მოპარულ ხილსა ტკბილი აქვს გემო

,,მოპარულ ხილსა ტკბილი აქვს გემო,,
ბევრჯერ მსმენია... მეც მომიპარავს,
გემრიელია ვაშლი შეთვალული,
ღობის პირს მოკონწიალე...
ტოტიდან მაცდურად გიცქერს,
გეძახის: - მეკონწიალე...
თავი მოსწონს და ლოყაზე
სიწითლე უკონწიალებს...
როგორც ქალს თავმომწონესა
საყურე უკონწიალებს,
მზერას თუ ესვრი მის თვალსა,


გრძნობის სტიქია

დასეტყვილ მიწას ისევ გადასკდა ფერი,
ზღვა ცივია და სდუმს, ქარის ჯარი ქრის,
მზესთან კოცნა მსურს, მაგრამ არ იცდის,
თუმცა თბილია და დუღს მე რომ განმიცდის...

დრო წუთებს მესვრის და წამებში მხვდება,
უდაბნოს ქვიშა აჩრდილს ისრუტავს ცის,
მერე მთის მკერდზე ღრუბელი სკდება
და წვიმაც თოვლის ზღაპარში ცრის...


ღამე, ფიქრი, მთვარე, სევდა, მონატრება

ღამე,ფიქრი,მთვარე,სევდა,მონატრება.
ბედობაა დღეს, უბედობა დამებედა.
ეხლა ვნანობ,როცა გნახე მაშინ მეთქვა,
როცა გნახე მეკოცნა და გამებედა,
რომ იცოდე,თუნდაც ესე არ განმსჯიდი,
მოხვიდოდი უშენობით არ დამსჯიდი,
გაგეღიმა იქნებ გულიც გაგეხარა,


რა გაოცებს?

რა გაოცებს? _ ხეში წყალი ჩადგა უკვე,
კიდევ ერთხელ შემობრძანდა გაზაფხული...
თავდახრილი მიუყვება ქუჩას ქალი,
შენი, მაგრამ სამუდამოდ დაკარგული.
ნუში ტყემალს სითეთრეში ეჯიბრება,
მზემ ატმები საბოლოოდ გადარია,
შენ კი გცივა, იანვარი იყოს თითქოს,


ბროწეულის ყვავილივით ლამაზი ხარ,

ბროწეულის ყვავილივით
ლამაზი ხარ,წმინდა,
იქნებ მზის სხივს ჩამოყევი
ლაჟვარდოვან ციდან!
იქნებ მთვარის ავსება ხარ ,
გათენება დღისა?!
თავანკარა ნაკადული
მორაკრაკე მთისა?!
ქარიშხალის ამოვარდნა?!
შეგადარო ვისა?
ვისურვებდი უხვად გქონდეს,
შენ წყალობა ღვთისა


მაესტრო, თეთრი კლავიშები

მაესტრო, თეთრი კლავიშები
თითებს კოცნიან,
სული ცახცახებს და თვალებში
იწვება ღამე,
მე თქვენს თვალებში ულამაზეს
სიმღერებს ვხედავ,
ჩემი გრძნობისაც დაუკარით,
მაესტრო, რამე...
მაესტრო, გესმით,


მუზები სახლში დამიდიან

მუზები სახლში დამიდიან,
მათ ყოველ ღამით ვეხვევი.
ისეთი ცუდი ამინდია,
წელში ვერ სწორდება ვერხვები.
მუზები სახლში დამიდიან,
ხან ჩაიზე, ხან ყავაზე.
შენი ვერაფერი გამიგია,
კუდი გაგიდია ყავარზე.


ახლა მარტია, ისე ვფიქრობ

ახლა მარტია, ისე ვფიქრობ, თითქოს დავბერდი
და სარკმელიდან სიყმაწვილის სურათს შევყურებ,
მოვა აპრილიც, პეშვს გაივსებს მწვანე საკენკით
და ყოველ დილით დააპურებს ერთგულ ბეღურებს.

ახლა მარტია, დამიჯერე ჯერ არ ნახულა,
ჩემი სარკმელი ასე ლურჯი,ასე ციმციმა,
ნეტა ვიცოდე, ასე ჩუმად ამ გაზაფხულმა,
რომელ ბუდეში,რომელ ტოტზე გამოიძინა?


იმედის ზვირთები შევკარი უშენოდ

იმედის ზვირთები შევკარი უშენოდ,
ლოდინმა დაღალა სულგრძელი ზამთარი.
გაბუტულ სიყვარულს რა გზები ვუჩვენო,
ხელი არ გამიშვა, ჯერ კიდევ აქ არი.
მთვარიან ღამეში ბარბაცებს სიბნელე,
ვარსკვლავებს ფლირტი აქვთ გალეშილ ღამესთან,
უიღბლო გედივით თუ კიდევ ვიმღერე,
სულ ბოლო პაემანს დავნიშნავ მთვარესთან.
ხმასა და თვალებში დამეტყო ბზარი
და ხვალ ალბათ ენძელებს დავკრიფავ უშენოდ.
დაღლილი ზამთარი წვალებით გავიდა,
გაზაფხულს რარიგად, რარიგად ვუშველო?


ქუჩებში აპრილი თავიდან იწყება

ქუჩებში აპრილი თავიდან იწყება,
და ღელავს იების პატარა ლარნაკი,
ვერაფრით შევძელი მე გადავიწყება,
სულ მახსოვს ათასჯერ სათქმელი არაკი.
კედელზე შენდობის სურათი კიდია,
ქარია ცივი და საღამო ჩვეული,
შავთვალა ენძელებს რომ ვეღარ ყიდიან,
სიჩუმეს ძლივს დააქვს ნაგვემი სხეული.


მამა პეტრე