ჩემი მსაჯული ჩემი ტვინია და ის პატარა ღმერთი, რომელსაც სინდისს ეძახიან

"ჩემი მსაჯული ჩემი ტვინია და ის პატარა ღმერთი, რომელსაც სინდისს ეძახიან"

/ ილია მართალი /




ამ კანონის აზრი იმაში მდგომარეობს, პატივცემულო პროფესორო, რომ...

''ამ კანონის აზრი იმაში მდგომარეობს, პატივცემულო პროფესორო, რომ... ადამიანის სული გაცილებით უფრო მძიმეა, ვიდრე სხეული, იმდენად მძიმე, რომ ერთ ადამიანს მისი ტარება არ შეუძლია, ამიტომ, ვიდრე ცოცხლები ვართ, ერთმანეთს ხელი უნდა შევაშველოთ და ვეცადოთ, როგორმე უკვდავყოთ ერთმანეთის სული...''

''მარადისობის კანონი'' - ნოდარ დუმბაძე



ტყის სიმრავლე ერის სიმდიდრის მაჩვენებელია

„ტყის სიმრავლე ერის სიმდიდრის მაჩვენებელია, ხოლო მათი მოვლა და მოხმარება – ერის კულტურის“ .


სოლომონ ქურდიანი



სადაც ყველაფერი ჩუმად იყიდება... სადაც,ყველაფერი ფული ღირს...

სადაც ყველაფერი ჩუმად იყიდება...

სადაც,ყველაფერი ფული ღირს...

რატომ გაბრაზდები,რატომ განცვიფრთდები-

აღარც შეშფოთდე და ნუ გიკვირს!

თუკი უარგყოფენ,არც ეს გაიოცო,

სულსაც გაყიდიან ფულისთვის.

სადაც სამშობლოა ასჯერ გაყიდული-

ფუჭი დაპირებით,ტყუილით!..

რაღამ გამაკვირვოს,რაღამ გამაბრიყვოს,

ჯვარზე გაგაკრავენ შურისთვის.

ჩემო საქართველო,ნეტავ,ვის ხელში ხარ,

როგორ თამაშობენ თუ იცი?!

სადაც სიმართლეა,იქვე ჯალათები-

მართალ აზრს სახიჩრად ახშობენ.

როგორც თვითონ "აწყობთ",ისე იქცევიან-

ზღაპრებს სხვა რაკურსით ამბობენ...

სადღა სამართალი?! ძებნა გაგიგრძელდა?!

იქნებ ტყუილებმა დაგღალა?!

როცა "უძაღლოა"თურმე ქვეყანაში,

"კატებს"აყეფებენ ხმამაღლა!..

ია ნანეიშვილი



აურაცხელი სანაგვეზე ჰყრია სინდისი

“აურაცხელი

სანაგვეზე

ჰყრია სინდისი;

გადის ცხოვრება

კაცის კაცთან სკამზე ჭიდილში.”

მუხრან მაჭავარიანი



“არ მესროლოთ - ილია ვარ “

“არ მესროლოთ - ილია ვარ “ 🙏❤️


ილია ჭავჭავაძე რომ მოკლეს მასთან ერთად უმოწყალოდ სცემეს მისი მეუღლე ოლღა გურამიშვილი, რომელიც ქართველებისგან სასიკვდილოდ განწირულ მეუღლეს, წიწამურთან, შემდეგი სიტყვებით გადაეფარა : "კაცს ნუ მომიკლავთ, მე მომკალით თქვე ურჯულოებო! _ ეს ქვეყანას სჭირდება".

ოთხი თვის შემდეგ გამოვიდა საავადმყოფოდან ოლღა. მას არც გაუხედავს საგურამოსკენ და არც თბილისის ბინისკენ, ისე ჩააბარა "წერა _ კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას" და თვითონ მთაწმინდის უბანში ილიასთან ახლოს პატარა ბინაში შეიყუჟა. ოლღა ყოველდღე დადიოდა ილიას საფლავზე, სანთლებს უნთებდა და ლოცულობდა, მთაწმინდაზე ბინა იქირავა და იქ დასახლდა, რათა ქმართან ახლოს ყოფილიყო, საფლავზე ხშირად ხედავდნენ შავით მოსილ მოხუც ქალს, რომელიც ხალხს ევედრებოდა: - სანთელი დაუნთეთ ილიას, ვითომც ტაძარი აგიგიათო. არავინ იცოდა, რომ ეს ოლღა იყო. მას მაშინაც ვერ ცნობდნენ, ლუკმა-პურისთვის ბაზრობაზე დიდი მწერლის წიგნებს რომ ყიდდა. როცა საფლავზე სიარული აღარ შეეძლო, აივნის მოაჯირთან სანთლით ხელში დგებოდა, მთაწმინდას გაჰყურებდა და ჩურჩულებდა: "მოვდივარ, ილია, მოვდივარ!"



