შვილის მომავალი უსათუოდ იმაზეა დამოკიდებული, თუ დედამ რა შთაბეჭდილებით ასაზრდოვა შვილის ნორჩი, მაგრამ ღრმად აღმბეჭდი გული და გონება.

შვილის მომავალი უსათუოდ იმაზეა დამოკიდებული, თუ დედამ რა შთაბეჭდილებით ასაზრდოვა შვილის ნორჩი, მაგრამ ღრმად აღმბეჭდი გული და გონება. ამიტომ საჭიროა ყოველი დედა იყოს განათლებული, განვითარებული, რათა შინ ოჯახში და გარეთ საზოგადოებაში სთესდეს თესლს კეთილისა. დიახ, ესმოდეს დედაკაცს, შვილი როგორ აღზარდოს შინ, ოჯახში, და გარედ საზოგადოებაში რა აზრები გაავრცელოს, რას ემსახუროს, ვინაიდან მას შეუძლიან დაამხოს ერი და კიდეც აღადგინოს.

ვაჟა-ფშაველა

ერთხელ ერთმა ჭკვიანმა პროფესორმა, უნივერსიტეტში ერთ-ერთ სტუდენტს დაუსვა შეკითხვა:

ერთხელ ერთმა ჭკვიანმა პროფესორმა, უნივერსიტეტში ერთ-ერთ სტუდენტს დაუსვა შეკითხვა:

