ვცხოვრობდი წარსულით, დღეს ვცხოვრობ ხვალით...
დღისით თუ ღამით, წუთით თუ წამით,
სათქმელი მინდა გითხრა მე ამით,
დავწერე კალმით, რომ დავთვერი ქალით,
ვცხოვრობდი წარსულით, დღეს ვცხოვრობ ხვალით,
ვიყავი ბოროტი, ვიყავი ავი,
ფერი ერთი მქონდა, ეს იყო - შავი,
ვიყავი მარტო და უცებ - „დავი“
მეტი რაღა ვთქვა აქ აწი? რავი,
შენ შემაყვარე უზომოდ თავი,
და მარტოობის ჩაძირე ნავი,
როცა ცხოვრების შენ გამიღე კარი,
წარსულ ცხოვრებას მე წიხლი ვკარი,
გთხოვ ნუ მიდიხარ, შეცერდი წამით,
ბუბუ მენატრები! მიშველე რამით,
ვცხოვრობდი წარსულით, დღეს ვცხოვრობ ხვალით,
შენ გელოდები, ვთქვა მინდა ამით!

აქ სიბნელეა და მხოლოდ მკრთალად ფურცელს ანათებს შუქი სანთლისა,
კვლავ ვიღებ კალამს, რათა განვაგრძო წერა გრძნობისა და სიმართლისა,
ამ სიბნელეში შენზე ფიქრს მოაქვს ჩემს გონებაში სხივი ნათელი,
ამ ბნელ ოთახში შენზე ფიქრებში ჩვენ ორნი ვტირით - მე და სანთელი!
ფიქრებში დამათენდა, ოთახიც განათდა, აქ უკვე დილის ექვსი საათია,
შენზე ფიქრებში ძვირფასო ნინი, ბაჩომ ეს ღამეც შენთვის გაათია,
ეხლაც დასტრიალებს თავში ეს სიტყვები: „თუკი მიყვარხარო არ ვიცი“
ეხლაც მახსენდება შენი გაბრაზება და შენს სახეზე ცრემლებს განვიცდი,
ეხლაც მახსენდება შენი მონაწერი: „ბაჩო მჭირდებიო ძალიან“
თუკი ვერ მიწოდე შენი სიყვარული, მესმის რომ ესეც ჩემი ბრალია,
მესმის და ვტირი, საოცარია, პირველად ვტირი და არ მრცხვენია,
ვტირი რადგანაც არა ხარ ახლოს, ეს განშორება ღმერთის ძღვენია,
ხო, არ მრცხვენია, რადგანაც ცრემლი ის არის კარგო, როდესაც ნატრობ,
როდესაც გიყვარს, როდესაც გტკივა, როცა გცივა და ვერავინ გათბობს,
ეხლა ავრ უკვე გზა აბნეული, გადარეული, მე ვარ ეული,
მიკრთის სხეული, ტკივილი ჩვეული, მტანჯავს ეს წყეული,
უშენოდ არ მინდა არცერთი წამი, უშენოდ არ არსებობს ჩემთვის დღე მზიანი,
უშენოდ ბოროტი ვარ, ცუდი ვიქნები და არ ვიქნები თავაზიანი!
უშენოდ მოვკვდები, სულს ვერ მოვითქვამ და ვერ ვიცოცხლებ,
რადგან შენა ხარ ჩემი ანგელოზი, ჩემი ოცნება და ჩემი სიცოცხლე,
უშენოდ არ არსებობს ჩემში სილამაზე, უშენოდ ჩემი სახლი კუბო იქნება,
რადგან ყველაფერი ჩემში საოცარი, ჩემში ლამაზი შენთან იქმნება,
მინდა გავითიშო, მსურს ისე დავთვრე, გინდ ღვინოთი და თუ გინდ არაყით,
შენს გამო ყველა სიგიჟეს ჩავიდენ, რომ გადაიქცეს შენი „არა“ – „კი“-თ!
