იცი რა მინდა?

იცი რა მინდა?
-თეთრი კაბა,
თოვლივით თეთრი და გრძელი,
კიდევ რა მინდა?
-თაიგული, ატმის ყვავილების ფერი,
გვერდით ვინ მინდა?
-მხოლოდ შენ მჭირდები, როგორც ნახევარი ჩემი,
მეტყვი-მიყვარხარო, მორიდებით,
ხელში გეჭირება ჩემი ხელი.


მთებზე აენთო - ტარიელ ხარხელაური

მთებზე აენთო, აბრწყინდა
ახლად დასხმული ცვარიო,
ყაყაჩოთა ცეცხლს გამოჰრევს
შიშველი წვივით ქალიო,
დავდუმდი,შტერად დავდექი,
ვერ დავიბრმავე თვალიო:
თუ რამ შეგცოდე,უფალო,
არაა ჩემი ბრალიო!


ქალაქის ხიზანი...

ქალაქს შევეხიზნე "უსახლო" ხევსური,
თბილისი მთის მერე სამოთხე როდია.
ქარაფთან ჭიდილი ათასჯერ მირჩევნის,
ქალაქის ქუჩებში უაზრო ბოდიალს.

სამოთხის ფერებით მორთული მინდვრები
გვირილის ბუჩქებთან სამარეს ჰყიდიან
მეც მინდა საფლავი ხევსურის შვილივით
იქ, სადაც სიცოცხლე სიკვდილზე დიდია.



არდოტს

კოშკებს ხავსი ეკიდებათ თურმე,
რკინის ჟანგი მოსდებია ქარაფს,
ჯანღი შავად დასწოლია არდოტს,
ებინდება და განთიადს ფარავს.

ნაბილიკარს დასდენია წვიმა,
მოტალახულ, სველ გვირილებს მალავს,
რამსიშორე გზა ყოფილა ვხვდები,
ეს აღმართი საუკუნოდ მღალავს.


ქალო, ... - ტარიელ ხარხელაური

ქალო, ქალთათვის
დუმილი
საკაულია სულისა,
ხატია მოსიარულე
ზეციდან გადმოსულისა.
რაც მეტსა სდუმხარ,
ცეცხლს ანთებ,
უფრო ამძაფრებ სურვილსა,
ვერ დაარწყულებს ვერავინ.


მე გოგო ვარ, ანუ გაორება - ტარიელ ხარხელაური

ჩემში თითქოს დაიბადა რითმა, ანდაც უცებ ამერია გზები,
ლექსებს ისევ ვაჟკაცურად გიწერ, მე ხომ მხრებზე ჩამოვუშვი თმები.
იქნებ რაღაც შეცდომაა ღმერთო?! იქნებ მუზას აერია ფეხი ?!
მე ხომ ქალად დავიბადე იმ დღეს და ქალადვე მიმიბარებს მთები.

წამიერად მომაწვება რაღაც, ჩემში თითქოს გაიღვიძებს მხეცი,
ფურცლის იქით ვტოვებ ყველა ქალურს და ხევსური მოვაჟკაცო ვხდები.
ვფიქრობ ისევ დავიჩემო რითმა და სტრიქონებს მოვუქსოვო ფრთები
რომ აფრინდნენ მაღლა, მაღლა ერთად დაივიწყონ ქალაქური გზები.


ვერ აგაცილე დაღლა - ტარიელ ხარხელაური

ვერ აგაცილე დაღლა -
გბანდი, ცრემლებით გრწყავდი.
ვერ აგიყვანე მაღლა,
ვერ აგამაღლე ცამდის.

სტირი,
უჩემოდ სტირი ,
ნანობ, უჩემოდ ნანობ,
ვერ გიმკურნალე ტკივილს
ჩემი ტკივილის გამო.


მოხვედი ... - ტარიელ ხარხელაური

მოხვედი, კარგი გიქნია,
იქნებ გამთელდეს წყლული
იქნებ აენთოს სანთელი
ბოლო იმედი სულის.
მოხვედი, იქნებ ტკივილებს
სადღაც დაედოს ზღვარი,


ადამიანი ადამიანში

შენს
სხეულში ჩაისახა
სხეული
ამით სულის დაიწყება გაყოფა
ცხრა თვე ..
მუცლით უნდა ატარო
დაიწყდება მისი ყოფნა
არ ყოფნა.


ქუჩას მივუყვები გულდამძიმებული

ქუჩას მივუყვები გულდამძიმებული,
ვიღაც მიღიმის და ვიღაც მესალმება.
მე კი ჩემს გრძნობებში აწურული,
შენი უხმო ლანდი მენატრება....
ამდენ სიამაყეს რისთვის ვთამაშობდი,