პროფესორი: -ღმერთი კარგია?
სტუდენტი: -კი.
პროფესორი:-ეშმაკი კარგია?
სტუდენტი: -არა.
პროფესორი: -მართალია. მითხარი ერთი შვილო, არსებობს თუ არა დედამიწაზე ბოროტება?
სტუდენტი:-კი.
პროფესორი:-ბოროტება ყველგანაა, ხომ მართალია? ყველაფერი ღმერთმა შექმნა, მეთანხმები?
სტუდენტი:-კი.
პროფესორი: -ესეიგი ვინ შექმნა ბოროტება?
სტუდენტი: ……
პროფესორი: -ჩვენს პლანეტაზე არის გაჭირვება, ავადმყოფობა, ბოროტება, ხომ მართალია?
სტუდენტი: -კი, ბატონო.
პროფესორი: -ვინ შექმნა ეს ყველაფერი?
სტუდენტი: …..
პროფესორი: -მეცნიერება გვიმტკიცებს, რომ ადამიანს აქვს 5 გრძნობა სამყაროს აღსაქმელად. მითხარი შვილო გინახავს ღმერთი?
სტუდენტი: -არა.
პროფესორი: -გვითხარი, ღმერთის ხმა გაგიგია?
სტუდენტი: -არა ბატონო.
პროფესორი: -შეხებიხარ ოდესმე ღმერთს?გემო გაგისინჯავს?
სტუდენტი: – სამწუხაროდ არა ბატონო.
პროფესორი: – ამ ყველაფრის მიუხედავად გჯერა ღმერთის?
სტუდენტი: – კი.
პროფესორი: – ამ ყველაფრისგან გამომდინარე მეცნიერება გვეუბნება, რომ ღმერთი არ არსებობს. შეგიძლია შვილო ამის საწინააღმდეგო თქვა რამე?
სტუდენტი: – არა ბატონო. მე მხოლოდ რწმენა გამაჩნია.
პროფესორი: – ზუსტადაც. რწმენა - ეს მთავარი პრობლემაა მეცნიერებისათვის.
სტუდენტი: -პროფესორო, სიცივე არსებობს?
პროფესორი: – რა შეკითხვაა? რა თქმა უნდა არსებობს. შენ არასდროს შეგცივებია?
(აუდიტორიაში მყოფ სტუდენტებს, ახალგაზრდის შეკითხვაზე ჩაეცინათ)
სტუდენტი: – სინამდვილეში ბატონო, სიცივე არ არსებობს. ფიზიკის კანონის თანახმად, ჩვენ ვთვლით სიცივედ იმას, რაც გამოწვეულია სითბოს არყოფნით. ჩვენ შევქმენით ეს სიტყვა იმის გამოსახატავად, რასაც ვგრძნობთ სითბოს არყოფნით.
(აუდიტორიაში სიჩუმე ჩამოვარდა)
სტუდენტი: -პროფესორო, სიბნელე არსებობს?
პროფესორი: -რა თქმა უნდა არსებობს, მაშ რა არის ღამე თუ არა სიბნელე.
სტუდენტი: – თქვენ კვლავ ცდებით ბატონო.სიბნელე არ არსებობს. სიბნელე სინამდვილეში ეს არის სინათლის არყოფნა. ჩვენ შეგვიძლია შევისწავლოთ სინათლე, სიბნელე კი ვერა. ჩვენ შეგვიძლია გამოვიყენოთ ნიუტონის პრიზმა და თეთრი სინათლისგან მივიღოთ სხვადასხვა ფერის სინაათლეები, გავზომოთ თითოეული სინათლის ფერის ტალღის სიგრძე. სიბნელეს ვერ გავზომავთ, პატარა სხივსაც კი შეუძლია შეაღწიოს ბნელ სივრცეში და გაანათოს ის. როგორ შეგიძლიათ განსაზღვროთ რამდენად ბნელია ნებისმიერი სივრცე? სიბნელე ეს არის ის სიტყვა, რომელსაც ვიყენებთ იმ მოვლენის გამოსახატავად, რაც გამოწვეულია სინათლის არყოფნით. ახლა კი მითხარით ბატონო, სიკვდილი არსებობს?
პროფესორი: -რა თქმა უნდა. არის სიცოცხლე და მისი მეორე მხარე - სიკვდილი.
სტუდენტი: -ამჯერადაც ცდებით ბატონო. სიკვდილი, სიცოცხლის მეორე მხარე არაა, ეს მისი არყოფნაა. თქვენ სამეცნიერო თეორიებს სერიოზული ბზარი უჩნდება ბატონო.
პროფესორი: -საითკენ მიგყავს საუბარი ახალგაზრდავ?
სტუდენტი: -პროფესორო, თქვენ გვასწავლით, რომ მაიმუნების შთამომავლები ვართ. საკუთარი თვალებით აკვირდებოდით ევოლუციას?
(პროფესორმა ღიმილით თავი გააქნია და მიხვდა, თუ საითკენ მიდის საუბარი)
სტუდენტი: -არავის არ უნახავს ეს პროცესი, ესეიგი თქვენ მოძღვარი უფრო ხართ, ვიდრე მეცნიერი.
(აუდიტორიაში სიცილი ატყდა)
სტუდენტი: -ეხლა კი მითხარით, აუდიტორიაში არის ისეთი ვინმე ვისაც პროფესორის ტვინი უნახავს? გაუგონია? შეხებია? უყნოსია?
(სტუდენტებმა გააგრძელეს სიცილი)
სტუდენტი: -როგორც ჩანს არავინ. აქედან გამომდინარე, სამეცნიერო თეორიებზე დაყრდნობით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ პროფესორს ტვინი არ აქვს. თქვენდამი დიდი პატივისცემის მიუხედავად პროფესორო, როგორ შეგვიძლია დავიჯეროთ ლექციაზე ნათქვამი თქვენი თითოეული სიტყვა?
პროფესორი: -ვფიქრობ თქვენ მხოლოდ უნდა დამერწმუნოთ.
სტუდენტი: -სწორედაც. ღმერთსა და ადამიანს შორის არის ერთადერთი კავშირი – “რწმენა”.
პროფესორი დაჯდა.
ამ სტუდენტს აინშტაინი ერქვა.

როდესაც არწივი აღწევს 40 წელს მისი ბრჭყალები საკმაოდ გრძელი და დრეკადი ხდება და ის ამით ვერ ახერხებს ნადავლის დაჭერას.

როდესაც არწივი აღწევს 40 წელს მისი ბრჭყალები საკმაოდ გრძელი და დრეკადი ხდება და ის ამით ვერ ახერხებს ნადავლის დაჭერას.