შენს სადღეგრძელოს შევსვამ ძვირფასო, თუკი დაგიმტკიცებ სიყვარულს ამით,
არ შევსვამ ყანწით, არ შევსვამ ჭიქით, შენს სადღეგრძელოს მე შევსვამ შხამით,
წამით მომელანდე და ეს მოლანდება მინდა ყოფილიყო ხანგრძლივი,
კალმით აგიღწერე თუ როგორ მინდა ხან სიკვდილი და ხან ძილი,
ძილი სამუდამო, რადგან სიზმარშიც კი მუდამ შენ გხედვ,
ნეტა იცოდე როგორ კრთის სხეული, როცა შენ გისმენ, როცა შეგხედავ,
იმ ხატს გეფიცები რომელზეც ვლოცულობ მე ყოველ ღამით ძვირფასო შენზე,
იმ ჯვარს გეფიცები კისრით რომ ვატარებ, რომლის სიწმინდეც გადმოდის ჩემზე,
ვფიცავ შენს სიცოცხლეს, რომელიც ასე მიყვარს და არის წმინდა,
ვფიცავ რომ ისა ვარ როგრსაც მიცნობ, ვფიცავ შენთან ყოფნა მე ძლიერ მინდა,
მე ისეთი ვარ როგრსაც მიცნობ, სხვა მე არ მიცნობს არავინ, ვიცი!
უშენოდ ვერ ვძლებ, უშენოდ მიჭირს, უშენოდ ნინი ვკვდები და ვიწვი!
ერთადერთი ხარ ვისაც ვაჩვენე ჩემი ნამდვილი გონება, სახე,
მე ზუსტად ის ვარ როგორსაც მხედავ, მე ზუსტად ის ვარ როგორიც მნახე,
შენ ყველაფერი იცი ჩემს შესახებ, შენ ჩემი პლიუსი, მინუსი იცი,
სწორედ ამიტომ ვამბობ სიმართლეს, არ მეშინია დადება ფიცის!
თუკი გენატრები, უჩემოდ ვერ ძლებ, თუკი ძალიან გჭირდები,
თუკი სურვილი გაქვს სულ ჩემთან იყო, არ მიღალატებ, ამას მპირდები,
თუკი არ გბეზრდება ჩემთან საუბარი და თუკი მოგწონს ჩემი ღიმილი,
თუკი გაწუხებს ჩემი ავად ყოფნა, ჩემი ყვირილი და ჩემი ჩივილი,
თუკი ეჭვიანობ სხვასთან რომ მხედავ, არ გსურს მიყვარდეს ვიღაც სხვა ქალი,
თუკი გაბრაზდები ამის დანახვაზე, ცრემლით აღივსება ლამაზი თვალი,
თუკი მიმიღე ისეთი როგორიც ვარ, თუკი ჩემთან ყოფნის გაქვს ვიცი ნება,
და თუკი ჩვენი ასეთი შეხვედრა და ერთად ყოფნა ღმერთმა ინება,
თუკი უჩემოდ ცრემლს ვერ შეიშრობ და უჩემობა გაგიჭირდება,
თუკი იცი, რომ ყველაფერს მოგცემ, რაც გენდომება, რაც დაგჭირდება,
თუკი უჩემოდ ვერ ძლებ ხუთ დღესაც და ჩემს გაქრობას ვერ გადაიტან,
თუკი ჩემს გვერდით სხვა მანდილოსანს ვერ ურიგდები, შენ ვერ აიტან,
თუკი არ გინდა ლექსებს სხვას ვუწერდე, ჩემი ანგელოზი სხვა ქალს დავარქვა,
თუკია რ გინდა სხვისთვის ვარსებობდე, თუკი არ გინდა ჩემი დაკარგვა,
თუკი მეგობარს შენ ვერ მიწოდებ და მეგობარზე ბევრად ვარ მეტი,
თუკი მუდამ გვერდით გინდა რომ გყავდე და არასოდეს ვიქნები ზედმეტი,
თუკი ერთად ყოფნა ორივეს გვიხარია, როცა ერთად ვართ ვგრძნობთ დიდ სიყვარულს,
მაშ რას დავარქმევთ ამ წმინდა გრძნობას თუ არა ნამდვილ და დიდ სიყვარულს?
ეს ლექსი არ არის იმისთვის დაწერილი, რომ შეაფასო და თქვა: „კარგია“
ეს არის ლექსი გრძნობით აღსავსე, თუნდაც რითმები სულ არ ვარგია,
მაგრამ სიმართლეა აქ ყველაფერი, აქ მართალია ყოველი სიტყვა,
მიყვარხარ ნინი, სულ მეყვარები, ეს შენთვის უკვე მრავალჯერ მითქვამს,
უკვე დამათენდა, ოთახიც განათდა და შემოიჭრა უკვე ნათელი,
მე კვლავ მენატრები, კვლავ ორნი ვტირით - მე და სანთელი, მე და სანთელი...