დაბრძანდით ქალბატონო! ალმაცერად ახედა ქალს გულის ექიმმა.

დაბრძანდით ქალბატონო!

ალმაცერად ახედა ქალს გულის ექიმმა. 

დაუვარცხნელი, მოუწესრიგებელი ქალის სახეზე ცხოვრებას კვალი დაეტყო.  

უგემურად ჩაეცვა წითელი კაბა, რომელიც ალაგ-ალაგ დახეოდა...

ექიმმა ქალს არაფერი უთხრა მაგრამ, გულში გაიფიქრა:

-ბინძური....

ქალმა თითქოს წაიკითხა ექიმის სახეზე ის სიტყვები რაც გაიფიქრა და ირონიით შეხედა ..

-ექიმო ნუთუ მართლა ვერ მიცანით?!

კაცს თითქოს რაღაც ეცნო.. 

-ხმააა.. ხმა აი ხმა... 

გაიფიქრა და ქალს თვალებში ჩახედა...

-ღმერთო ჩემო ! როგორ დაბერებულა.. ნაოჭები რამდენ სევდას, ტკივილს ყვებოდა ქალის სახეზე.. ხელებზე სილურჯეები ეტყობოდა, შრომისგან დაღლილ ხელებს  ნერვიულად აცახცახებდა..

-გვანცუნია!   

-დიახ ექიმო მაშინ შენთვის გვანცუნია ახლა არავი ვარ.. გახსოვს როგორ გენდე? შენ მდიდარი ოჯახის შვილი იყავი, მე კიდე ერთი ღარიბი, უმწეო გოგო , რომელსაც რატომღაც ეგონა გიყვარდა.. 

იცი რა მოხდა შენ რომ დამტოვე?  ცხოვრებამ დამცინა, ჯერ გამაუბედურეს, მერე მე თვითონ ვაუბედურებდი ადამიანებს.  ახლა კი დამღალა სხვისმა უბედურების ყურებამ .  შენთან იცი რატომ მოვედი?! 

-რატომ?! წაიბუტბუტა კითხვა კაცმა ისე რომ თავი მაღლა არ აუწევია..

-ჩემი გული დამიბრუნე!  

ექიმი კაცი ხარ თანაც გულის ექიმი, გეცოდინება როგორ გაამთელო ის ნაფლეთები რაც ცხოვრებამ დამადო...

-არ შემიძლია !!!  მე მხოლოდ მტკივან გულს  ვარჩენ ... მაპატიე!

ქალი წამოდგა კაცს მაგიდაზე ფულცელზე გამხმარი იები დაუდო და უთხრა:

-მე ამ იებისთვის მოვედი შენთან , წლების წინ რომ მაჩუქე, იცი რატომ ვინახავდი? ველოდებოდი იმ დღეს როდესაც ჩემს ,,გულს,, დამიბრუნებდი. სამწუხაროდ ეს ვერ  შეძელი.. 

-მაპატიე!!  

ლუღლუღებდა კაცი და თვალწინ ედგა ღიმილიანი , კაბა დახეული პატარა გოგონა რომელსაც სიყვარულით დაცინა..

ქალმა კარი გაიჯახუნა და გაუჩინარდა.  

მის შემდეგ გავიდა დრო, ექიმს წვეულების ბარათი მოუვიდა.. სადაც საპატიო სტუმრად ეპატიჟებოდნენ.. 

მეუღლესთან ერთად შეაღო დარბაზის კარი, მასპინძელი ულამაზესი ქალბატონი აღმოჩნდა!

-მობრძანდით!

-ხმააა .. გაიფიქრა კაცმა და ქალს თვალებში ჩახედა...

-გვანცუნია!

