ააწრიალებს სულს უშენობა და შემოდგომის ნაზი ფერები


ააწრიალებს სულს უშენობა

და შემოდგომის ნაზი ფერები,

ვიცი, ქარვისფერ ღამეს გაათევ

და სიზმარშიც ვერ მოგეფერები...

ვიცი, ტკივილად გადამექცევი,

მაგრამ გახედე, ზღვაზე ნისლია...

ვითვლი უთვალავ დღესა და ღამეს -

ძველ დარდისათვის ვერ მომიცლია!

უნდა გაიგო, უნდა იწამო,

რომ არ არსებობს ქვეყნად არავინ

ბოლომდე მოჰყვეს ძვირფასი კერპი

გაუკაწრავი, გაუბზარავი...

თქვი, რომ გიშველა ამ ფოთოლცვენამ.

თქვი, რომ შეიკრა პირი იარამ...

ეს მე ვიყავი - ზღვის მონატრება -

შენს სიზმარში რომ გადაიარა.

ეს მე ვიყავი - შორი ნაპირი,

ცად გაკიდული თეთრი თოლია...

ხომ ხედავ, შუქი იმ შემოდგომის

როგორ ფეხდაფეხ გამომყოლია.

და აწრიალებს სულს უშენობა

მკლავს ნაწვიმარი ზეცის ფერები

ვიცი, ქარვისფერ ღამით დამთვრალი

ყველა სიზმარში მე მეფერები...


ტერენტი გრანელი



იმედდაკარგული ადამიანი ნუგეშს წარსულში ეძებს

"იმედდაკარგული ადამიანი ნუგეშს წარსულში ეძებს, ჭკუასუსტი — მომავალში, ჭკვიანი — აწმყოში."


ინდური სიბრძნე



ჩვენს ბავშვობაში ხომ ოთხივე სეზონი არსებობდა...

ჩვენს ბავშვობაში ხომ ოთხივე სეზონი არსებობდა, ჰოდა ზამთარი ცოტა ადრე იწყებოდა. შემოდგომას ავიწროვებდა. ხშირად ოქტომბერში მოდიოდა თოვლი.

სულ ყურში ჩამესმის ჩემი მშობლების აღფრთოვანებული ხმა, დილას საძინებელი ოთახის კარს რომ შემოხსნიდნენ და პირველი თოვლის მოსვლას გვაუწყებდნენ. წამოვფრინდებოდით სამივე და ფანჯრებს ავეკვრებოდით. იყო ოვაციები, შეძახილები. დედა და მამა ისეთი გახარებულები იყვნენ, ახლა ვფიქრობ ჩვენზე არანაკლებ უხაროდათ. მოკლედ იყო საერთო მხიარულება. მამა აივნებიდან თოვლის გადახვეტას იწყებდა. დედა ცხელ წვნიანს აკეთებდა. რადგან თოვლი იყო, ესეიგი კამპოტის გახსნაც ნებადართული იყო და ესეც გვიხარებდა გულს... შეშის "ფეჩი" წითლად გიზგიზებდა. ჩვენ კი ვემზადებოდით ეზოში ჩასასვლელად. ამისათვის ციგა იყო საჭირო. ციგის გამზადება მამას მოვალეობაში შედოდა. მაცივარში ყოველთვის იყო თხის ქონი. გამოიღებდა მამა, ღუმელთან გაადნობდა და უსვამდა ციგას, რომ კარგად გვესრიალა. დრო ისე გადიოდა ვერ ვამჩნევდით. დედას დაჟინებული მოთხოვნით ავდიოდით სახლში. ლოყებდაწითლებულები, სველები. სადარბაზოში თოვლს ჩამოვიფერთხავდით. სამ ხმაში ვაბაკუნებდით ფეხებს. შევიდოდით სახლში და ღუმელს მივუჯდებოდით. ჯერ ხელები გვეწვოდა, ცოტა ხანში კარგად ჩავთბებოდით. სველ ტანსაცმელს ორთქლი ასდიოდა. იქვე ვაშრობდით ხვალინდელი დღისთვის.

ახლა ბავშვები რომ მეკითხებიან რას აკეთებდით ინტერნეტის გარეშე? უამრავ რამეს... ინტერნეტის და ბევრი ახალი ტექნოლოგიის გარეშე, ჩვენ უბედნიერესი ბავშვობის წლები გვქონდა. 💜

 თეა მანგოშვილი



შვილო, ახლა ზამთარი და სუსხია ჩვენთან, მაგრამ შეშა ჯერ ბევრი გვაქვს, არ ინერვიულოთ...

