საკუთარი ენის კონტროლის უნარი დიდი ნიჭია!

შეგირდი მიდის ოსტატთან და ეკითხება:

– თქვენ გვირჩევთ ვიცხოვროთ გახსნილი გონებით, მაგრამ ასე ხომ შეიძლება მთელი გონება გაგვიფრინდეს?

– შენ უბრალოდ პირი დაკეტე და ყველაფერი კარგად იქნება. – უპასუხა ოსტატმა.


როგორ მუშაობს მეტყველება ჩვენს კარმაზე? აღმოსავლურ კულტურაში ცნობილია, რომ თუ თქვენ რამე ჩაიფიქრეთ, რისი გაკეთებაც გსურთ, არავის არ უნდა მოუყვეთ ამის შესახებ. როგორც კი თქვენ ამაზე ილაპარაკებთ 80%-ით ამცირებთ მისი განხორციელების შესაძლებლობას. განსაკუთრებით თუ ამას მოუყვებით შურიან, ძუნწ ადამიანებს. რატომ აღწევენ სიტყვაძუნწი ადამიანები მეტს? ისინი არ კარგავენ ენერგიას.


მეორე უბრალო წესი დაკავშირებული მეტყველებასთან – თუ ჩვენ სხვას გავუკეთეთ რამე კარგი, და შემდეგ წავიტრაბახეთ ეს სხვებთან, იმავე წუთს ჩვენ ვკარგავთ დადებით კარმას და სიკეთის ნაყოფს, რომელიც ქველმოქმედებით დავიმსახურეთ. ტრაბახა ადამიანები ძალიან ცოტას აღწევენ, ამიტომ ჩვენ საკუთარი მიღწევებით არ უნდა ვიტრაბახოთ, რადგან ისევე დავკარგავთ ამ მიღწევებს, როგორც სიკეთის ნაყოფს ვკარგავთ ტრაბახის დროს.

საკუთარი ენის კონტროლის უნარი დიდი ნიჭია!



ოტია, მთელი ცხოვრება ვაკვირდები განათლებულ ადამიანებს და იცი რა აღმოვაჩინე?

"ოტია, მთელი ცხოვრება ვაკვირდები განათლებულ ადამიანებს და იცი რა აღმოვაჩინე? მათ გააჩნიათ მინიმალური თვითმოთხოვნილებები და მაქსიმალური ვალდებულებები. განათლებულ ადამიანებს არ ახასიათებს საწყისი ცხოველური ინსტიქტები და იმდენად ნატურალურები არიან, გული თვალებში უციმციმებთ...

განათლებული ადამიანი, ვერასოდეს განიცდის პირად კეთილდღეობას და ბედნიერებას, თუ მის ქალაქში, სოფელში, ქუჩაზე, ხელგამოწვდილი ქალი მათხოვრობს და ამაყად თავაწეული სიარულის სცხვენია...

განათლებული ადამიანი, უგუნურის სისულელეზე იცინის, მაგრამ მას არასოდეს დასცინის...

მათ არ უყვართ კამათი იდიოტებთან, რადგან იციან, ეს ერთადერთი შემთხვევაა როდესაც თავხედს და უტიფარს გამარჯვების გვირგვინს ადგამენ...

განათლებული ადამიანი, იმდენად ნატურალურია, მას გული თვალებში უციმციმებს ოტია..."



" სიმშვიდე დაუმარცხებელი პასუხია ცხოვრების ყოველ გამოწვევაზე."

" სიმშვიდე დაუმარცხებელი პასუხია ცხოვრების ყოველ გამოწვევაზე."



ახსნა უნდა შეწყვიტო, როდესაც ხვდები, რომ ადამიანი მხოლოდ საკუთარი აღქმის დონით აანალიზებს.

„ახსნა უნდა შეწყვიტო, როდესაც ხვდები, რომ ადამიანი მხოლოდ საკუთარი აღქმის დონით აანალიზებს.“



ნორმალური მასწავლებელი გიყვება, კარგი მასწავლებელი გიხსნის...

„ნორმალური მასწავლებელი გიყვება, კარგი მასწავლებელი გიხსნის, გამორჩეული მასწავლებელი გაჩვენებს, დიდებული მასწავლებელი კი შთაგაგონებს.“


აღმოსავლური სიბრძნე  



ნუ იფიქრებ ცუდს იმათზე, ვიზეც შესაძლებელია საერთოდ არ იფიქრო - სტატუსები

ნუ იფიქრებ ცუდს იმათზე, ვიზეც შესაძლებელია საერთოდ არ იფიქრო.