კვლავ აირია ჩემში ფერები,
ჩემი ლექსებით კვლავ გეფერები,
კვლავ დამიბნელდა მზე და ჩანს მთვარე,
კვლავ მიბრუნდება წუთები მწარე,
კვლავ მოიღრუბლა, დაიწყო ელვა,
კვლავ გაიხარა მე ვიცი ბევრმა,
კვლავ მარტოობა, ტირილი, სევდა,
კვლავ ეს ტკივილი რაც მუდამ მსდევდა,
კვლავ დროის ათვლა ნულიდან - ასამდე,
ჩემთან იყავი, ნუ წახვალ, მაცადე,
კვლავ ხეტიალი, უკვე ავიშვი,
გთხოვ მარტოობავ ხელი გამიშვი,
არა, აღარ მინდა სულის სიმწარე,
თუმცა უშენობა გულსაც მიმწარებს,
კვლავ მონატრება! მოვა - არ მოვა,
ნუთუ ოდესმე რამე გამოვა,
გთხოვ დამიბრუნდი, არსად გაგიშვებ,
გთხოვ დამიბრუნდი, ჩემს გულს აშიშვლებ,
უშენოდ ვკანკალებ, უშენოდ მცივა,
თავს ვერ ვიკავებ, ცრემლები მცვივა,
არ მინდა, მეყო, არ მინდა, კმარა!
არ შემიძლია უშენოდ, არა!
მალე ჩამოდი თუ გინდა დაგხვდე,
თუკი არ გინდა მე ლურჯი გავხდე,
რადგან უშენოდ ვერ გავძლებ ვიცი,
მსურს ჩაგეხუტო, ჩამოდი, გიცდი!

ცხელი ხარ, ცეცხლი ხარ - ხანდახან გველი ხარ,
ხანდახან ცივი ხარ, ხანდახან სველი ხარ,
ხან პატარა ხარ, ხანდახან დიდი ხარ,
ხანდახან ჩემთან ხარ - ხან ჩემგან მიდიხარ,
ხანაც სულ მშვიდი ხარ - ხანდახან გიჟი ხარ,
ხანდახან ვერ გიტან - მაგრამ სულ მინდიხარ,
ხანდახან ტანჯვა ხარ, ხანდახან შვება ხარ,
ხანდახან ყინული - ხშირად კი ვნება ხარ,
ხან მეგობარი, ხანდახან მტერი ხარ,
ვიდრე შენ გგონია იმაზე მეტი ხარ,
შენ სიყვარულით სულ სავსე გემი ხარ,
რა შორსაც გაცურო მაინც სულ ჩემი ხარ,
ხანდახან ზანტი ხარ, ხანდახან მარდი ხარ,
როდესაც ჩემთან ხარ მე მაინც მაკლიხარ,
იცოდე ეს გრძნობა კოსმოსზე დიდია,
თუ ვინმე დამძრახავს ფეხებზე მკიდია,
ცეცხლშიც რომ დამწვან შენ ჩემი ალი ხარ,
შუქიც წამართვან - შენ ჩემი თვალი ხარ,
ერთი კი არა ჩემს გულში ათი ხარ,
მზეც დამიბნელონ ჩემთვის შენ ანთიხარ,
ჩემს გულში სიყვარულს არასდროს ლახავ,
მეორედ დავიბადო მაინც შენ გნახავ,
შენ ჩემში ღმერთი, ქრისტე და ნინო ხარ,
ლამაზი დასასრულით შენ ჩემში კინო ხარ,
ტილო ხარ რომელზეც სიყვარულს ვხატავ,
და ამ სიყვარულს შენს ირგვლივ ვფანტავ,
მე ხომ ახლოს ვარ, შენს გულის კართან,
ნუ გამაყოლებ სევდასთან, დარდთან,
მინდა რომ ვიყოთ მხოლოდ მე და შენ,
მე დავუკოცნი ხელებს დედაშენს,
ჩემთვის აღზრდილო ლამაზო ქალო,
მინდა გიყვარდე, არ შემიბრალო,
ხანდახან თითქოს გარბიხარ, მკარგავ,
შენ ჩემს გულს როგორც საათი მართავ,
ხანდახან მახარებ, ხან ჩემს გულს ჩაგრავ,
ხანაც სულ მაფეთქებ, მაგიჟებ, მაგრამ
მე შენი მსგავსი არასდროს მინახავს,
და შენს წრფელ სიყვარულს ამ გულში ვინახავ,
ვერავინ მასწავლის რა ხარ და ვინა ხარ,
ხანდახან ვერ გიტან - მაგრამ სულ მიყვარხარ!