"შვილო, ახლა ზამთარი და სუსხია ჩვენთან, მაგრამ შეშა ჯერ ბევრი გვაქვს, არ ინერვიულოთ. მე და მამაშენი ყოველ დილით 6 საათსა და 30 წუთზე ვდგებით, წინდებს ამოვაცმევ ხოლმე ბეჩავს, აღარ შუძლია წელში მოხრა, ჩაიბურტყუნებს ხანდახან: რა დრო იყო ქალო მე რომ გაცმევდი წინდებს დეკემრის რიცხვებშიო, თომას ველოდებით არა მაშინ? მკითხავს ხოლმე თითქოს შენს მეტს კიდევ დავლოდებოდეთ ვინმეს. . .

ასწევს მერე თავის დაძარღვულ, გაცრეცილ ხელებს და მხრებზე ჩამომაწყობს, დაბერდა შვილო მამაშენი, ისე დაბერდა მეტკინება ხოლმე მხრები და ღუმელის ანთებას მოვიმიზეზებ რომ გავინთავისუფლო.

ხვდება განა ვერა ხვდება რომ აღარ შეუძლია...

შემოვდგავ მერე უბე გამოჟანგული ვედროთი წყალს, ღორებს რომ თბილი საჭმელი დავუსხა, ცოდონი არიან. ისეთი სუსხია, ისეთი რომ ჩვენ წიქარას ცინდლები მიეყინება ხოლმე დრუნჩზე.

მე ყოჩაღადა ვარ დედა გეაცვალოს სანამ შემეძლება დავიკაპიწებ ხელებს და იმხელა ქვაბში ამოვიყვან ყველს იდაყვამდე რომ დამიშრატიანდეს...

იმ დიდ ქვაბში ვაგროვებ რძეს ლიანა მამიდამ რომ მაჩუქა ქალაქში წასვლის წინ... ყველა მესამე დღეს მინდა ხოლმე აქა მყავდე დედი, ამოგიღო შენს კარლსონიან ჭიქაში ჯერ არ ამოყვანილი ყველი...

მერე რა გულიანად იცოდი ხვრეპა ბოლოში დარჩენილი შრატისა, ნეტავ ხომ არა გწყინდა ჩემი შენიშვნები ამ საქციელზე.

აღარავინ დარჩა სოფელში დეე, ყოველი თვის ბოლოს დაბარებულივით ცხადდებიან სამსჯავროზე სოფლის უხუცესები, მაშინ თუ ახსენდება ახალგაზრდობას, რომ აქაც სუნთქავენ ჰაერს ჯერჯერობით, მაგრამ მიაბარებენ მიწას სახლის ყარაულებს, მიასხავენ წყალწყალა ღვინოს არ გაციებულ, ორთქლიან მიწაზე და გამოკეტავენ საჩქაროდ კარებს, დაადებენ თოთო ბავშის მუშტის ხელა ბოქლომს და მოდიან, შემეშინდება ხოლმე ცაცოაანთ უბანში გავლისა, მომაყრიან ქოქოლას ბოქლომ დადებული სახლის ზღრუბლები და შემეშინდება ხოლმე დედი.

ყვავების ანაბარა შემოვრჩით მგონი...

აღარავინ დავრჩით, მიმისუსტდა მამაშენიც ძლიერ, აიმაღლებს ხავერდ გადაკრული მუთაქით სასთუმალს და თვალებ მინაბულს სევდა ეღვენთება თითებიდან, ენატრებით.

ჭამითაც აღარ ჭამს ისე გემრიელად, წვნიანს შეხვრეპს გაწყალებული ტუჩებით და საყვედურებით სავსე, ვარდისწყლისფერ თვალებით მიყურებს მერე, ვერ კი ვხვდები რა უნდა, მარილი ზომიერად აქვს.

განა მეტყვის რამეს?

ადგება უჩუმრად, ჩაილაგებს დარდებს თვალებში, გავა ყოველი დღის ოთხ საათზე ეზოს გარეთ, ჩამოჯდება ლურსმნებ ამოშვერილ სკამზე და გზას გაჰყურებს, თითქოს ელოდებაო ვისმეს...

გული მიკვდება დედი, შენ ხომ კარგად იცი მისი სუნთქვა რომ შემომაკლდეს თავს ვერ ვიცოცხლებ დედი... ვეღარ ამოვიყვან სამ დღეში ერთხელ ყველს.

იქნებ ჩამოხვიდე მიმისუსტდა ერთადერთი შვილის მამა დედი...

უკან რომ წახვალ ნუ დაადებ ბოქლომს ჩვენს კარებს!!!"

 / ხატია ხადური /💗