გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (სკვითების მენადა)

სკვითების მენადა


რა ემართება ოლგას?!
არჩიბალდს გუშინდელი სცენა აგონდება:
- არჩი!. რა წარმტაცია ივდითი ოლოფერნს რომ თავი მოჰკვეთა: ალბად გაძღა მისი სისხლით..
- რად მოგაგონდა?!
- არჩი!. ივდითს რომ საქმარო ჰყოლოდა.. ერთადერთი...
- მერე?!


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი - მამა

მამა

გველი პერანგს იხდის


ბაბუა სარიდან მზეს ეფიცხება. გაზაფხულის მზე ფერსათის კალთებზე მწველი არაა. ძვლები გაუცივდა ბაბუა სარიდანს. რამდენი გაზაფხული გაუვლია მოხუცს?! იგონებს და ვერ გამოუანგარიშებია. ხსოვა ერთი ფენიდან გადადის მეორეში. გაზაფხული ყველა ფენებში ერთნაირია - (ასე გზნობს მოხუცი).


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ეპილოგი)

ეპილოგი


ბაბუა სარიდან ნიგვზის ძირას ზის.

მას პატარა ბიჭი ეთამაშება.

მოხუცი ჩიბუხს სწევს. ცეცხლი ჩამქრალა.

- თაზიკა!. აბედი თხოვე ბიძიას.. გაიქე..

თაზიკა მიხტის.


უცნაური ამბავი


თბილისის ღამეს შიში სწვივია:
ამბავი მოაქვს მტკვარს უცნაური, -
ავჭალას ცეცხლი შემოხვევია,
ანთებულ რკინის ისმის ხმაური.

დაირღვა ძილი და მყუდროება,
მიეცა ღამე ჟრიამულს უჩვევს;
ნაძვის სვეტები თეთრ ურდობად
შემოესია თბილისის ქუჩებს.


საქართველო

მოგესალმებით, მეომარნო ქართველნო,
შვილნო ღვთისაო
წინ გამარჯვება გველოდება,
მარცხი მტრისაო.

ქართველნო ისევ მე მოგმართავთ,
თხოვნა მაქვს ერთი
მტერს ნუ იცოდებთ, დავამარცხოთ
გწყალობდეთ ღმერთი.


მე შენ მიყვარხარ და საქართველო

მე შენ მიყვარხარ და საქართველო

გალობდა სადღაც შაშვი პატარა,
და მგალობელი ის იყო მთათა,
მე შენზე ფიქრმა სად არ მატარა,
არავინ იცის რა დამემართა.
ვარდების სურნელს,იასამნებში,
ახლავს სხვა კილო და სულ სხვა მტვერო,
ქალაქს გახვეულს სძინავს საბნებში,
მე შენ მიყვარხარ და საქართველო.