მისი ნისკარტიც გრძელი და მოღუნული ხდება და მათი მეშვეობით ვერ ახერხებს ჭამას.

მისი ფრთებიც საკმაოდ ხშირია და ფრენაც უჭირს...

ის არჩევანის წინაშე დგება... ან სიკვდილი ან აუცილებელი მტკივნეული ცვლილებები...!

ცვლილება კი 150 დღე გრძელდება.

ის მიფრინავს თავის ბუდეში რომელიც მთის მწვერვალზეა და იქ კლდეს ურტყამს თავის ნისკარტს მანამ სანამ არ მოვარდება ის...

მერე ელოდება ახლის ამოსვლას... ამ ახალი ნისკარტით ის იგლეჯს თავის ბრჭყალებს... მარე ახალი ბრჭყალებითა და ნისკარტით იგლეჯს ფრთებს და ელოდება ახლის ამოსვლას...

ამ ხუთთვიანი უმტკივნეულესი პროცესის მერე არწივი თავიდან იბადება და კიდევ 30 წელი ცხოვრობს...

ხშირ შემთხვევაში რომ ვიცხოვოთ აუცილებელია შევიცვალოთ, ეს პროცესი კი მტკივნეულია, ბევრი ტკივილი მოაქვს, ბევრი ეჭვები, ბევრი ცრემლები... ჩვენ ვთავისუფლდებით წარსულისგან... მხოლოდ წარსულის ტვირთისგან გათავისუფლებით ჩვენ გვექმნება საშუალება აწყმოთი დავტკბეთ და მოვემზადოთ მომავლისათვის...

ყვავი ყოფილა ერთადერთი ფრინველი, რომელიც ბედავს შეაჯდეს არწივს ზურგზე და ჩაავლოს კისერში ნისკარტი.

ყვავი ყოფილა ერთადერთი ფრინველი, რომელიც ბედავს შეაჯდეს არწივს ზურგზე და ჩაავლოს კისერში ნისკარტი.

არწივი არც კი ცდილობს ჩამოაგდოს, არც ებრძვის, არ ხარჯავს მასზე დროსა და ენერგიას. იგი აფრინდება და ადის სულ უფრო მაღლა და მაღლა,

და რაც უფრო მაღლა ადის, მით ნაკლები ჰაერი რჩება ყვავს სასუნთქად, იგი თანდათან კარგავს გონებას და ვარდება ძირს. იგუდება უჟანგბადობით.

პ.ს. - როცა ადამიანი თავისი მაღალი მიზნისკენ მიდის, მან არ უნდა დაკარგოს დრო ვინმესთვის რამის მტკიცებაში. უნდა იაროს წინ და ზევით და ყველაფერი ზედმეტი თავისით ჩამოცილდება!

( ვერ ამოვწურე არწივების თემა, უჭკვიანესები არიან ღმერთმანი

/ მაია ჯანაშვილი /

იცით როგორ ირჩევენ დედალი არწივები მეწყვილეს?

"იცით როგორ ირჩევენ დედალი არწივები მეწყვილეს? რა თქმა უნდა არც მე ვიცოდი, შემთხვევით სადღაც ამოვიკითხე გუშინ.

- როცა დედალი არწივი გადაწყვეტს, რომ დროა ოჯახი შექმნას, იგი ნისკარტით მოამტვრევს არც ისე დიდი ზომის ტოტს და ასე, ტოტიანად იწყებს მაღალზე ფრენას, მის გარშემო იკრიბებიან მამალი არწივები, კანდიდატურები

დედალი აკრიფავს სიმაღლეს და უშვებს ნისკარტიდან ამ ტოტს, რომელიც მოახერხებს მის ჰაერშივე დაჭერას, მასთან უკან მიტანას და ნისკარტიდან- ნისკარტში გადაცემას, კონკურსს აგრძელებს მხოლოდ ის მამალი.

დედალი ამ მოქმედებას იმეორებს მეორედაც, მესამედაც და ასე ძალიან ბევრჯერ, მამალს ერთხელაც არ უნდა ჩაუვარდეს ტოტი დაბლა, თუ თავს გაართმევს - დედალი ირჩევს მას და შეწყვილდებიან, რატომ აკეთებს ამას დედალი არწივი, მერე გეტყვით.

