ნანა სელეპანოვა - განა ჩემი ბრალია

განა ჩემი ბრალია, ცოტაც შენ ხარ ბრალში,
როცა გაგიცანი და როცა შემიყვარდი...
მე შენ ამოგარჩიე ათიათას კაცში,
დამიჯერე, არასდროს მე არ გაგცვლი სხვაში!


ნანა სელეპანოვა - სულ ჩემთანა ხარ

სულ ჩემთანა ხარ, ძილშიც და ცხადშიც
და მინდა, მუდამ, რომ იყო ჩემთან,
ჩემი თვალები გიხმობენ კრძალვით,
მოდი, განდევნე, ეს უხმო სევდა.



ნანა სელეპანოვა - თვალს ცრემლი გადავაყარე

გადაიარეს ღრუბლებმა..
მე შენს გზას, აღარ გავცქერი,
ჭრილობაც მომიშუშდება
შენ რომ ულმობლად დამჭერი!


ნანა სელეპანოვა - ხმა განწირული

ხ ვალინდელი დღე აღარ დადგება,
მ ეც არ დაგიკრეფ იებს დილამდე,
ა ღარც შენ იტყვი-დილა გათენდა,
გ ულს ვერ უბრძანებ, ისევ გიყვარდეს!


ნანა სელეპანოვა - ჩაკლული სულით


ჩ ემი ცხოვრება, ხომ იცი,
ა რარაობას ჰგავს,
კ ვლავაც ახლოა ის შიში
ლ ოდინს, რომ ახლავს თან.


ნანა სელეპანოვა - გახსოვს?

გახსოვს? სიყვარულს მეფიცებოდი.
იფიცებოდი, მიყვარხარ ძლიერ!
რას ვიფიქრებდი, რომ მაგ სხეულში
მოღალატე და ქვა გული გიდევს!



ნანა სელეპანოვა - ვეღარ დაგელოდები

კორკიმელის ფერის კაბით
დღეს მე შევიმოსები,
ასე კენტად ვეღარ გავძლებ,
ვეღარ დაგელოდები...



ნანა სელეპანოვა - ჩემი ღამე

დღესაც დამტოვე, ისევ დაღამდა
და შევრჩი კენტად ღამეს...
შეეპარა ფიქრებს ჭაღარა,
ღამეს კვლავ თეთრად ვათევ...



ნანა სელეპანოვა - როდემდის

ოხ, ნეტავ გოგოვ როდემდის
ითმინოს შენმა მჭვრეტელმა,
დიდ გრძნობას აყოლებული
ოცნებებს დავდევ შენზედა.


მოხევე

ხევი ... უზარმაზარი თოვლიანი მწვერვალები. თერგი, მყინვარი, სამება, ცვრიანი ბალახი, ცივი წყაროს წყალი, პატარა მიწა, რაღათქმაუნდა ღმერთი, სახლი, ოჯახი და თავისუფლება. სულ ესაა რაც სჭირდება მოხევეს. მოხევეს, რომელსაც ბატონი არასოდეს ჰყოლია და მუდამ თავისუფლებისა და სამშობლოს სიყვარული უნათებდა გზას.