სტატუსები



ერთხელ იაპონელმა მოწაფემ მასწვლებელს ჰკითხა:

ერთხელ იაპონელმა მოწაფემ მასწვლებელს ჰკითხა:

– როგორ ვისწავლო ადამიანის გამოცნობა, ვის ვენდო ან ვის ვერიდო?

– ჯერ იმას გეტყვი, ვის უნდა ერიდო. ერიდე ადამიანს, ვინც ზედმეტად თავმდაბალი ჩანს და გადამეტებული პატივისცემით გეპყრობა, თავს შენს მორჩილად ასაღებს. ვინც თაყვანს გცემს, გეხვევა და გეუბნება, რომ შენს განკარგულებაშია – მათ ნუ ენდობი.

– რატომ?

– იმიტომ, რომ ის პირველი გაგყიდის.

– აბა, ვის ვენდო?

– ენდე მათ, ვინც უბრალო და უშუალოა, ვინც ყოველთვის სიმართლეს გეუბნება, რაც არ უნდა მწარე იყოს იგი. ეს ადამიანები პირველები მოირბენენ გაჭირვებაში შენს დასახმარებლად. ნამდვილი პატივისცემა და თავმდაბლობა შეუმჩნეველია. ამიტომ არის ძნელი ასეთი ადამიანების პოვნა. სამაგიეროდ, როცა მათ შეხვდები, დარწმუნებული იყავი, რომ არასოდეს გიღალატებენ.



დედაშენი არის ღმერთი.

დედაშენი არის ღმერთი. შენ რომ ზიხარ და უყურებ. ისიც რომ გიყურებს. შენ რომ დედას ეძახი და ის შვილს გეძახის, ამიტომ შენ გგონია ღმერთი არ არის? შენ ღმერთი ვინ გგონია? წვერებიანი ბაბუა? ღრუბლებზე ზის და პირს რომ იბანს, წვიმა მოდის? ღმერთი ისე ნათელია, ისე ახლობელი, ისე ახლო და ისე უბრალო, რომ როდესაც ხედავ, არ იცი, რომ ღმერთია, ამაშია ღმერთის უბედურება, ამიტომ არ წამთ ღმერთი. ღმერთი რომ სხვაგან იყოს, შორს ჩვენგან, ცალკე და მაღლა, ღმერთი რომ ჩვენში არ იყოს, მაშინ ყველა იწამებდა.

ამაშია საქმე! ღმერთი მაშინ უნდა იწამო, ღმერთის სახე რომ არ აქვს, რომ არ ჰგავს ღმერთს, რომ არ გეუბნება, ღმერთი ვარო, პურს რომ გიყოფს, სადილს რომ გიკეთებს, ტანზე რომ გაცმევს, თავზე რომ გახურავს, გიღიმის და გეფერება, გკოცნის და ტირის შენი გულისთვის, კვდება შენი გულისთვის, ცივა, წყურია, შია შენთან ერთად, სულს აძლევს ეშმაკს შენი გულისთვის, მაშინ უნდა იწამო, აბა, ღმერთმა თუ თავისი სახე გაჩვენა, კედელთან მიგაყენა, ყური აგიწია და თვითონ თუ გითხრა, ღმერთი ვარ და მიწამეო, მაშინ რაღად უნდა ღმერთს შენი რწმენა? ასეთ ღმერთს შენ კი არა, ყველა იწამებს. ღმერთი მაშინ უნდა იწამო, შენ რომ გგავს, მე რომ მგავს, დედაშენს რომ ჰგავს, გასაგებია?

ნოდარ დუმბაძე



– დუმბაძე, ადექი და მიპასუხე, რა არის სამშობლო

– დუმბაძე, ადექი და მიპასუხე, რა არის სამშობლო, – ამაყენა ქართულის მასწავლებელმა.

– სამშობლო… სამშობლო ადგილია, სადაც დავიბადე და…– კიდევ? – ჩამეკითხა მასწავლებელი, ძალიან დიდხანს ვიფიქრე, – დაჯექი დუმბაძე, – მითხრა მასწავლებელმა პასუხი რომ აღარ ვაღირსე.

– არ დამიწეროთ, მასწავლებელო, ორი. ვიცი და ვერ ვამბობ, – შევეხვეწე მე და ტირილი დავიწყე.

….