ისინი ერთად აფრინდებიან კლდეზე და ირჩევენ ადგილს ბუდისთვის, ბუდეს აკეთებენ ხმელი ტოტებით. ის ძალიან მყარი, მაგრამ ხმელი და უხეშია,(ისეთი დიდი და მაგარია ადამიანსაც კი გაუძლებს,) ამიტომ ორივენი თავისი ნისკარტით საკუთარი სხეულიდან იძრობენ ბუმბულებს ( თუ გავითვალისწინებთ, რამსისხო ღერო აქვს მათ ბუმბულს, ალბათ მტკივნეულია) და იქამდე ამოფენენ , სანამ ბუდე რბილი, თბილი და მოხერხებული არ გახდება. მუშაობით რომ დაიღლებიან, ორივენი მაღლა ადიან ჰაერში და ერთმანეთს ლამაზი ფრენით ხიბლავენ,

აი ასე მომზადებულ ბუდეში დებს კვერცხებს დედალი არწივი და სანამ იგი კვერცხებზე ზის, გამოსაჩეკად, მამალი ახლომახლო ასეთი ლამაზი ფრენით ართობს მას.

ბახალები ტიტვლები და ძალიან უსუსურები იბადებიან, მათ ორივე მშობელი იცავს და იფარავს მზისგან და წვიმისგან, ორივეს მოაქვს მათთვის საჭმელი, ძირითადად თევზი. როცა ბარტყები ბუმბულით შეიმოსებიან და ფრენისთვის მომზადებულად ჩათვლიან მშობლები, რადიკალურად იცვლიან მათდამი დამოკიდებულებას, მამალი არწივი იწყებს ბუდის ნჯღრევას იქამდე, სანამ ყველა ბუმბული არ ჩამოცვივა და ხმელი, მოუხერხებელი ბუდე არ დარჩება, დედალი ბუდესთან ახლოს დაჯდება და იწყებს მოპოვებული საკვების შვილების დასანახად ჭამას, ბარტყები, რომლებიც აქამდე მშობლებისგან ზრუნვას იყვნენ მიჩვეულნი, გაოგნებულები არიან, მაგრამ არ იციან როგორ მოიქცნენ. ბოლოს და ბოლოს შიმშილი აიძულებთ გადმოვიდნენ ბუდიდან, ისინი აკეთებენ იმ მოძრაობებს, რაც მანამდე არასდროს გაუკეთებიათ და ვერც გააკეთებდნენ ვერასდროს, თუკი მშობლები გააგრძელებდნენ მათზე ძველებურად ზრუნვას.

ამოფოფხდებიან ბარტყები და რაკი მათი ბუდე კლდის ქიმზეა,(ადვილად რომ ვერ მიუგეს რომელიმე მტაცებელი), ისინი ვარდებიან დაბლა, რადგან არ იციან ჯერ ფრთების გამოყენება და დანიშნულება, აი სწორედ ამ დროს,ხის ტოტით მრავალჯერ გამოცდილი მამა შურდულივით ეშვება ძირს და მისი ბახალა მამის ზურგზე აღმოჩნდება. მამა დააბრუნებს ისევ ბუდეში და ასე მეორდება ბევრჯერ, მანამ პატარა არწივებში არ ჩაირთვება ფრთების გაშლის და გამოყენების ინსტინქტი, და მამას ერთი ბარტყიც არ უნდა ჩაუვარდეს ძირს, ტყუილად კი არ გამოსცადა დედამ, სანამ ცოლად გაჰყვებოდა

****

ჰოდა თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე ბევრ რამეზე ამიხილა თვალი ამ ამბავმა :

1.სწორად უნდა აარჩიო ვინ გამოგადგება შვილების მამად; (უმთავრესია!)

2. ერთად უნდა ააშენოთ ბუდე;

3, თანაბრად უნდა იზრუნოთ ერთმანეთზე და ერთმანეთის მოხიბვლაზეც!

