომ იქებენ?!
შენ გალაკტიკის გულით მპყრობელო
ესენი წერას ეხლა იწყებენ..
შენ დაგვიტოვე ჩვენ ის სახელი,
რომელიც მუდამ უნდა ვატაროთ,
ლექსის წერაში თუ წვი სანთელი
არ ჩაუვლია ამას ამაოდ..
შენი სიცოცხლე შეწყდა მკვლელობით,
იმ თვითმკვლელობით, შენ რომ ინატრე,
ქვეყანა მიხვდა რომ უშენობით
დაკარგა ლექსით ნათქმი სიმართლე...

ქვეყანას თუ ვერ ადგები
შენი სწავლით, ნიჭით,
მერე რა თუ დღეს-დღეობით
არ გილხინს და გიჭირს,
მნიშვნელობა არააქვს თუ
ფული დაგაქვს ჯიბით,
მთავარია კაცი იყო და
ფასობდე სიტყვით !!

მივესალმები მე ჩემს სამშობლოს თავ-დახრილი,
მადლობას ვეტყვი, მე მას შევხვდები გულ გადაშლილი,
ქედსაც მოვიხრი და დავიჩოქებ მკერდში დჭრილი,
მივესალმები მე ჩემს სამშობლოს სისხლით დაცლილი...

მოულოდნელად ჩამოჰკრა ზარმა!
ხმა მიმოფანტა ძლიერმა ქარმა,
აბობოქრებულ ხეების შრიალს
დაღი დაუსვა სიმწარის წამმა..
მიწა გაიყო მრავალ ნაწილად,
ცივად ჩაყლაპა იმ ადგილთ მდგომნი,
ზეცამ მრავალჯერ გაიელვა და
სამყარომ ხალხთან დაიწყო ომი..
ცა შეიმოსა შავი ღრუბლებით,
დღე შეიცვალა სიბნელით, ღამით,
მიწა შეირყა, ნგრევა დაიწყო,
რაც აღაშენეს ერთობით ძალით..
ღრუბლები თრთოლვით მიმოიფანტნენ
ზეცაზე გაჩნდა იესო ჯვარით !!
თვალიდან ცრემლი გადმოაგდო და
მან დედამიწა დაფარა ზვავით..
ეს ხომ უბრალოდ სიზმარი იყო?!
ალბათ სიმართლის თქმა სურდა ამით!

დღეს-ღდღეობით ქვეყანაზედ
არის შავი ნისლი,
თვალებიდან გამოხედვის
ჩვენ არავართ ღირსნი!
ჯერჯერობით ქვეყანაზედ
ქარი არხევს ტოტებს,
სიო თითქოს ლაღად მღერის,
ქარს უხამებს ნოტებს..
დღეს-დღეობით ქვეყანაზედ
სუნთქვა არის ძვირი,
ქვეყნად მცხოვრებს მსურს ეღირსოს:
მოსვენება, მშვიდი..
დღეს-დღეობით ქვეყანაზედ
მგალობელი გალობს,
ბევრია ვინც ცოდვას იდენს,
ცოტაა ვინც ნანობს..
ვინც არ ნანობს მას უფალი
ვერა და ვერ წყალობს..
დღეს-დღეობით ქვეყანაზედ
არის შავი ნისლი,
თვალებიდან გამოხედვას
ჩვენ არავინ გვიშლის ...

სიმართლის მთქმელი კაცი ვარ,
რითიც ვსუნთქავ და დავდივარ,
ქვეყნის ძვირფასი განძი ვარ
მაგრამ რატომღაც არ ვბზინავ..
მე ჩემი თავის დარდი ვარ,
არასდროს! არსად გავრბივარ.
არ ვთვლი რომ ვინმეს ბარგი ვარ,
არც მორჩენილი ნაშთი ვარ..
ცოტა მტერი მყავს ამ ქვეყნად
ბევრისთვს დიდი მადლი ვარ,
ვისაც ვუყვარვარ იმისთვის:
ვიწვები სანთლად ვანთივარ.
ერთი უბრალო კაცი ვარ,
ყველასთვის დიდი ფასი ვარ,
ჩემი მისვლა თუ არ გაახარებთ?
კარებს ვაღებ და გავდივარ...

