ოთარ ჭილაძე - მე ახლა მხოლოდ ამ თოვლით ვცხოვრობ

მე ახლა მხოლოდ ამ თოვლით ვცხოვრობ,
მათოვს და მათოვს თეთრი ვარდები
და როგორც შენი დუმილი – თოვლიც
სავსეა თრთოლვით და ჟრუანტელით.


ოთარ ჭილაძე - მე სისხლს მიჩქარებს და თავბრუს მახვევს

მე სისხლს მიჩქარებს და თავბრუს მახვევს
ეს დიდებული ჯვარი და მხცეთა.
თითქოს პირველად ვიგებ შენს სახელს.
ან ვეთხოვები საყვარელ ცხედარს.
მეც მცემს ამ მთებზე გამსკდარი სეტყვა,
ჩემზეც გადმოდის ამ ცის სიფითრე,
მათი ბრალია, რამეს თუ გეტყვი,
ანდა არ გეტყვი, მაგრამ ვიფიქრებ.

1958 წ.


ოთარ ჭილაძე - პუშკინის დუელის ადგილი

ახლახან შეწყდა სროლის ხმა თითქოს.
გალურჯებულა სივრცე წყლულივით
და ჩაჩოქილი პოეტის ლანდი
მიწას ეყრდნობა დამბაჩის ლულით.
უცებ სცენაზე შემოდის თოვლი,


ოთარ ჭილაძე - რა უნდა მოხდეს

რა უნდა მოხდეს, რა უნდა იყოს,
რომ დღევანდელი კაცის თვალები
გაოცდეს მართლა და არა თითქოს,
ვინმეს ბრძანებით ან დავალებით.


ოთარ ჭილაძე - ფურცელზე უცებ შრება მელანი

ფურცელზე უცებ შრება მელანი
ფურცელი იწვის და ბოდვას იწყებს,
რათა ჩემსავით გრძნობდნენ ყველანი
წარმავალ დღეთა ყინვას და სიცხეს.


ოთარ ჭილაძე - მე ვკითხულობდი

მე ვკითხულობდი. მომწყინდა ფიქრი
და ვკითხულობდი. ხმამაღლა წვიმდა.
სარკმელში ქარი არხევდა ხეებს
დამძიმებულებს ხანძლივი წვიმით.


ოთარ ჭილაძე - ეს წვიმა ასე ჩემს გამო შფოთავს

ეს წვიმა ასე ჩემს გამო შფოთავს,
ეს ქარიც ხეებს ჩემს გამო არხევს,
რომ შემაჩვიონ საძულველ ოთახს,
შენს გაოცებულ დუმილს და სახეს.

და გაჟღენთილი ქარით და წვიმით,
მიყუდებული კედელს კეტივით,
ბედნიერების ვერ ვმალავ ღიმილს,
ამ ყრუ სივრცეში გამოკეტილი.

არავინ მეძებს, არავის ველი,
ვარ უზრუნველი და უძინარი,
აღებული მაქვს წარსულზე ხელი,
თავზარს მცემს მხოლოდ, რაც ჯერ წინ არის.

სამაგიეროდ, ვოცნებობ ფუჭად,
გულში ათასი დანის მლესავი,
და ჩემს აკრძალულ ნაბიჯებს ქუჩა
ყოფს და ამრავლებს მოწაფესავით.

1960 წ.



ოთარ ჭილაძე - მე შენ ყოველთვის იმედად მყავდი

მე შენ ყოველთვის იმედად მყავდი,
იმ დღიდან, როცა ვიგრძენი თავი,
იმ დღიდან, როცა პურის და ნავთის
გაჩნდა რიგები, გრძელი და შავი…

სიმწრის, სისუსტის ცრემლებით სველი,
იმ დღიდან ველი, იმ დღიდან ველი –
შენს გამოჩენას – იმ დღიდან ველი!

1958 წ.


ოთარ ჭილაძე - ჯერ ისევ მოჩანს

ჯერ ისევ მოჩანს გაოცებულ ფანჯრების მწკრივი
მაგრამ წყვდიადი, გრანიტივით მძიმე და მკვრივი,
კვლავ უბრუნდება ძველ ნაპირებს, ვით ოკეანე
და ყველგან მისი უსასრულო სული შრიალებს.
მე კი მიყვარხარ და შვილივით ვიხუტებ იმედს
და ჩემს სხეულზეც, როგორც ბორცვზე, გადადის მძიმედ
წყვდიადის ტალღა…

1967 წ.


ოთარ ჭილაძე - უძილობა

ბნელოდა. თუმცა უჩინარს ცაზე
უკვე ჩნდებოდა რძისფერი ბზარი,
ხოლო იმ ბზარში,
როგორც ხაფანგში,
ღრუბლები დონდლო კიდურებს ყოფდნენ.
ეს კი ნიშნავდა, რომ თენდებოდა,
რომ ერთხელ კიდევ ტოვებდა ღამე
მხოლოდ თავისთვის შექმნილ ასპარეზს
და მე ვიფიქრე, რომ უსათუოდ
გაგაგონებდი ჩემს ხმას და სათქმელს,