თეთრი ღრუბლები კვლავაც გაშავდა და კვლავ დაედო ცას შავი ბინდი,
კვლავ ვარ ფიქრებში გადაკარგული, აღელვებული? არა, ჯერ მშვიდი!
შვიდი სურვილი რომ მქონდეს ნეტა, რა იქნებოდა პირველი ნატვრა?
ჰმ, ალბათ იფიქრებთ: “ბაჩო გაგიჟდა” ალბათ იფიქრებთ: “ეს კაცი დათვრა,
რა თქვა ასეთი, ჩვენ სხვას ველოდით, ეს კი რას ამბობს, ჭკუით ბავშვია,
ბაღშია ალბათ ეს ჩარჩენილი, თუ არა, მაშინ საქმე რაშია?!
სხვაშია საქმე, თუმცა სხვა კი არა ის არის ჩემი ცხოვრების წიგნი,
მე მის გარეშე მწამს ვერ ვიცოცხლებ, მე მის გარეშე ვეღარსად ვივლი,
მივლის ყოველთვის და აღელვებულს მესაუბრება, მუდამ მამშვიდებს,
მაშინებს მასზე ცუდი ფიქრები, ვერ წარმოიდგენთ როგორ მაშინებს,
გაშლილ მინდორში წამოწოლილი, თავზე დამყურებს მთვარე ლამაზი,
არ ვიცი უკვე ვინ ვიყო რა ვქნა, ის როგორიც ვარ თუ კვლავ ჯამბაზი?
კვლავ გავიღიმო, კვლავაც ვაცინო და კვლავ გავუქრო გვერდით მყოფთ სევდა?
მსდევდა, მეც მსდევდა ყოველთვის სევდა რომელიც ბევრჯერ ცრემლით დასველდა,
ვმალავდი ტკივილს, ვმალავდი წუხილს, ვმალავდი როცა მიპყრობდა სატანა,
ვმალავდი ცრემლებს, ძალით ვიღიმოდი, ამიტომ არ მქონდა თავის ატანა,
გატანა ვიცოდი ყველას ყოველთვის და აღელვებულს მუდამ ვამშვიდებდი,
გვერდით ვუდგებოდი, ცრემლებს ვუშრობდი, მე არც გულს ვტკენდი და არც ვაშინებდი,
მსახიობი ვარ ალბათ ბუნებით, რადგან ჩემს ღიმილში არ ჩანდა წუხილი,
გულში კი ამ დროს იყო ავდარი, გულში კი იყო ჭექა-ქუხილი,
თეთრი ღრუბლები კვლავაც შავია, ბუნება არის აელვებული,
კვლავ ვარ ფიქრებში გადაკარგული, მშვიდი? ამჯერად აღელვებული!

მონატრებისაგან აღელვებული, კვლავ დავუბრუნდი მე ზღვის ნაპირებს,
თავჩაქინდრული ვუსმენ ზღვის შრიალს და იქვე მდგომი გემის საყვირებს,
ალბათ გაკვირვებს ჩემგან ეს ლექსი, სიტყვები რომელიც არასდროს მითქვამს,
ალბათ გაკვირვებს, მაგრამ სულ ვამბობ, მინდა სათქმელი ყოველთვის ითქვას,
შენ ეხლა შორს ხარ, ოკეანეში მიაპობ ტალღებს მათთან ჭიდილით,
სახეზე გადევს მონატრებისგან სევდანარევი, მშრალი ღიმილი,
ფიქრით ოჯახზე, შიშით სიკვდილზე, ოცნებით ყველანი ჯანმრთელი ნახო,
აგრძელებ ბრძოლას, რამეთუ შენში ჭიდილის ძალა, რომ გამონახო,
მე კი ჰორიზონტს შევცქერი ისევ, ნაპირზე მჯდარი, თითქოს ეული,
მუდამ ზღვაში ხარ, მაგრამ ამავდროს მე უშენობას გადაჩვეული,
გრძნობა ჩვეული - ეს მონატრება, რომელიც გულში მუდამ გრუხუნებს,
ვზივარ და გელი, თითქოს გავიგებ როს შენი გემი დაიგუგუნებს,
ვიცი არასდროს მქონდა მე შენთან ის საამაყო შვილის ტიტული,
მაგრამ არასდროს ვიყავი შენდამი სიყვარულისგან გამოფიტული,
ვიცი რომ ბევრჯერ გიშლიდი ნერვებს და შენს ბევრ რჩევას ზურგი ვაქციე,
შენ კი ჯიუტად გვერდით მედექი და საბოლოოდ კაცად მაქციე,
ბევრჯერ მინახავს მე შენს თვალებში ჩემთვის დასმული ეს კითხვა - რატო?
