შენ არსად არ ხარ

შენ არსად არ ხარ,
მე კი გეძებდი ...
შენ ხარ იმედი
დაკარგულისა...
შენ რომ აქ იყო, მე შენ
გეტყოდი
ზღაპარს ლამაზი
სიყვარულისას...
გეტყოდი როგორ ყვავდება


ადამიანო, რას გავს ქვეყნად შენი არსება

ადამიანო, რას გავს ქვეყნად შენი არსება,
გა-ვარდ-ცისფერდი, ამაზრზენი ქართველი გქვია,
ვაი მას, ვინც ჩვენს მამა-პაპას ვერ ემსგავსება,
ვაი, ვის ღმერთშიც გაივლის ტყვია.

საკუთარ სულში ჯოჯოს არწყევ, გველებს ალაღებ,
შენი ბინძური ტვინით აფსამ ჩოხას და მანდილს,
კაცის ლეჩაქით ქართველობას ესვრი ტალახებს
და დაგხარხარებს მახინჯი ლანდი.

შენი სახიდან ღამურების მზერა იღვრება
-- საცოდავი და გარიყული შენი ფობია,
სარკიდან გიმზერს საკუთარი გასაზიზღრება...
ვწუხვარ, რომ შოლტი არ დაგტყობია...


ფეხებზე მკიდია ცივილიზაცია – ლადო ჭინჭარაული

ფეხებზე მკიდია ცივილიზაცია,
ევროპელობისკენ მოდიფიკაცია;
_ მე მიყვარს თბილისი, იმ ყარაჩოღელივით;
არღანით მეტეხს რომ ჩაუვლის ტივით;
_ მე მიყვარს მთა! ხევსურთა თარეში;
ხატობას თენება, ღრეობა ღამეში;
_ მე მიყვარს კახეთი! ბავშვობა შურდული;
ალავერდს თენება, მთვარე და ურმული;
_ მე მიყვარს მშვიდი ტბა; გედებით, იხვებით;
ტყეში მურა დათვი, ჭიუხი ჯიხვებით;
_ მე მიყვარს საქართველო! დავითის, თამარის;
განა ქართველისთვის მთავარი რა არის?
ფეხებზე მკიდია ევროპაც, აზიაც;
ამერიკაცა და ცივილიზაციაც.

/ლადო ჭინჭარაული/


მიყვარხარ ...

კაცი რომ ვიყო...
მამაკაცის ყველა თვისებით,
ჩემს გარეგნობას სიმახინჯეს ეძახდე თუნდა..
პირობას გაძლევ, უჩემობას არ გაღირსებდი,
მე განახებდი სიყვარული, როგორი უნდა.

გამთენიისას იასამნებს შევთხოვდი შველას,
შემოგიმსხვრევდით სურნელებით, საკმელს ჩაკეტილს,
ვერა, ვერაფრით ასცდებოდი ჩემს ბედისწერას,
მე აგიხსნიდი სიყვარულის ნამდვილ გაკვეთილს.

მინდვრის ყვავილებს გახელებულს ვანდობდი გრძნობას,
შენ, სადედოფლოს შეგამკობდა ჩემი ხელები,
და როგორც წვიმა გაზაფხულზე მზეს სახეს მოჰბანს,
ასე მოგბანდი ლამაზ თვალებს, ფერებ–ფერებით.

კაცი რომ ვიყო...
თუნდაც შენთვის არ–სასურველი,
შენი თვალებით მოვხატავდი ანგელოზს ჩემში,
მეყვარებოდი, როგორც ქალი, ბავშვიც სულელი,
შავ–თეთრ სამყაროს გაჩუქებდი უთვალავ ფერში.

და შენი მზერა გახდებოდა, არც ისე მკაცრი...
გულში ყინულებს გაგილღობდი ხელისგულებით,
მე ვიქნებოდი ღირსებებით შემკული კაცი,
ცხადსა და სიზმარს მოგირთავდი თაიგულებით.

მე ვიქნებოდი ყველგან, სადაც შენ არ მელოდი,
მე ვიქნებოდი მონატრების მიზეზი დიდი,
კაცი რომ ვიყო...
უსათუოდ უნდა გჯეროდეს,
ჩემი სიგიჟით, იქნებოდი ძალიან მშვიდი.

მე შენს თვალებში დავხატავდი ბედნიერებას,
დავაკონებდი შენს ბაზეზე ამბორს და სიცილს,
სიცოცხლეს ჩემსას შევალევდი შენს მოფერებას,
ვერ დამწამებდი ორგულობას, გატეხვას ფიცის.

შენს სიყვარულში ჩავსახავდი სიცოცხლის ნაყოფს,
შენს ორსულ სხეულს ვატარებდი ტაატით ცხრათვე,
როს დაბადება შენგან ახალ სიცოცხლეს გაჰყოფს,
ჩვენი ბუდიდიდან ფრთას გაშლიდა პატარა მართვე.

ჩვენ ვიქნებოდით მერე ალბათ სამყარო მთელი,
იყვავილებდა სიყვარული შენთვის ნაფიცი,
შენ იქნებოდი უსასრულოდ ჩემში და ჩემი,
ან რაღაც მეტი, უფრო მეტი, ზუსტად არ ვიცი...

კაცი რომ ვიყო...
კაცს თუ უნდა, კაცმა თუ იგრძნო...
ყველაზე გონჯიც ანგელოზად მოგეჩვენება,
და ნატვრა იგი სინამდვილედ აქციო ვინძლო,
ვისაც უყვარხარ, ეს მას მოაქვს ბედნიერება.

კაცი რომ ვიყო...
მამაკაცის ყველა თვისებით,
ჩემს გარეგნობას სიმახინჯეს ეძახდე თუნდა..
პირობას გაძლევ, უჩემობას არ გაღირსებდი,
მე განახებდი სიყვარული, როგორი უნდა.