რილკე რაინერ მარია - მარტოობა


მარტოობა როგორი წვიმამორეულია!
ებრძვის ზღვის საღამოებს, თითქოს ორეულია
სივრცეების, რომელიც ასე შორეულია,
rilke rainer maria martooba


რილკე რაინერ მარია - ივდითის დაბრუნება

ჯერაც შავია სინოტივე, მძინარევ, და თან
მერყევი, როგორც შეხება.
ნამი! - ითხოვს ჩემი ფეხები.
rilke rainer maria ivditis dabruneba


რილკე რაინერ მარია - ელეგია


მარინა ცვეტაევა-ეფრონს

ჰოი, სამყაროს სვე, მარინა, ვარსკვლავთა ცვენა!
არ ღირს სამყაროს ასავსებად თავის გაწირვა,

rilke rainer maria elegia ucxouri litaratura


რილკე რაინერ მარია - ევა


დგას ამაღლებულ კათედრალთან და დუმილს არ შლის,
განფენილია სისადავე სარკმლის მინებთან,
შემოფეთებულ ბედისწერას იგი მინებდა,
უჭირავს ვაშლი და თავადაც პოზაა ვაშლის.
rilke rainer maria eva ucxouri literatura


რილკე რაინერ მარია - ადამი

დგას კათედრალთან მდუმარებით, როგორც დიდება,
სარკმელთან ახლოს უცნაური დუმილით მოსილს
დაუფლებია ელდად შიში აპოთეოზის,
მას რომ უბოძა ამაღლება და გარინდება.
rilke rainer mariai adami ucxouri literatura


რილკე რაინერ მარია - ბრმა

ბრმა
უცხო:
ხომ არ გაშინებს ეს საუბარი?
rilke rainer maria brma
ბრმა:
არა.
ის შორეული იყო ისე, არ იყო მისებრ, სხვა იმ აურის.
ის თვალხილული იყო მაშინ და ცხოვრობდა დიდი ხმაურით.
მკვდარია ახლა.


რერიხი ნიკოლოზ - მეკარევ, მითხარ

მეკარევ, მითხარ,
რად ჰგმანავ ამ კარს?
რას იცავ ასე გულმოდგინებით?
მე საიდუმლოს ვიცავ სიმშვიდის.

rerix nikolozi mekarev mitxar


რერიხი ნიკოლოზ - გვიპასუხეს: არ შეიძლება

გვიპასუხეს: არ შეიძლება.
მაინც შევედით.
მივედით კართან.
ყველგან გვესმოდა: არ შეიძლება.
rerix nikoloz gvipasuxes ar sheidzleba


რერიხი ნიკოლოზ - მზადაა ჩემი სამოსელი

მზადაა ჩემი სამოსელი.
ახლა მე ნიღაბს ავიფარებ.
ნუ გაიკვირვებ, მეგობარო,
თუ საშინელი იქნება იგი.
rerixi nikoloz mzadaa chemi samoseli


,,უკანასკნელი ეტიუდი"

ზღვის უკიდეგანო სივრციდან აქაფქაფებული ტალღები მოგორავენ, მოღელავენ მრისხანედ. მათი ქუხილი ირგვლივ ყველა ხმას ახშობს. ერთს მეორე მოყვება და ასე უსასრულობის უწყვეტ ნაკადს ქმნიან. ცაზე წითელი სფერო ჰორიზონტისაკენ მიისწრაფვის. ზღვა მალე შთანთქავს მზეს თავის უკიდეგანო უფსკრულეთში. ღრუბლების შემხედვარე, ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოს დიდმა კლანჭმა ჩამოკაწრა და ჩამოძონძა ცის ფუმფულა ბალიშები ლიანებივით. ეს უკანასკნელი კავშირს ამყარებს ცასა და ზღვას შორის.