როცა სხვა მამა შვილით ამაყობდა შენ კი ამავდროს თავს გრძნობდი მარტო,
როცა სხვა კაცი თავის შვილს აქებდა და მის სიამაყეს არ ქონდა ბოლო,
შენ საპასუხოდ ვერას ამბობდი, მე კი ჩემი თავის მრცხვენოდა მხოლოდ,
ხო, შეიძლება ვერ გავხდი ის რაც გინდოდა ჩემში ალბათ გენახა,
ცუდი ვიყავი, შენ კი ცდილობდი ჩემში სულ კარგი გამოგენახა,
როცა გხედავდი მამა დაღონებულს, მიოცნებია ძმა რომ მყოლოდა,
და ის ყოფილიყო შენი ვარსკვლავი, რომლის სიამაყე მუდამ გქონოდა,
ვერ ვიყენებდი ალბათ ვერასდროს მე შენგან თქმულსა ნიჭსა ფარულსა,
ვერ ავასრულე ვიცი მამა ის, რაც ურჩევნია ჩვენსა მამულსა,
მაგრამ დრო გავიდა, უკვე გავიზარდე და შენს თვალებშიც უკვე დავღვინდი,
ყველაფერს ვიზამ რათა იამაყო, ყველაფერს ვიზამ რასაც დაგპირდი,
შენი ამაგი არ მავიწყდება და მუდამ გვერდში მიგულო მინდა,
ჩემთვის შენა ხარ მესაიდუმლე, ძმაკაცი, მამა, წმინდაზე წმინდა,
ჩემი სიძლიერე, ჩემი თანამდგომი, დაუნგრეველი ჩემთვის კედელი,
შენა ხარ ჩემი დიდი მაგალითი და ვაჟ-კაცობის ჩემში მჭედელი,
ვიცი რომ მთელი შენი ცხოვრება ჩემს აღზრდაზე იყო მამა გადართული,
ვიცხოვრებ ისე რათა ყოველი დღე წელში იყო მუდამ გამართული,
და აი როცა შენს თავზე თოვლი თეთრად დაიდო,
შენ არ იფიქრო რომ გიღალატებ, ეს ფიქრი გულში წამით არ ჩაიდო,
მუდამ იქნები ჩემთვის ის ერთი, ვინაც კი შემქმნა ადამიანად,
და არ იფიქრო არცერთი წამით რომ მე ამ გრძნობამ გადამიარა,
ბინდისფერია სოფელი და როს მოვა დრო ის დაბინდდება,
როდესაც მოვა დრო ის წყეული და უშენობა მე დამიდგება,
ვფიცავ შენს ჭაღარას ისე ვიცხოვრო რათა სიმშვიდე ჰპოვო მამური,
არ შეგირცხვინო მე შენ არასდროს სარწმუნოება, ენა, მამული,
როს შენს სასახლეს მხრებზე გავიდებ ცრემლმორეული დავჭექავ ირგვლივ,
„ეს არის კაცი, მამა, ძმაკაცი“ მუხლმოუდრეკლად, ამაყად ვივლი!
ხოლო შვილი ჩემი რომელიც სახელს შენსას და გვარს ატარებს,
გავზრდი შენს მსგავსად რათა თავადაც გაზრდის პატარებს,
რათა იცხოვრო შენ მასში დიდხანს, შენი ცხოვრება ამით არ მორჩა,
სიცოცხლეს გააგრძელებ რათა კვლავ ივლის საქართველოში ბუღაძე გოჩა,

შენ არ მოკვდები, მე გაგხდი უკვდავს, რათა კაცობა შენი გაგრძელდეს,
შენ გაგზრდი შვილში, რათა შენი გული ჩემს პატარაში მუდამ თან ძგერდეს,
ენა წყლიანმა შენ გადღეგრძელოს, მან შენი ტრფობის დაცალოს ფიალა,
ის იყოს მუდამ შენს სიყვარულში, შენით თვრებოდეს ღვინით კი არა,
არა და ვერა, იმ გულის ძგერას სხვა მას ვერაფერს დააკლებს ვერა,
ყოველი ბგერა აქ სიმართლეა, შენ დამიჯერე, მე ამის მჯერა
მეამაყება მე შენზე წერა, იცოდეს ყველამ ბავშვმა თუ ბერმა,
მე საამაყო მამის ვარ შვილი, მინდა გაიგოს ეს მთელმა ერმა,
აქ მე დავტოვებ შენს ისეთ სახელს, რომ ვერ გაცვალოს ვერავინ ფულში,
და როცა მოვალ მამა შენდამი შენ სიამაყით ჩამიკრავ გულში.

