ხანდახან დარდი ისე მიტაცებს ...

ხანდახან დარდი ისე მიტაცებს
კივილს დავიწყებ ასე მგონია.
შენს წინ ძვირფასო ეხლა ვირწმუნე
სიქალეს ძალა სულ არ ქონია.


პაოლო იაშვილი - ზემოური რთველი

ჯერ სოფელში კიდევ თბილა,
თუმცა მთები დაირთვილა,
და ცაც უფრო მუქი გახდა;
გზაზე მოდის ჩემი კბილა


პაოლო იაშვილი - ღარიბი ვერლენი

ვერლენს სციოდა, დადიოდა გაუპარსავი,
უნდოდა საწყალს ბედის კვალი გამოეცვალა;
მას ღვთისმშობელი შეუყვარდა ობოლ დასავით
და შველა თხოვა, როცა ღამის ჯვარზე ეწვალა.


პაოლო იაშვილი - ღმერთო ღმერთო

ცრემლის ცხარე ნაკადული, გულში სევდა ჩაქარგული,
უიმედო სიყვარული – არ მშორდება, სულ თან დამდევს...
სულის ლტოლვა სწრაფად ქრება, ჩემი ვარდი ნორჩათ ჭკნება...
ვაგლახ!...


პაოლო იაშვილი - ჩემი თავადი

გათავდა ნადიმი. სად არის მხლებელი?
ცხენები მზად არის?_”თავადო გელით”.
ძვირფასი ყვავილი, ჯერ ხელუხლებელი
თავადმა გადმომცა მთრთოლვარე ხელით.


პაოლო იაშვილი - ყოველთვის მაისში

ავსწიე ფარდა, და მაისში აკოცა მინას,
ვინც მე მიყვარდა ის ჩემთან არი და ჩემთან სძინავს,
ვაკოცებ ხელზე, როგორც წმინდანს მე დავკოცნი მას,
და სხვა სახელზე მე დავიწყებ მერე ოცნებას.


პაოლო იაშვილი - ძახილი

მარგალიტები მოვიხვიე ყელზე სამ წყება...
მარგალიტები, იაგუნდები...
არ შემიძლია შენი სახის გადავიწყება!
არ დაბრუნდები?


პაოლო იაშვილი - წერილი დედას

დავტოვე სოფელი,
მყუდრო სამყოფელი,
ქვიტკირის მაენები
და კატის კნუტები_სიმინდის ყანა!
ჰა! კინტოს პროფილე,
საეჭვო ტარნები,


პაოლო იაშვილი - წითელი ხარი

წითელი ხარის ნაძოვზე
ბალახი აღარ ამოდის - ნაცეცხლარი.
ხალხურისიმბოლიკა


ფრენა-ნასწავლი სიყვარულის ობიექტი

ერთი ადგილის ერთ-ერთი ქუჩა, სადაც ერთმანეთის თანმიმდევრობით განლაგებულა მაღალ სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსები, ქუჩაში მოსიარულე ხალხი ფუსფუსებდა შიგადაშიგ და ხან შეუწყვეტლივ, დროის მიხედვით გამოჩნდებოდნენ. იქვე რაღაც მოზრდილი ფუფულა საგანი ეგდო კორპუსის ძირში, რაღაც თეთრი საგანი, თეთრ გამჭირვალე პარკში შეფუთული , მას ვერც ერთი გამვლელი ვერ ამჩნევდა, ყველა თავისთვის იყო რაღაცაზე გართული, ზოგს სადღაც ეჩქარებოდა , ზოგი რაღაცაზე ესაუბრებოდა ვიღაცას, ის საგანი კი ფიქრობდა, რატო ვერავინ ამჩნევდა ესეთ თეთრ და ესეთ ფუმფულას.~