მასპინძელმა ძველი პატარა გოგოს ღიმილით გახედა და უთხრა:

-დიახ ბატონო ჩემო ! გვანცუნია..

ირგვლივ უმრავი ხალხი ირეოდა, ქალი  ყველას უღიმოდა და ნაცნობ ღიმილს ეძებდა ხალხში...

-იცი ეს ქალი ვინაა?!

მოესმა ექიმს ზურგსუკან

-ვინ?!

- -22 რომანის მწერალი, სადაც ჭორის დონეზე გავიგე მისი ცხოვრების ყველა დეტალია აღწერილი. ვიღაც ყვარებია ნამეტნავად...

ექიმმა დახლზე დაწყობილ წიგნებს თვალი შეავლო , წიგნი გადაშალა და  ამოიკითხა!

- გამარჯობა ბატონო ჩემო..  მადლობა სტიმულისათვის რაც მომეცი,  თურმე უგულო ქალსაც სცოდნია სიცოცხლის გაგრძელება..პატარა გოგოს გული შენთან დავტოვე და ნატკენი აღარ მჭირდება შენთან იყოს მოსაგონებლად გეყოფა.. 

მადლობა რომ არსებობს შენისთანა ადამიანები!  ცხოვრება უფრო გრძელდება.....

კაცმა წიგნი დახურა და ატირდა.  გვანცუნია კი უდარდელი  ,, ღარიბი ბავშვის ღიმილით,, იცინოდა !

ირინა იოსებაშვილი



სუფთა წერა

სუფთა წერა


მთელი საბჭოთა კავშირი, მსოფლიოს ერთი მეექვსედი, ნიკიტა ხრუშჩოვმა შავ პურზე რომ დასვა ( მაშინ, უფროსები, ასე ამბობდნენ ), ის დროა.

მეოთხე კლასში ვიქნებოდი.

სოფლის ცენტრში, სასურსათო მაღაზიაში, რომელსაც, რატომღაც, „კოპერატივს“ ეძახდნენ, შავი პური უთენია მოჰქონდათ. მაღაზია რვა საათზე იღებოდა. პურს დილით თუ იყიდიდით, თორემ, შუადღემდე თავდებოდა. ათასში ერთხელ, თეთრი პურიც გამოჩნდებოდა, რომელიც შედარებით ძვირი იყო და ნოქრები ნაჭრებად ყიდდნენ. ერთი ნაჭერი თხუთმეტი კაპიკი ღირდა. უნდა გენახათ , რა ბედნიერები ვიყავით, როცა თეთრ პურს შევექცეოდით, თითქოს ტორტის ნაჭერი გვჭეროდა ხელში.

დილით ნაყიდ პურს, მასწავლებლები, გაკვეთილების დასრულებამდე, სკოლაში ინახავდნენ.

იმ დილითაც, რაისა მასწავლებელმა, გაზეთში გახვეული შავი პური, საკლასო ოთახში შემოიტანა. მასწავლებლის მაგიდის ზედა ნაწილი ჩვეულებრივი ყუთი იყო, რომელსაც ფეხები ჰქონდა მიმაგრებული, ხოლო ზემოდან, ოდნავ დაქანებული, სქელი ფანერის დაფა ეხურებოდა.

ახადა მასწავლებელმა მაგიდას სახურავი და პური შიგ ჩადო. გამოსწია სკამი და დაჯდა. კლასში მარტო მე ვიყავი, იმ დღეს ძალიან ადრე მივედი.

-შენ რატომ მოდი ასე ადრე? - მკითხა ღიმილიანმა - ა, ხომ ხედავ, პურს აქ ვდებ და არ დამავიწყო...

- არა, მას, არ დაგავიწყებ! - ვუპასუხე გახარებულმა იმით, რომ მასწავლებელს დავჭირდი.


მეორე გაკვეთილზე „სუფთა წერა“ გვქონდა. იყო მაშინ წერის ამნაირი სახე. ყველანი ვინდომებდით, როგორმე ლამაზად და კოხტად გამოგვეყვანა ასოები. ჩვეულებრივ, მასწავლებელი მერხებს შუა დადიოდა, ჩვენ გვერდზე ჩერდებოდა და შენიშვნებს გვაძლევდა.