მანამ კი ვფიცავ ისე არ ვიცხოვრო ვინმემ რომ მითხრას: „შენ ჰეი, ვინა ხარ“
ვიცხოვრებ ისე რომ იამაყო, შენ კი გახსოვდეს, მამა..................... მიყვარხარ.

როცა საქართელოს უტევდა მტერი, როცა ტიროდა ქართველი ერი,
როცა საქართველოს სდიოდა მტვერი, იხოცებოდა ბავშვი და ბერი,
როცა ბავშვების ისმოდა ტირილი და როცა შავებს იცვამდა დედა,
როცა ისმოდა სიმწრის ყვირილი, როცა სუფევდა ჩვენს ირგვლივ სევდა,
იჯდა ხის ძირას დაჭრილი კაცი, საბრალო მტრისკენ ვეღარ გარბოდა,
ობლად მიგდებული ჩვენი ჯარისკაცი, ჩაფიქრებული მისთვის ამბობდა:
„ღმერთო მომეცი ადგომის ძალა, მე მინდა ჩვენს მტერს გული გავუპო,
მსურს რომ გავიქცე მე მტრისკენ ჩქარა, ჩემის სამშობლო მას არ გავუყო,
ღმერთო მომეცი ხელი რომ ავდგე, მსორს ჩვენი მტრების დავლიო სისხლი,
მომეცი ძალა მაგრად რომ დავდგე და რომ მოვიკლა მე მათი ზიზღი,
მწამს უნდა მოვკვდე, დავლიო სული, გახსოვდეს მუდამ მიყვარდი საქართველო,
მალე გაჩერდება მებრძოლი გული, იქაც მეყვარები ჩემო სანატრელო,
დედა მაპატიე, უკან ვერ ვბრუნდები, ვიცი შენი გული უკვე გაწამდა,
გიხსენებ დედი, ნაზად ვბრუვდები, გახსოვდეს მტერი ჩემით გამწარდა,
ქართული მიწის ვკვდები ფერებით, ძმებო მომიგონეთ, დაცალეთ ბოცა,
მე თქვენ მიყვარხართ, მუდამ გეფერებით, არ დამივიწყოთ დათვრებით როცა,
ვიცი მებრძოლნო უკვე მოვკვდები, მტერი შემაკვდა მე ათი კაცი,
მესმის რომ უკვე ვეღარ მოვრჩები, მტერი ჩვენს თვალში სულ იყო ვაცი“
თქვა და საბრალომ დალია სული, ის იქვე ხესთან, მიწაზე გაწვა,
მისთვის არასდროს მეფობდა ფული, პატივი იყო სამშობლოს დაცვა,
მართლაც ასეა ქართველი კაცი, სიკვდილის წინაც მუდამ ილოცება,
თუ კვდება ერთი ჩვენი ვაჟ-კაცი, მტერთა ათი კაცი იქვე იხოცება!
ამ ლექსის წერის დროს, არ ვიცი რატომ, მაგრამ ცრემლები ჩამიდგა თვალში,
ჩემო სამშობლო მე მუდამ გნატრობ, ჩვენ შენს წინაშე მუდამ ვართ ვალში!

დამიწერია მრავალი ლექსი მრავალ თემაზე,
მითქვამს პირდაპირ მე ის სათქმელი, რაც მომდგომია ენაზე,
დამიწერია ლექსი ძმობაზე, დამიწერია დიდ სიყვარულზე,
დამიწერია მე ჩემს ტკივილზე, დამიწერია ჩემს სინანულზე,
დამიწერია ლექსი წვიმაზე, საქართველოზეც დამიწერია,
დავმჯდარვარ ჩუმად ჩემთვის ოთახში, ჩემი გრძნობებიც ამიღწერია,
დამიწერია ბევრ სიწმინდეზე, ამაზე კარგი რა არი ნეტა?!
