დაბრძანდით ქალბატონო! ალმაცერად ახედა ქალს გულის ექიმმა.



დაბრძანდით ქალბატონო!

ალმაცერად ახედა ქალს გულის ექიმმა. 

დაუვარცხნელი, მოუწესრიგებელი ქალის სახეზე ცხოვრებას კვალი დაეტყო.  

უგემურად ჩაეცვა წითელი კაბა, რომელიც ალაგ-ალაგ დახეოდა...

ექიმმა ქალს არაფერი უთხრა მაგრამ, გულში გაიფიქრა:

-ბინძური....

ქალმა თითქოს წაიკითხა ექიმის სახეზე ის სიტყვები რაც გაიფიქრა და ირონიით შეხედა ..

-ექიმო ნუთუ მართლა ვერ მიცანით?!

კაცს თითქოს რაღაც ეცნო.. 

-ხმააა.. ხმა აი ხმა... 

გაიფიქრა და ქალს თვალებში ჩახედა...

-ღმერთო ჩემო ! როგორ დაბერებულა.. ნაოჭები რამდენ სევდას, ტკივილს ყვებოდა ქალის სახეზე.. ხელებზე სილურჯეები ეტყობოდა, შრომისგან დაღლილ ხელებს  ნერვიულად აცახცახებდა..

-გვანცუნია!   

-დიახ ექიმო მაშინ შენთვის გვანცუნია ახლა არავი ვარ.. გახსოვს როგორ გენდე? შენ მდიდარი ოჯახის შვილი იყავი, მე კიდე ერთი ღარიბი, უმწეო გოგო , რომელსაც რატომღაც ეგონა გიყვარდა.. 

იცი რა მოხდა შენ რომ დამტოვე?  ცხოვრებამ დამცინა, ჯერ გამაუბედურეს, მერე მე თვითონ ვაუბედურებდი ადამიანებს.  ახლა კი დამღალა სხვისმა უბედურების ყურებამ .  შენთან იცი რატომ მოვედი?! 

-რატომ?! წაიბუტბუტა კითხვა კაცმა ისე რომ თავი მაღლა არ აუწევია..

-ჩემი გული დამიბრუნე!  

ექიმი კაცი ხარ თანაც გულის ექიმი, გეცოდინება როგორ გაამთელო ის ნაფლეთები რაც ცხოვრებამ დამადო...

-არ შემიძლია !!!  მე მხოლოდ მტკივან გულს  ვარჩენ ... მაპატიე!

ქალი წამოდგა კაცს მაგიდაზე ფულცელზე გამხმარი იები დაუდო და უთხრა:

-მე ამ იებისთვის მოვედი შენთან , წლების წინ რომ მაჩუქე, იცი რატომ ვინახავდი? ველოდებოდი იმ დღეს როდესაც ჩემს ,,გულს,, დამიბრუნებდი. სამწუხაროდ ეს ვერ  შეძელი.. 

-მაპატიე!!  

ლუღლუღებდა კაცი და თვალწინ ედგა ღიმილიანი , კაბა დახეული პატარა გოგონა რომელსაც სიყვარულით დაცინა..

ქალმა კარი გაიჯახუნა და გაუჩინარდა.  

მის შემდეგ გავიდა დრო, ექიმს წვეულების ბარათი მოუვიდა.. სადაც საპატიო სტუმრად ეპატიჟებოდნენ.. 

მეუღლესთან ერთად შეაღო დარბაზის კარი, მასპინძელი ულამაზესი ქალბატონი აღმოჩნდა!

-მობრძანდით!

-ხმააა .. გაიფიქრა კაცმა და ქალს თვალებში ჩახედა...

-გვანცუნია!

მასპინძელმა ძველი პატარა გოგოს ღიმილით გახედა და უთხრა:

-დიახ ბატონო ჩემო ! გვანცუნია..

ირგვლივ უმრავი ხალხი ირეოდა, ქალი  ყველას უღიმოდა და ნაცნობ ღიმილს ეძებდა ხალხში...

-იცი ეს ქალი ვინაა?!

მოესმა ექიმს ზურგსუკან

-ვინ?!

- -22 რომანის მწერალი, სადაც ჭორის დონეზე გავიგე მისი ცხოვრების ყველა დეტალია აღწერილი. ვიღაც ყვარებია ნამეტნავად...

ექიმმა დახლზე დაწყობილ წიგნებს თვალი შეავლო , წიგნი გადაშალა და  ამოიკითხა!

- გამარჯობა ბატონო ჩემო..  მადლობა სტიმულისათვის რაც მომეცი,  თურმე უგულო ქალსაც სცოდნია სიცოცხლის გაგრძელება..პატარა გოგოს გული შენთან დავტოვე და ნატკენი აღარ მჭირდება შენთან იყოს მოსაგონებლად გეყოფა.. 

მადლობა რომ არსებობს შენისთანა ადამიანები!  ცხოვრება უფრო გრძელდება.....

კაცმა წიგნი დახურა და ატირდა.  გვანცუნია კი უდარდელი  ,, ღარიბი ბავშვის ღიმილით,, იცინოდა !

ირინა იოსებაშვილი




Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.