4.ოჯახს აწყობს და არჩენს ორივე ერთად, არც მარტო დედალი და არც მარტო მამალი არ არის ვალდებული წამოიკიდოს მთელი ოჯახის რჩენა კისერზე

5. სწორად უნდა განსაზღვრო რა ასაკიდან მისცე თავისუფლება შვილებს და გაუშვა შენგან... ( უძნელესია!)

6. და ხაზგასმით - გზაზე მამამ უნდა დააყენოს, ასწავლოს ფრენა! და არასდროს, არცერთი მცდარი ნაბიჯის შემთხვევაში არ დაუშვას შვილის დაღუპვა!

პ. ს. ბრძენია ბუნება! "

/ მაია ჯანაშვილი /

როგორ გადაარჩინა ბრძენმა ფილოსოფოსმა ქალაქი დანგრევას

ადამიანები, რომლებიც შეეწირნენ თავიანთ გამოგონებებს

ეს გახლავთ ფრანც რაიხელტი. (1879-1912) ის გახლდათ ფრანგი მკერავი, რომელიც თავისუფალ დროს ცდილობდა შეექმნა ტრენჩი-პარაშუტი. პირველი ესეთი ტრენჩი დატესტეს დაბალ სიმაღლეზე. ცდამ წარმატებით ჩაიარა. ფრანცმა გადაწყვიტა თავად დაეტესტა ტრენჩი უფრო მაღალი სიმაღლიდან. ის ეიფელის კოშკიდან გადმოეშვა და სამწუხაროდ შეეწირას ტავის გამოგონებას.

ტომას მიდჯლი (1899-1944) - ქიმიკოსი, რომელმაც გამოიგონა ეთილირებული ბენზინი და ორთქლოვანი გაზი ფრიონი. (ფრიონი ეს ის ნივთიერებაა, რომლითაც თითოეული ჩვენგანი ყოველდრე სარგებლობს ობიექტური გზით. კერძოდ ფრიონის საშუალებით მუშაობენ კონდენციონერები მაცივრები და ა.შ). როგორც გამომგონებელი ის არ იყო ფრთხილი, პირიქით თავისი სიმართლის დასამტკიცებლად ის ფრიონს 3 წუთის განმავლობაში იყნოსავდა ერთ-ერთ პრესკომფერენციაზე. უფრო ლოგიკური იქნება ვიფიქროთ, რომ ის უიბრალოდ მოიწამლა, მაგრამ სინამდვილეში ის მოკლა მისმა სხვა გამოგონებამ. მან ასევე გამოიგონა უნარშეზღუდულტა საწოლი საავადმყოფოებისათვის, რომელშიც მოჰყვა და გაიგუდა.

ყველასათვის ცნობილი მარია კიური (1867–1934) - ფიზიკოსი და ქიმიკოსი, რომელიც ცნობილია თავისი რადიოაქტიული კვლევებით. მარია გახლდათ ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიკაშიც და ქიმიაშიც. მის მიერ ჩამოყალიბებულ რადიოაქტიურობის თეორიის გამოცდისას ის თავისივე გამოგონებვის მსხვერპლი გახდა. ის დაიღუპა ჰიპოპლასტიკური ანემიით, რაც გამოიწვია გამოსხივებამ.

დიდებული ვან ჰუ (ქართულად ნიშნავს ველურ მელას) - ეს გახლდათ ჩინელი ჩინოვნიკი, რომელის პირველი ასტრონავტი გახლდათ ჩინეთში. მან შექმნა კოსმოსური ხომალდის მაგვარი მოწყობილობა ბამბუკების სავარძლისაგან და 47 რაკეტისაგან. ერთ დღესაც ის დაბრძანდა სავარძელში, ხოლო მისმა მსახურებმა აანთეს ყველა რაკეტა. უცებ მოხდა უზარმაზარი აფეთქება და როდესაც კვამლი გაიფანტა ვან ჰუს კვალი არსად ჩანდა. ვინ იცის იქნებ ჩაფრინდა კიდეც მთვარემდე. დღეს მისი სახელი ჰქვია ერთ-ერთ კრატერს ჩინეთში.