მაგრამ მთავარი სიწმინდე გამომრჩა, რომელიც არის მშობელი დედა,
რომელმაც ცხრა თვე მუცლით მატარა, რომლისთვისაც ვარ მუდამ პატარა,
დედა, რომელმაც შვილის აკვანთან არაერთი ღამე თეთრად გაატარა,
დედა, რომელიც მისთვის იკლებდა და ამ მოკლებულს ის მე მაწვდიდა,
დედა, რომელიც ქოლგას მაძლევდა, როცა მათოვდა, როცა მაწვიმდა,
დედა ენა ან გინდ დედამიწა ან თუგინდ ჩვენი დედა ქართლისა,
რამდენი რამე დედით იწყება, ის ჩემთვის არის გზა სიმართლისა,
სადაც არ ვიყო, ლხინში თუ ჭირში, სიბრძნე მე კიდევ მომემატება,
მაგრამ რა ბრძენიც არ უნდა გავხდე, დედა ყოველთვის მომენატრება,
მიყვარს სამშობლო, მიყვარს ქართველი, დედამ მასწავლა ეს სიყვარული,
ლექსის წერისას რაღაც საოცრად, გულს ეუფლება კვლავ სიხარული,
მაშ დაილოცოს მშობელი დედა და დაილოცოს ენა ქართული,
დამსახურება არის დედისა, ქართველთან რომ ვარ წელგამართული,
მე ვაჟ-კაცი ვარ, პატრიოტი ვარ, ჩემნაირებით მტერი გამწარდა,
და ამ ვაჟ-კაცად და პატრიოტად არ დაგავიწყდეთ, დედამ გამზარდა!

მინდა დავწერო, გრძნობა ავღწერო, მაგრამ არ ვიცი დავიწყო რითი,
მინდა სიკვდილი, გრძნობას მივტირი, მინდა დავწერო - არ მომდის რითმი,
მე გული მტკივა, ვკანკალებ, მცივა, შენ კი არ იცი გამათბო როგორ,
“რად გამაჩინე?! მკლავ, ვერ მაცინებ” - ამას ვეუბნები მე დღეს ჩემს მომგონს,
უფალო ვკვდები, ვერაფრით ვტკბები, გთხოვ შეისმინე შენ ჩემი ლოცვა,
“ის კარგად ამყოფე თავის სამყოფელს” - ამას გთხოვ უფალო ვლოცულობ როცა,
სთქვი რატომ მტანჯავ?! რად ითხოვ განსჯას?! სთქვი რა დავიდე ამხელა ცოდვა?!
ვიცი დამცინი, ჩუმად იცინი, ვიცი გგონია ეს ჩემი ბოდვა,
კვლავ მგესლავს გველი, მე კვლავ მას ველი, ნუთუ მართლა ვარ ცუდი და ავი?
ცხოვრება მუქი, აღარ ჩანს შუქი, კვლავ დამსდევს უკან ეს ფერი - შავი!
კვლავ მომდის ცრემლი, სახე მაქვს სველი, გულში კი გრიგალია, ისევ ჰქრის ქარი,
სახეზე სევდა, რაც მუდამ მსდევდა, არა! არ მინდა მე დღეს სხვა ქალი!
მხოლოდ ის მინდა, სპეტაკი, წმინდა, სხვისი სახელიც არ მინდა, არა!
ვიცი რომ მისთვის ცხოვრება ღირდა, გემუდარები ნუ მტანჯავ, კმარა!
ვერ ვხედავ ნათელს, კვლავ ვანთებ სანთელს, მაგრამ არა სჩანს მაინც სინათლე,
ის თითქოს გაქრა, ცხოვრება ჩაქრა, არ ამისრულდა ის რაც ვინატრე,
ისევ სიშორე, ბევრი ვიშრომე, ჩემთვის არ ფეთქავს კვლავ მისი გული,
მე გავხდი ნული, ჩაბნელდა სული და სამწუხაროდ კვლავ ვარ ტანჯული,
დავყარე ბანქო, ვინც ბევრი მაქო იმან მე უკვე ზურგი მაქცია,
აღარ მაქვს ძალა, ჩუმად ვარ, წყნარად, რადგან ტკივილმა დღეს წამაქცია,
კვლავ შენზე ვფიქრობ, გულს ამით ვითბობ, მაგრამ თვალები ისევ სველია,
სიკვდილი მიხმობს, არ მინდა თითქოს, მაგრამ ტანჯვის გზა ძალზედ გრძელია,
რა მჭირს არ ვიცი, ძლიერ განვიცდი, გემუდარები მომეცი ხელი,
ძლირ მჭირდები და თან გპირდები შენ მეყვარები ათასი წელი!!!