დაახლოებით ოცდახუთი-ოცდაათი წელი გავიდა მას შემდეგ. საზღვრის წინა ხაზზე ვიდექით მე და ჩემი ხელქვეითი ჯარისკაცი. სულ პატარა ღელე და ხიდი გვყოფდა მოპირდაპირე ქვეყნიდან.

– აი, შენ კარაბინით რომ დგახარ აქ და ამხელა ქვეყანას რომ დარაჯობ, რა შეგრძნება გაქვს, რას ფიქრობ, ან თუ იცი საერთოდ, რა არის სამშობლო?! – ვკითხე უცებ ჯარისკაცს, – ოღონდ, თუ კაცი ხარ, არ გამცე დაშტამპული, მაღალფარდოვანი, გაცვეთილი და ყალბი პასუხი. გულწრფელად თქვი ის, რასაც ფიქრობ! – ვთხოვე მე. მან დიდხანს უყურა გაღმა ნაპირს, მერე მომიბრუნდა და ხმადაბლა მითხრა:

– რა ბედნიერებაა, ამხანაგო ლეიტენანტო, მე და თქვენ რომ ამ ხიდს გამოღმა დავიბადეთ.

….

სამშობლო ხაჭაპური როდია, რომ გულიდან მარტო ყველი გამოჩიჩქნო, ჭამო და ქერქი გადაყარო. სამშობლო ისაა, თავის ყველიან, ქერქიან, ნახშირიან, მტვრიანად რომ შეჭამ და მოინელებ.

….

იქნებ ვაზია სამშობლო? აბა, დააკვიდით, თუ დაბლარია, დაჩოქილმა უნდა დაჰკრიფო. თუ მაღლარია – ცაში ხელაპყრობილმა. ორთავე საოცრად ჰგავს ლოცვას, ლოცვა კი არაფერს ისე არ უხდება, როგორც სამშობლოს.

….

– რა არის სამშობლო? – ვაჩერებ ქუჩაში გამვლელს.

– მე მეკითხებით? – მეუბნება განცვიფრებული გამვლელი.

– დიახ, თქვენ, იქნებ არ იცით?

– როგორ არ ვიცი, მაგრამ ასე უცებ დაუფიქრებლად ქუჩაში…

– დიახ, ასე უცბად დაუფიქრებლად, ქუჩაში…

– ასე უცბად, დაუფიქრებლად და ქუჩაში სამშობლოსთვის სიკვდილი შეიძლება, მაგრამ იმის თქმა, თუ რა არის სამშობლო, არ შეიძლება, ბატონო, – მიპასუხებს და ჩქარი ნაბიჯით მცილდება.

….

კიდევ რა არის სამშობლო?

თვითმფრინავიდან რომ გადმოიხედავ, კავკასიონის უზარმაზარ თეთრ ფაფარს რომ დაინახავ და ყელში ბურთი გაგეჩხირება – ეს არის სამშობლო.

….

კიდევ?

კიდევ: ძაღლი, კატა, ხბო, წიწილა, ურემი, ნაჯახი, მიწა – ხელში რომ აიღებ და ძირს დაყრა გენანება, ის მიწა… თბილისის პატარა უბანი, დილიდან საღამომდე რომ ვერ გახვალ ქუჩის ბოლომდე, იმდენი მეგობარი შეგხვდება, მოგიკითხავს და მოგეალერსება.

კიდევ რა – სოფელი, სადაც ცოლს ვერ შეირთავ, რადგან ყველა გოგო შენი დობილია და საპატარძლოს საპოვნელად იძულებული ხარ, სხვა სოფელში წახვიდე.

….

როგორც ჩანს, სამშობლო ყველაფერი ისაა, ურომლისოდაც სიცოცხლე არ შეგიძლია.

….

– იქნებ, შენ მაინც მითხრა, რა არის სამშობლო? – ვეკითხები ჩემს მარადიულ ბებიას.

– მაგი რომ ვიცოდე, მაშინ რა მიჭირს, ნენა… სამშობლო, ალბათ, სიცოცხლეა და ამიტომ მიდის ყველა კაცი ამ ქვეყნიდან სიცოცხლით გაუმაძღარი, – მპასუხებს იგი... ..

ნოდარ დუმბაძე

წერილიდან ''სამშობლო''.



ნუ აწყენინებთ იმათ, ვისაც თქვენ უყვარხართ /სტატუსები

ნუ აწყენინებთ იმათ, ვისაც თქვენ უყვარხართ; ისინი ხომ დაუცველნი არიან თქვენს მიმართ სიყვარულის გამო.