მერაბ სალუქვაძე - შენთან მოვედი

შენთან მოვედი და, კარი ჩამიკეტე
შუბლზე გაკოცე და ცივად შემომხედე,
როცა შემიყვარდი, მაშინ გაგრძნობინე
წერილს შეხედე და, ის დრო გაიხსენე.


მერაბ სალუქვაძე - მონატრება წარსულთან

შენმა სიშორემ როგორ დამღალა,
და გამიჩინა ისევ დარდები,
მინდა დაბრუნდე ისევ გიხილო,
გულში ჩაგიკრა მთელი არსებით..


მერაბ სალუქვაძე - მზის დედოფალო

– მზის დედოფალო –

შენ ხომ გვირგვინი დაგადგეს წუხელ,
მზის დედოფალო სიხარულისო,
შენს გულში მხოლოდ გაზაფხულია,
ეს გზები ჩემი, შენსკენ მოდისო..[center]


მერაბ სალუქვაძის ლექსი

კლდეში გაზრდილო ირმებო,
გადახვეწილნო ბარისგან,
მთაში ხართ, მთებით ერთობით
განშორებულნო ხალხისგან..


მერაბ სალუქვაძე - უნამუსო

ჩემგან წახვედი, მე აღარ ვნანობ,
გულში დამიშრა ყველა დარდები
იქნებ დაფიქრდე და შეისმინო,
იქნებ შენა ხარ მთელი თავდები..


მზის ჩასვლა

გაზაფხული იყო და ყვავილების სურნელით გაჯერებულიყო ჰაერი. საღამო იყო. ის დრო როცა მზე ღრუბლებს გააწითლებს ხოლმე და სამყაროს ოქროსფერი სხივებით მოჰფენს.
ზხვის სანაპიროზე ხეები აყვავებულიყვნენ და სუსტ ნიავს მათი სურნელი გაებნია ქუჩებში. ხის ძირას სკამი იდგა ... სკამზე გოგო იჯდა ... გოგოს თვალები იმ ლურჯი ზღვისფერი ჰქონდა, რომელიც ცოტა ხნის წინ ღელავდა. იის ფერი კაბა ეცვა და მის თვალებს უფრო მეტ სილურჯეს სძენდა. მის თეთრ სახეზე სისხლივით წითელი ტუჩები თრთოდნენ. ლოყები შეფაკლოდა და პატარა გოგოსავით მორცხვობდა. წაბლის ფერი ხვეული თმა მკერდზე ეყარა ... ხელში თეთრი ვარდების თაიგული ეკავა და მის წინ დაჩოქილ ბიჭს სიყვარულით სავსე თვალებით შეჰყურებდა.