იყო საღამო შემოდგომისა, ნიავის თბილი ჰაერი ჰქროდა,
მზე ზღვაში სწარაფად ესვენებოდა, თითქოს მას რამე სხვა საქმე ჰქონდა,
ზღვა შრიალებდა, თან ეკვრებოდა ცას ბნელი ჩრდილი,
ჩამოვარდნილი ხიდან ფოთოლი ძირს ეცემოდა ღონემიხდილი,
სწორედ ამ ღამეს ზღვის პირას იჯდა, თავჩაქინდრული საბრალო ბიჭი,
ჩუმად ტიროდა და თან ხატავდა, ხატვისა ჰქონდა მას დიდი ნიჭი,
თვალცრემლიანი, აღელვებული, ისევ ხატავდა ის მოცახცახე,
ხოლო ნახატზე ნათლად მოსჩანდა, მანდილოსანის ლამაზი სახე,
ამოიოხრა თვალცრემლიანმა, აღელვებულმა გახედა ზღვას,
დახედა ნახატს, და თან წარმოსთქვა: „ნუ შეიყვარებ ჩემს გარდა სხვას“
შემდეგ ნახატი გულში ჩაიკრა, ტირილს უმატა, ახედა ცას,
ჩუმად წარმოსთქვა: „რა დავაშავე?! ან რად მივყვები ამ მტანჯველ გზას?!“
ის იყო ტანჯვით და მწუხარებით ღრმად არჭურვილი,
საბრალოს ჰქონდა გარდაცვალების დიდი სურვილი,
უეცრად იგრძნო მისი რჩეულის ტკბილი სურნელი,
ამ დროს ემატა მის დაწყვეტილ გულს, ტკივილი განუკურნელი,
„ღმერთო, არა ვარ მე იმის ღირსი, რომ ამ ტანჯვაში დავლიო სული,
ღმერთო, არა ვარ მე იმის ღირსი, რომ განშორებით მომიკვდეს გული,
მთელი ცხოვრება ვეძებდი სატრფოს, როდესაც ვნახე დამტანჯე ასე,
დღეს უნდა მოვკვდე, ვეღარ ვიცოცხლებ, ჩემი გული არს ტკივილით სავსე“
უკვე ბნელოდა, ქარი კი ჰქროდა,ზღვა ბობოქრობდა, მთვარე ტიროდა,
ამ დროს საბრალო, უმწეო ბიჭი, თავჩაქინდრული მისთვის ფიქრობდა,
უცებ ამინდმა სახე იცვალა, ბიჭი კი მაინც დიდ ტკივილს გრძნობდა,
ცა მოიღრუბლა, ზლიერ გაწვიმდა, თითქოს ბუნებაც თანაუგრძნობდა,
შემდეგ ჯიბისკენ ხელი წაიღო, მან მოიმარჯვა პატარა ქილა,
ქილაში ჰქონდა მას საწამლავი, რომელიც გახსნა საბრალომ ფრთხილად,
„ძლიერ მიყვარხარ, სულ მეყვარები, და მე უშენოდ არ მინდა წამიც,
მე ძლიერ მიჭირს დალევა ამის, მე ძლიერ მიჭირს დღეს მოკვლა თავის,
მაგრამ ცხოვრება ასე ყოფილა, როცა იპოვი მაშინვე კარგავ,
ეს იმას რაზეც მუდამ ვოცნებობ, ეს იმ ცხოვრებას ძალიან არ ჰგავს,
უნდა დავლიო, დღეს უნდა მოვკვდე, და მაღლა, ცაში უნდა ავიდე,
უშენოდ მაინც ვეღარ ვიცოცხლებ, ამ ცხოვრებიდან უნდა წავიდე,
გემშვიდობები ჩემო ძვირფასო, ჩემს აქ სიცოცხლეს არა აქვს აზრი,
მაინც დავკარგე ის ვინც მიყვარდა, მაინც დავკარგე ცხოვრების არსი,
მე თავის მოკვლა არ მინდა ძლიერ, მე შენი კოცნა, ალერსი მინდა,
დიდხანს გეძებე, უცებ დაგკარგე, შენი ნახვისთვის ცხოვრება ღირდა“
შემდეგ დალია, თვალი დახუჭა, ბიჭმა ნელ-ნელა დალია სული,
სხეული გაცივდა, სახე გალურჯდა, და სამუდამოდ გაჩერდა გული,
უეცრად ბიჭის სიკვდილის შემდეგ, ბუნებამ იწყო ნელ-ნელა კვდომა,
ნიავის თბილი ჰაერი ჰქროდა, წელიწადის დრო „შემოდგომა“.