გურამ ლობჟანიძე - ცის კიდეს მთვარის შუქი აპობდა

ცის კიდეს მთვარის შუქი აპობდა
ელავდა ცაზე თეთრი ნისლებით,
სადღაც შორს ხეებს ზეცა ათოვდა
გაბრაზებული მძლავრი ფიქრებით.


ნანა სელეპანოვა - ამისათვის ქალი უნდა იყო

მე რად მინდა ავბედითი სიყვარული,
ვერ ავიტან მოჩვენებით სითბოს,
გადაჰყვება მოგონებებს სინანული..
და შემრჩება იყო, არა იყო!



ნუ ტირი ბებო, გაიხსენე ღვთისმშობელსაც მოუკვდა შვილი...

ჰო ზოგჯერ მეც მგონია,
რომ
ხელისგულზე დასმული ჭიანჭველა ვარ
და
არ ვიცი საით წავიდე.


ნანა სელეპანოვა - იწვის სანთელი

როგორც სილაში ჩაფლული სფინქსი,
უძრავი სახე, უთქმელი სიტყვა,
დრომ შემაშფოთა, დრომ ჩამაფიქრა..
ბევრჯერ იწვიმა, ბევრჯერ იელვა..