მე არ ვიყავი ცუდი მოსწავლე, მაგრამ ასოების მოხაზულობა არ მივარგოდა, ერთი სიტყვით - ვჯღაბნიდი!

მოვიდა ჩემთან, დახედა ჩემ ნაწერს და ეს ბავშვი გადამრევსო, საკმაოდ ხმამაღლა წამოიძახა.

- არ გრცხვენია, ბიჭო? რასაა რომ შვრები, ესაა სუფთა წერა?

მეწყინა... მეწყინა... თვალები ცრემლებით ამევსო. ჩემ უკან ჯანაშიას გოგო იჯდა, რომელსაც თავს ვაწონებდი და ახლა ეს დაუნდობელი შენიშვნა კატასტროფად მეჩვენა.

დანა პირს არ მიხსნიდა!

შემდეგი ორი გაკვეთილი ჯოჯოხეთად მექცა...

დაირეკა ბოლო ზარიც და გავცვივდით გარეთ.

ვხედავ, მოდის რაისა მასწავლებელი და პური არ მოაქვს.

გახარებული გავყევი უკან!

გადაუხვია ასფალტიან სამანქანო გზას და დაადგა შინისკენ მიმავალ გრუნტიან ქუჩას.

აწი არაა მომბრუნებელი, მორჩა, დაავიწყდა პურის არსებობა.

მივბრუნდი საკლასო ოთახში. ავხადე მაგიდის სახურავი და აგერაა ეს დალოცვილი! მშია, მშია, კუჭი მიხმება. ჩამოვციცქნი ცოტას-მეთქი, ვიფიქრე, შემოვაცალე გაზეთი, მაგრამ ხელის ხლება ვერ გავბედე. დავყურებ ზემოდან. ისევ ამეწვა კუჭი.

- მოდი, გვერდებიდან, გულს თხლად შემოვაფცქვნი , მაინც არ დააჩნდება! - ვფიქრობ და ვყლაპავ მუშტისხელა ნერწყვს. თან ჭიშკრისკენ ვიხედები, არ მობრუნდეს ის ქალი-მეთქი!

რაისა მასწავლებელი შორს ცხოვრობდა. ორი კილომეტრი მაინც იქნებოდა მის სახლამდი. ვზივარ და ვანგარიშობ, მივიდა ვითომ? არა, არა, ჯერ გზაშია! ა, ახლა, ალბათ, კიბეზე ადის, გააღო სახლის კარი... მარტო ცხოვრობს ჩემი მასწავლებელი, შინაბერაა... სულ მაქებდა და დღეს რა ეტაკა. ჰოდა იყოს ახლა ეგერ... ხვრიპოს ტყვილი სუპი უპუროდ...

ფიქრებიდან კუჭის წრიალმა გამომიყვანა... დავყურებ „ბუხანკას“ და გული მიმდის, ისე მშია!

- ა, გააცხელა სუპი, დაისხა თეფშზე და სადაა პური!

- გაახურა ტაფა, დაასხა ზეთი, დაატეხა სამი ცალი კვერცხი, გადააცურა“ გლაზუნიები“ თეფშზე და სადაა პური?

- დაისხა ლობიო, მიუდგა მჟავე, ახადა საპურე და სადაა პური!

- აუ, პური დამრჩა, - შეიცხადა! - რა წავა ახლა უკან, რამ გამომაშტერა, ძლივს მოვეთრიე სახლამდე!

- ასე მოგიხდება, მიძახე ახლა, რაფერაა რომ ჯღაბნიო, იყავი უპუროდ, დამიდგა დარდი!

ისევ წამძლია სულმა. ამოვიღე პური და ვუსუნე. აუ, რა გაუძლებს ამ სურნელს!

უცებ გამახსენდა, დედაჩემმა თქვა ერთხელ, რაისას შაქარი აქვს და თავის დროზე თუ არ ჭამა, გული შეუწუხდებაო!

წამოვხტი, წამოვიკიდე ჩანთა, გავახვიე პური ისევ, ამოვიღლიავე და გავრბივარ თავქუდმოგლეჯილი... ცუდადაა ვითომ?... მოვუმატე სირბილს... არ გაჩერდე, ბიჭო, გულიც რომ გაგისკდეს, არ გაჩერდე! ახლა ჰაერს შევიგუბებ, სანამ ოცდაათამდე დავთვლი, თუ არ ამოვისუნთქე, კარგად იქნება! ერთი, ორი, სამი... ოცდაათი...ოფლში ვარ გახვითქული!