ლი სი (III საუკუნე) - ჩინელი პოლიტიკოსი. მან მოიფიქრა ყველაზე საშინელი სასჯელი ჩინეთში. დამნაშავეებს ჯერ აჭრიდნენ ცხვირს, შემდეგ ხელებს, შემდეგ ხდებოდა მისი დასაჭურისება და ბოლოს მას შუაზე კვეთდნენ. როდესაც ლი სი დაადანაშაულეს ქვეყნის ღალატში ის დასაჯეს სწორედ მისივე მოფიქრებული სასჯელით.

ჰენრი სმოლინსკი - ამერიკელი ინჟინერი, ჰენრიმ დატოვა კორპორაცია Northrop და შექმნა თავისი კომპანია სადაც ცდილობდა აეგო მფრინავი მანქანა. 1973 წელს მან წარმოადგინა ორი სატესტო მანქანა. Cessna Skymaster და Ford Pintо. იქრობდნენ, რომ ეს მოდელები რამოდენიმე წელიწადში გაყიდვაში გავიდოდა, მაგრამ 1973 წლის 11 სექტემბერს ერთ-ერთი მოდელის გამოცდისას მანქანას მოტყდა ფრთა და ის დაიღუპა პილოტთან ერთად.

ucnauri.com

ნუთუ შიში ფობიაა? - მარიამ ღლონტი

ძველი თბილისის ფოტოები, მოგზაურობა წარსულში …

სასწაული ქაშვეთში და მეორე ხელთუქმნელი ანჩისხატის ისტორია

წელიწადში ერთხელ, როდესაც მზის სხივი ტაძარში გუმბათიდან ატანს და კანკელს ზემოდან ადგება, ხელთუქმნელი ხატი სიცოცხლეს იძენს. იგი იწყებს ღვთაებრივ ბრწყინვალებას და ტაძარს არაამქვეყნიურ ფერებში ანათებს... - გვესაუბრება ქაშვეთის წმინდა გიორგის სახელობის ტაძრის მღვდელმსახური, დეკანოზი ღვთისო (შალიკაშვილი).

ქაშვეთი, სასწაულზე ნაგები ტაძარი

ქაშვეთის ტაძრის წარმოშობა მამა დავით გარეჯელის სახელთანაა დაკავშირებული.
ამ ადგილას ადრე დედათა მონასტერი იყო, სადაც ხშირად დადიოდა მთაწმინდის ერთ-ერთ გამოქვაბულში დაყუდებული მამა დავითი.
ქურუმებს სურდათ, დავითი თბილისიდან განედევნათ და კვლავ ცეცხლის თაყვანისცემა გაეგრძელებინათ. ამ ბოროტი განზრახვის აღსასრულებლად მათ ცილისწამებას მიმართეს.
მოგვებმა ფეხმძიმე დედაკაცი მოისყიდეს და მამა დავითს მასთან მრუშობა დასწამეს. ისინი დავითის დასჯას ითხოვდნენ.
მამა დავითმა დედაკაცს სთხოვა, სიმართლე ეთქვა, მაგრამ დედაკაცი უნამუსოდ მას სდებდა ბრალს.
მაშინ წმინდა ბერი უფალს შეევედრა, ხალხისთვის სასწაული ეჩვენებინა - აიღო ჯვრიანი კვერთხი, შეეხო დედაკაცის მუცელს და უფლის სახელით ჩვილს უბრძანა, ეუწყებინა ნამდვილი მამის სახელი.
მოხდა სასწაული და ჩვილმა დედის მუცლიდან ხმა ამოიღო - ამბობდა, რომ მამამისი მჭედელი იყო.
მამა დავითმა დედაკაცს უთხრა: „შენ ქვას შობ“ და ასეც მოხდა, დედაკაცმა ქვა შვა.
აღელვებულმა ხალხმა კი დედაკაცი ქვით ჩაქოლა.
ამის შემდეგ ამ ადგილას ტაძარი ააგეს, რომელსაც ქვაშვეთი ანუ ქაშვეთი ეწოდა.
მამა დავითი კი ამ ამბების შემდეგ თბილისს განერიდა და გარეჯის უდაბნოში დასახლდა.