მე როდესაც ცუდად ვხდები
დავჯდები და ლექსს ვწერ,
მე როდესაც ცრემლი მომდის
ჩემს დაწერილ ლექსს ვხევ...
მოღრუბლულ ცას ვემსგავსები
ამინდივით ვტირი,
ჩემს თვალბში რთული არის
დაინახოთ სხივი..
ჩემს დარდიან ცხოვრებაში
კვლავ ჰქრის სუსხი ქარი,
ჩემს ტანჯვაში რთული არის
გამოვიდეს დარი..
მე როდესაც ცუდად ვხდები
კალამს ხელში ვიჭერ და
რაც თავში აზრათ მომდის
შავ ფურცელზე ვიწერ..
მე როდესაც ცუდათ ვხდები,
მიცივდება გული,
მიშავდება სხეული და
მიბნელდება სული..
მე როდესაც ცუდად ვხდები
ჩემს თავსაც კი ვერ ვცნობ,
ამისათვის ჩემს სიცოცხლეს
ვერა და ვერ დავთმობ !!
ერთადერთი რასაც გულით
ვნატრობდი და ვნატრობ:
"ღმერთო ჩემო უდროო დროს
სიკვდილს ნუ გამაცნობ.."
მე როდესაც ცუდად ვხდები
მივადგები წყლის პირს,
გადავხედავ არე-მარეს
ცივად ვიტყვი: რისთვის?! და
ამ ერთი სიტყვის შემდეგ
ჟრუანტელი მივლის..
ქალაქს ისე შემოვუვლი
არაფერი მახსოვს,
მხოლოდ იმას ვაკვირდები:
ხალხი როგორ წამობს,
ყოველივე ჩვენთაგანი
მისთვის როგორ წვალობს და
ამ ცხოვრებიდან წასვლას
გულით როგორ ნატრობს...
ამ წამების შემდეგაც კი,
ვერა და ვერ ხარობს !
ზოგიერთი არ კადრულობს
თავი რომ დახაროს,
მისდამი ჩადენილ ცოდვას
არა და არ ნანობს..
მე რომ სადმე დამინახოთ
მერწმუნეთ ვერ მიცნობთ,
რადგან თავდახრილ სიარულს
მთელი გულით ვიშნობ.
მე როდესაც ცუდად ვხდები
ცუდი ვხდები თქვენთვის,
რადგან ვეღარ ვიზიარებ,
ჭირს თქვენსას და ქვეყნის..
ვხვდები იმასაც რომ ამ დროს
აღარავინ მეტრფის,
აღარავიზე ვფიქრობ და
აღარავის მესმის..
ეხლა გეტყვით რა მხდის ცუდად,
რატომ ვტირი ხშირად,
იმიტომ რომ: ჩვენი ერი
გადაუხვევს გზიდან.
წინაპრებთან შედარებით
ცოტანი ვართ ფეხზე,
აღარავინ აღარ ფიქრობს,
სამშობლოზე, ერზე..
არც წარსულზე, არც აწმყოზე,
არც დიდებულ ღმერთზე..
ოდნავ მაინც თუ არ დარდობ
სამშობლოზე, ერზე,
მაშინ რისთვის გიდგას სული,
ან რად დგიხარ ფეხზე !!
დღეს ფულისთვის გიყიდიან,
გაგყიდიან ძვირად,
ვერ გაგყიდის? გამუშავებს და
დაგტოვებს მშივრად..
ამ ყველაფერს თუ ვერ ხვდები
უნდა იყო ძილად ..
თუ მიხვდები გაგაქრობენ!
დაგიჯდება ძვირად!!
დღეს ხომ ძმა ძმას ვერ ენდობა
ეშინია მისი,
ვიღაც ნაცნობს ძმაში გაცვლის
მეტად სჯერა სხვისი..
აი რატომ ვხდები ცუდად!
რატომ ვტირი ხშირად!
ეს ცრემლები ულევადი
ამიტომ მდის წვიმად ...

რა არის სიცოცხლე? უაზრო რამეა,
ზოგისთვის ტკბილი და ზოგისთვის მწარეა,
რა არის სიკვდილი? მდუმარე მხარეა,
ყველასთვის ბნელი და ჩამქრალი მთვარეა.
თუ მოინდომებ სიკვდილი მალეა,
ჩახმახს გამოჰკრავ: თვალებში ღამეა..
ცხოვრება კარგია, უსაზღვრო ლანდია,
სიცოცხლე დარდია, ის ჩვენი განძია,
თუ ხვდები კარგია, ეს ყველას გვარგია,
სიცოცხლეს ყოველთვის სიკვდილი ახლია.
ჩვენ ვიარსებებთ იქამდე სანამ:
ჩვენს სალოცავში სანთელი ანთია..