ჩემი ქმარი ისეთი ბრგე იყო, ისეთი ხმელი, იშვიათად იცინოდა და უფრო იშვიათად აცინებდა სხვებს.



ჩემი ქმარი ისეთი ბრგე იყო, ისეთი ხმელი, იშვიათად იცინოდა და უფრო იშვიათად აცინებდა სხვებს.


დამიწუნა ყველამ, მაგრამ რა იცოდნენ, რომ მათზე ადრე მე დავიწუნე, კატეგორიული უარით გავისტუმრე მისი ოჯახის წევრები და ვაპირებდი მშვიდად და ბედნიერად ცხოვრებას.


მაგრამ ყველა სურვილი წამართვეს.


წლების გასვლასთან ერთად სახე კიდე უფრო დაეჭმუჭნა. მიმიკურ კუნთებს არ იყენებდა. ალბათ, არ იცოდა დამთბარი ღიმილის საიდუმლო.


მე არ მიყვარდა ჩემი ქმარი.

თავი ვერ შემაყვარა.

მგონი, არც თვითონ ვუყვარდი.

მინდოდა წამოსვლა, გამოქცევა.


იქ 3 წელი რომ გავლიე და ბავშვიც ფეხის ადგმას იწყებდა, ახალი სადარდებელი გამომიჩნდა.

ჩვენს გვერდით ერთი უმუყაითო კაცი გადმოვიდა, ცოლი და პატარა შვილი ჰყავდა.

თვალში არც პირველი და არც უკანასკნელი ნახვისას არ მომივიდა.

იყო ისეთი მყრალი, პირშავი და გაიძვერა, რომ ახლა მივხვდი რა მარგალიტიც მყოლია გვერდით.

მათი პატარა შვილიც ასაკისთვის შეუფერებლად იქცეოდა, ამცირებდა და ჩაგრავდა ირგვლივ ყველას.

ჩვენს გოგონასაც მალე მოადგა.

მსუბუქი ტრავმები თამაშის დროს წაქცევას, უდიერ ქცევას, უყურადღებობას დავაბრალეთ, მაგრამ...

როცა ერთ საშინელ დღეს სახლიდან გამოტანილი მამამისის თოფით თამაშობდა... აივანზე მდგარ ჩემს გოგონას ზედ შუბლზე ცხელი ტყვია დაახალა.

მაშინ ჩემი აზიატი ქმარი გარეთ გამოვარდა, ხელში აიტაცა თავისი შვილი და არც კი ვიცი რამდენი კილომეტრი გაიარა ხუთ წუთში, საავადმყოფოს კართან გახშირებული სუნთქვით მდგარს ძლივს მივუსწარი.

ის იყო ყველაფერზე წამსვლელი მამა.

ოთხი დღე დადიოდა ფეხშიშველი ეკლესიის კარამდე.

ლოცულობდა ყოველდღე.

მესაუბრებოდა მე.

მამშვიდებდა და მარწმუნებდა, რომ ეს ნაკაწრი არაფერს დაუშავებდა ჩვენს უსუსურ გოგონას.


როცა თავისი დაბადების დღეზე მან შვილი დაკარგა, ყველა სურვილი თან გააყოლა.

ხელი ჩაიქნია ცხოვრებაზე.

ის იყო ყველაფერზე წამსვლელი და წასული მამაც, მაგრამ მიწა ვერ მიაყარა.

იდგა მოთმინებით და მისი სიჩუმე მასთან ახლოს მისვლის საშუალებას არავის აძლევდა.

მე ვიდექი შორს და ვუყურებდი გაწერილ სცენარს, რომელმაც დიდ გაურკვევლობაში ჩამაგდო.

მისი მჟავე სახე უფრო მომჟავო გახდა.

იმ დღის მერე და იმის იქით აღარ გაუღიმია.

არც მე აღარ გამიღიმია.


***

მე მეუბნებოდა, რომ ყველაფერი კარგად იყო, თავს ცუდი აღარაფერი დაგვატყდებოდა.

გავიდა ჯერ ერთი წელი.

ორი და იანვრის სუსხში ჩვენი სახლის კართან მეტყველი თვალებით მდგარი მარწმუნებდა, რომ (თავისი აცრემლებული თვალებით) მეზობელთან მიდიოდა.

მალე დაბრუნდებოდა და მე მშვიდად დამძინებოდა.


გაიღიმა და გავიდა.

ეს იყო პირველი და უკანასკნელი ღიმილი, რომელმაც სახლის ოთხივე კუთხე გაათბო.

ეს ამხელა კაცი ერთი მუჭისხელა გახდა.

ის აღარ დაბრუნებულა.

ვეღარც დაბრუნდებოდა.

მისმა დიდმა და ძლიერმა გულმა ამას ვერ გაუძლო.

კაცი, რომელიც მთებს წააქცევდა პატარა გოგომ წააქცია.

მე მათთან ერთად მოვკვდი.


****


ცოტა ხნის შემდეგ

მის საფლავთან მყოფმა აღმოვაჩინე, რომ ის ყველაზე და ყველაფერზე მეტად მიყვარდა.


ჩემი ქმარი ისეთი ბრგე იყო, ისეთი ხმელი, იშვიათად იცინოდა და უფრო იშვიათად აცინებდა სხვებს.


მე დღეს ვფიქრობ, რომ ჭირსაც წაუღია მოჩვენებით ღიმილი.

იმის იქით იყო ნდობა, შვილის სიყვარული და ოჯახის წევრების კრძალვა.


/ინა ბანძელაძე/ 




Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.