ანჩისხატის ისტორია

იესოს მოღვაწეობის დროს ედესის მართავდა ავგაროზი, რომელიც დასნეულებით იყო ავად.
მან გაიგო რა მაცხოვრის სასწაულმოქმედი ძალის შესახებ, იესო ქრისტესთან გაგზავნა თავისი წარმომადგენელი, რომელსაც წერილი გაატანა. წერილში ავგაროზ მეფე მაცხოვარს განკურნებას სთხოვდა.
მაცხოვარმა უარი თქვა ედესაში წასვლაზე. მაშინ ავგაროზმა კარის მხატვარი გაგზავნა, რათა ქრისტეს სახე დაეხატა, რადგან სწამდა, რომ შეხედვითაც კი განიკურნებოდა.
თუმცა მხატვარმა ვერ შეძლო, მაცხოვრის სახე დაეხატა. მაშინ იესომ მას ტილო გამოართვა, დაასველა და სახეზე მიიფარა. ტილოზე იესოს სახე სასწაულებრივად აღიბეჭდა.
ეს არის პირველი ხელთუქმნელი ხატი, რომელსაც დასაწერად ადამიანის ფუნჯი არ შეხებია.

უფლის ხატის სასწაული

ქაშვეთის მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატი ანჩის ხატის ასლია, თუმცა ბევრჯერაა რესტავრირებული.
ხატი ტაძრის ცენტრალური შესასვლელი კარის თავზეა დაბრძანებული და მას დიდი სასწაული უკავშირდება.
სასწაულამდე ცოტა ხნით ადრე, მამა სოგრატის სურვილით, ხატი ჩარჩოში ჩაისვა, რათა უფრო დაცული ყოფილიყო და დიდხანს შენარჩუნებულიყო.
ქაშვეთის ერთ-ერთი რესტავრაციის დროს, როდესაც შიდა კედლებს ათეთრებდნენ, შენიშნეს, რომ ხატი ადგილიდან იყო დაძრული და ქვემოთ დაბრძანებული აღდგომის ხატის უკან იყო ჩასული.
მაცხოვრის ხატი უკან ამოაცურეს და მისი ჩარჩოში დაბრუნება მოინდომეს.
სწორედ ამ დროს იხილეს სასწაული: უფლის სახე ხატის შუშაზე იყო გადასული. ხატსა და შუშას ერთმანეთთან შეხება არ ჰქონიათ, რადგან მათ შორის დიდი ადგილი იყო დატოვებული. მიუხედავად ამისა, შუშაზე მკაფიოდ აღიბეჭდა მაცხოვრის სახე.
ასე გაჩნდა ქაშვეთის ტაძარში ღმერთის კურთხევით ორი ხელთუქმნელი ანჩის ხატი.

ტაძრის მსახურების გადაწყვეტილებით, ანჩის ხატის ასლის შუშა, რომელზეც მაცხოვრის სახება აღიბეჭდა, გადაიჭრა და მხოლოდ ის ნაწილია კედელზე დაბრძანებული, რომელზეც უფლის სახეა გადასული.
ამჟამად ანჩის ხატის ასლი და მისი, სასწაულით გადასული მეორე ხატი ერთმანეთის წინ არიან დაბრძანებულნი.
წელიწადში ერთხელ, როდესაც მზის სხივი ტაძარში გუმბათიდან ატანს და კანკელს ზემოდან ადგება, ხელთუქმნელი ხატი სიცოცხლეს იძენს. იგი იწყებს ღვთაებრივ ბრწყინვალებას და ტაძარს არაამქვეყნიურ ფერებში ანათებს. ქაშვეთი ამ დროს ულამაზესი სანახავია.
უფალი ამ და სხვა სასწაულით ადამიანებს თავს გვახსენებს და გვეუბნება, რომ ჩვენთანაა.
დიდება უფალს.

ავტორი: ლევან გველესიანი

funtime.ge