კიდევ ერთხელ დავთვლი, ახლა ორმოცამდე ვცდი! მიდი, მიდი, შეძლებ, უნდა შეძლო, თორემ გული წაუვა რაისა მასწავლებელს! ე, შუშაბანდიანი ოდაც გამოჩნდა!

შევვარდი ეზოში. არავინ ჭაჭანებს, შეუწუხდა ვითომ გული? წინა აივანზე ავირბინე, ზალის კარი დაკეტილია, ჩამოვხტი და ახლა უკანა აივანზე ავვარდი... არ დამიკაკუნებია, კარი გულისფანცქალით შევაღე...

რაისა მასწავლებელი სკამზე იჯდა, მაგიდაზე იდაყვით დაყრდნობილ მარცხენა ხელზე თავი ჰქონდა ჩამოდებული. შევედი თუ არა, იმწუთას წამოდგა და შემომეგება.

- მოხვედი, ჩემო ჭკვიანო ბიჭო?

ჩაწეულ „კერასინკაზე“ ლობიოს აცხელებდა. მაგიდაზე კომბოსტოს მჟავე, ლიმონათი, ორი თეფში და ორი ჭიქა იდო.

მელოდებოდა!

ღმერთო, როგორ შემრცხვა... ..!


ვასილ ბესელია 



დიდხანს მეძინა ბებიასთან. იმდენად დიდხანს,

დიდხანს მეძინა ბებიასთან. იმდენად დიდხანს, რომ უკვე ვეღარ ვეტეოდით ერთ ლოგინში. დიდხანს მეგონა, რომ ბებია უფრო მიყვარდა, ვიდრე დედა... მიყვარდა მისი პერანგის სუნი. მიყვარდა მისი თეთრი, ბაბუაწვერასავით თეთრი და მსუბუქი თმა. მიყვარდა მისი დამჭკნარი კანი. მიყვარდა მისი პატარა, ოთხკუთხედი ჩანთა და იქ აღმოჩენილი პატარა, შავი სავარცხელი, რომელიც ვერაფრით ერეოდა კეფაზე დახვეულ თეთრ კოსას, მხოლოდ შუბლზე გადასრიალდებოდა ხოლმე და თან გადაიყოლებდა ამქვეყნად ყველაზე თბილ ხელის მტევანს. 

  ვფიქრობ, არ უნდა იყოს სიბერე ცუდი. შემოდგომის დღის მიწურულს სავარძელში მოკალათება და ტელევიზორის ყურება უნდა იყოს სიბერე. მზიან ამინდებში თვალებზე ხელის მოჩრდილება და არავის მოლოდინი უნდა იყოს სიბერე. ფანჯრის რაფაზე შემოდებული, დასალევად დავიწყებული წამლის შუშები უნდა იყოს სიბერე. გრძელი ზამთრის ღამეებში წარსულის სიზმრებად აკინძვა უნდა იყოს სიბერე. ეზოდან ფოთლების გადახვეტა და წიწილების დაპურება უნდა იყოს სიბერე. სათვალეზე წუწუნი და ყდაგაცვეთილი ,,საოჯახო მედიცინის"  კითხვა უნდა იყოს სიბერე.

   როცა დავბერდები, ბებიაჩემი მინდა გამოვიდე. მქონდეს უკან შეხვეული თეთრი კოსა, ,,გარეთ გასასვლელი" სამიოდე კაბა. ჩანთაში ჩაკარგული პატარა შავი სავარცხელი და მყავდეს ღამღამობით ზურგზე მოკრული შვილიშვილი, რომელიც ინატრებს, რომ როცა გაიზრდება,ბებია გამოვიდეს.

არ უნდა იყოს სიბერე ცუდი... ..

ნანა ბეკოშვილი



ქალის ჭეშმარიტი სილამაზე, მისი შინაგანი ბუნებაა.

ქალის ჭეშმარიტი სილამაზე, მისი შინაგანი ბუნებაა.პირივნების ღირსება მდგომარეობს სიყვარულის უნარში, მიუხდავად იმისა, არის თუ არა შენი მეგობარი ის ვინც გიყვარს.

მაჰათმა განდი