ფიქრები

ეხლა ისეთი მწარეა ფიქრები ჩემი,
არ მსურს ვისუნთქო და ვეზიარო
არცერთ მშვიდ ზრახვებს.
ეხლა ისეა ჩემში ტკივილი
სევდის ჩემს თავზე,
რატომღაც მინდა შევწყვიტო
დროებით სუნთქვა.
და თუ ამ დროში დავინახავ
ჩემს თავს გარედან,
მაშინ მივხვდები,
თუ რად არ მინდა
სიცოცხლე სულ მთლად.
და თუ სიცოცხლეს
უაზროდ მიქცევ,
ხომ დავაბრალებ,
წამის მეასედს,
და მერეც სულ მთლად.



ღამე მშვიდობის

ღამე მშვიდობის მშვენიერო, ღამე მშვიდობის.
მშვიდობის არსის და მაგ თვალების სიცოცხლის მსგავსი,
მშვენიერების აზრზე ფიქრით დავიდე ბინა,
მშვენიერების ფიქრზე ზრუნვა დამაწყებინა,
ღამის წყვდიადმა, ამ უძილომ როგორც უზომომ,
ღამის წყვდიადმა მასწავლა ფიქრი და მაძლებინა,
გამაძლებინა შენი თვალების უსასრულობამ,
და შემაყვარა ღამე უძილო დამაძლევინა.
მე მიყვარს ღამე, მე მიყვარს ღამე, შენზე ფიქრში,
შევხვდები ხავერდს, შევხვდები რამდენს და ვერ ვიშლი,



ცასთან ვედრება

შენს წინაშე ვარ მაღალო ცაო,
გთხოვ გამიქარვე მძიმე ნაღველი.
თორემ ეს გული ტკივილით წვალობს
და სიხარულის ვეღარ მნახველი
სიკვდილს ნატრულობს ცრემლების ტბაში.

ოჰ იქნებ მაშინ მაინც ვპოვებდე
შვებას საამოს და მარადიულს
და ეს წუხილი ჩემთან ყოველდღე
სევდას არ სთესდეს მკვდარ სამარიულს
და ფრთებ შეკვეცილს არ მაწამებდეს.