სულში ისევ ჰყვავის გაზაფხულის ფერი

sulshi isev hyvavis gazafxulis feri leqsebi siyvarulze
სულში ისევ ჰყვავის გაზაფხულის ფერი
სუსტი ყვავილები,
შენზე მონატრებამ ახლა ნაწვიმარზე უფრო გადამრია,
ღამე ქუჩა–ქუჩა მარტო დავდივარ და ლოცვით
დავიღლები,
ჩემი ათენა და ჩემი აფროდიტე ნეტავ სად არიან.
მე შენ დაგიძახებ, ჰოდა გამაგონე, ნუღარ დადუმდები,


ლამაზი ღამეა, არ მასვენებს შენე ფიქრები,

lamazi gamea ar masvenebs shenze fiqrebi
ლამაზი ღამეა, არ მასვენებს შენე ფიქრები,
ერთხელაც გეტყვი, ნუ დამტოვებ, მე შენ მჭირდები,
ლამაზ სიყვარულს ნუ დამინგრევ გრძნობით აგებულს,
არ მიმატოვო, თორემ გული იგრძნობს სინანულს.
კარი გამიღე. მე შენს გულში ადგილი მინდა,


გინდა ღიმილის დაფარვა

ginda gimilis dafarva tuchis kutxeshi malav leqsebi
გინდა ღიმილის დაფარვა, ტუჩის კუთხეში მალავ,
ჩემს გულზე ფიფქად დაქარგვა მოასწარ ნუკრისთვალავ,
ზღაპრიდან გამოპარულო, ზაფრის დამცემო ძალავ,
ტრფიალის ალის მამდებო, ბრიალა ნაპერწკალავ,
ისეთი შუქით ამავსე, ისე მჩხიბავ და მთვალავ,
აგრე უღმერთოდ ლამაზი რამ გაგაჩინა ქალავ…!!!


ზარი..... შეკრთომა.... ამიწეწს ფიქრებს

zari shekrtoma amiwews fiqrebs grdznoba yvavili siyvaruli
ზარი.....
შეკრთომა....
ამიწეწს ფიქრებს
გასლის შორეულ გრძნობათა ფიქრებს
თითები.....
წამი....


როდის - არ ვიცი, ადრე თუ გვიან

rodis ar vici adre tu gvian leqsi siyvarulze
,,როდის - არ ვიცი,
ადრე თუ გვიან,
მაგრამ ოდესმე იქნება, ვიცი,
დაგრჩება გულის კარები ღია
და ჩაგაფიქრებს ტკივილი: რისთვის?
რისთვის ან ვისთვის ხარჯავდი ღიმილს,
წმინდა სხეული ვის დაანებე?
მოვა,
დარეკავს წვეთები წვიმის
და წაიშლება ღიმი თვალებზე.
ღირდა თუ არა იგი რაიმედ,
ვისაც კარივით გაუღე გული?
მოვა,
დარეკავს წვიმა, ვაიმე,
და გაგეხსნება ვარდივით წყლული
როდის - არ ვიცი,
ადრე თუ გვიან,
მაგრამ ოდესმე იქნება, ვიცი,
დაგრჩება გულის კარები ღია,
როგორც ოდესღაც დატოვე სხვისი...."


გამოდი კაბიდან, გამოდი თმებიდან

gamodi kabidan gamodi tmebidan leqsebi
გამოდი კაბიდან,
გამოდი თმებიდან,
დაღლილი სამყაროს რიტმიდან გამოდი.
დღეს ჩამოვიხსენი
სიმძიმე მხრებიდან
და ტანზე ზაფხულის ყვავილი ამომდის.
გამოდი სულიდან,
გამოდი წვიმაში,
პერანგს რომ ბრინჯაოს სხეული ააკრა.
ჩაწექი შიშველი
მხურვალე სილაში,
მთვარე ზღვის ნაპირებს ალერსით დააკვდა.
გამოდი და ისე
თამამად მიყურე,
მიჭირდეს დიდი ხნით მე შენი გაძლება.
სარკიდან გამოჭრილ
ალესილ ფიგურებს
შენი ანარეკლი გაუვლის, გაძვრება.
გამოდი და მზეზე
გული დაასვენე,
სიახლის ძიებით დამფრთხალი, ნარბენი.
ესპანურ კანტატას
მღერიან მასები
და კვდები ცეკვაში ცეცხლივით კარმენი.
გამოდი, სისხლივით
ჩქარია კორიდა,
გამოდი და "ოლე" შესძახე ტრიბუნებს.
გამოდი, დაჭრილი
მოვედი ომიდან
და შენს თავს ვიბრუნებ.


რწმენა

ტაძარში სულ პაწაწინა ვედრებით ვიწყებ
მეტი რა უნდა შევსთხვო უფალს?!
დაგიკრეფ მეთქი ხატთან გვირილებს,
ლოცვით მივწვდები უწმინდეს გუმბათს,
ოღონდ ამ ერთხელ გადმომხედე და...


სიყვარულს დაგპირდით, თუმცა თქვენ თაკილობთ...

siyvaruls dagpirdit tumca tkven takilobt leqsebi siyvarulze
დავშენდეთ, წამოდით წვიმებზე დავშენდეთ

და მერე შევავსოთ სიმთვრალე ტეკილით,

იცით?! რომ აპრილის მოგართვით ავშანი

მემ, ასე უბრალოდ და თქვენ კი თაკილობთ.

გუბეებს ჩახედეთ, მიხილავთ ცილინდრით,

ან კიდევ მოვწყდები ღამეებს წიწვიდან,

დრო გადის მხოლოდ და წამების ცილის დრო...

იქნებდა როგორმე ზეციდან მიწვდიდეთ

სხივს. მერე წავიდეთ, წვიმებზე დავშენდეთ

და მერე, შევავსოთ სიმთვრალე ტეკილით,

მემ, იცით?! აპრილის მოგართვით ავშანი,

სიყვარულს დაგპირდით, თუმცა თქვენ თაკილობთ...


ნუ გეშინია... მე შენთან მოვალ

nu geshinia me shentan moval mogdzebni leqsebi siyvarulze
ნუ გეშინია... მე შენთან მოვალ,
მოგძებნი ბნელში ხელისცეცებით...
მჭირდები ისე, ვით ზამთარს თოვა,
როგორც ორთავეს ეს სარეცელი.

შენ ახლა ისე მჭირდები, ისე,
ვით ღამეს დილა, დილას-საღამო...
როგორც პოეტებს უსაზღვრო სივრცე,
როგორც ვარსკვლავებს მთელი სამყარო.

მე ვიცი, თბილი ცრემლების გასწვრივ
შენი სიზმრებიც როგორ შფოთავენ...
ვით დაკარგული ნაწილი ნაწილს,
რადგან ერთმანეთს ვეძებთ ორთავე.

ნუ გეშინია... მელოდე... მოვალ,
გიპოვნი მაინც ხელისცეცებით,
მჭირდები ისე, ვით ზამთარს თოვა,
როგორც ორთავეს ეს სარეცელი..


მარტოსულთა პაემანი


მარტოსულო მარტოხეო,
ამოსული გზად გნახეო,
დამენანე, სევდიანი,
ნეტავ, სულ არ მენახეო,
მარტოსულო მარტოხეო,
ჩემს ცხოვრებას გამსგავსეო,
მოღიმარი ვერ გნახეო...
მთლად ობლად წარმოგსახეო.
დარდი შენი კარგად მესმის,
სულით, გთხოვ, არ დავარდეო.