რატომღაც მინდა ასე გიწოდო

რატომღაც მინდა ასე გიწოდო: «ზომაზე მეტად მაღალი კაცი».
რატომღაც მინდა ასე მახსოვდე: «მზეში რომ იდგა მაღალი კაცი».
«ქარში რომ იდგა და იცინოდა», რატომღაც მინდა მახსოვდე ასე,

ratomgac minda ase giwodot leqsebi poezia


სიკეთეს ზოგჯერ კოჭებამდე აცვია კაბა

სიკეთეს ზოგჯერ კოჭებამდე აცვია კაბა
და თალხი კაბით წყნეთიდან მოდის.
მოაქვს მაწონი, იმედივით თეთრი და გრილი,
მოაქვს სიმშვიდე, ოქროყანის ალვების ჩრდილი,


ნუ დაიჩოქებ

ნუ დაიჩოქებ, თორემ ძნელია წამოდგომა,
თუ შენ აღარა დაგრჩენია – სხვისთვის იცოცხლე!
ნუ დაიჩოქებ! თორემ ძნელია წამოდგომა,
თუ ბედნიერი არ იქნები, სულ ერთი ბეწო სიხარულისთვის

nu daichoqeb leqsebi poezia


ღვინით თასი და ალალი მეგობარი

ღვინით თასი და ალალი მეგობარი
რას ინატრებს კაცი ამის უკეთესს
ვინ რა იცის სით დაბერავს ბედის ქარი
ან ცხოვრება ვის რა ოინს უმზადებს.

gvinit tasi da alali megobari robert bernsi leqsebi poezia


შემოიარე

შემოიარე, მეგობარო, საღამოს ჩემთან!
ამოიძახე... დაგახვედრებ გიზგიზა ბუხარს.
შემოიარე – მარტო ვარ და... ექვსვისთვის მოდი
სიტყვა – სიტყვაა, გელოდები... ჩემი ძმა თუ ხარ!

shemoiare megobaro sagamos leqsebi poezia


სითბო რომ ვიყო

სითბო რომ ვიყო, დამზრალ მუხას გულს გავულღობდი,
ნიავი ვიყო, მტირალს თვალზე ცრემლს შევუშრობდი,
წყალი რომ ვიყო, სიბოროტეს ცეცხლს ჩავუქრობდი,

sitbo rom viyo damzral muxas leqsebi poezia


არც იშვიათად

არც იშვიათად,
არც ისე ხშირად,
არც ისე ადრე,
არც ისე გვიან,

arc ishviatad leqsebi poezia lamazi siyvaruli


მიყვარხარ

როგორც მინდორში ია,
როგორც ტაძარი მთაში,
შენ ჩემი გული გქვია,
შენი ლოცვა მჭირს ხმაში.

miyvarxar leqsebi poezia literatura


ღია კარის დღე შემოდგომისთვის

შენ რომ შეაღებ,
იმ კარს იქით მე სახლი მინდა,
რომ გადაივლი,
იმ ქუჩისკენ - ღია ფანჯრებით.

ghia karis dge shemodgomistvis leqsebi poezia


ოთარ ჭილაძის სიტყვები

“ადამიანი სინდისია, სინდისის გარდა, რაც არ უნდა წაართვა, მაინც ადამიანი იქნება... სიკვდილის მერეც ადამიანისგან მარტო სინდისი რჩება. სინდისი იგივე სულია ადამიანისა, ანუ სული იგივე სინდისია... ვიდრე ადამიანს სინდისი აწუხებს, ყველაფერს ეშველება კიდევ, რადგან მთავარი ის კი არ არის, ღმერთმა ტალახისგან რომ შექმნა ის, არამედ, მთავარია, თავისი სული რომ ჩაჰბერა იმ ტალახს…“


ო. ჭილაძე