მიჭირს გრძნობაზე ვისაუბრო

michirs grdznobaze visaubro
მიჭირს გრძნობაზე ვისაუბრო, რომელსაც ვებრძვი
მიჭირს გრძნობაზე ვისაუბრო, რომელსაც ვეტრფი
არ ვთლი საჭიროდ, ჩემი პირადის ნათლად გამხელას
თუ როგორ გრძნობით დავეტაკე ძალას ამხელას

მინდა გრძნობები გამოვხატო, ძალა არ მყოფნის
თითქოს საკითხი დასმულია, ყოფნა არყოფნის
ვეძებ დასაყრდენს, მხარდაჭერას თითო კაციდან
მიშველის? ალბათ, დარიგება ბრძენი კაციდან

არავინ არ სჩანს ჰორიზონტზე, მხოლოდ ხაზია
ჩემს ცხოვრებაში, ნეტავ ვიცოდე, სად რა ხაზია
სხვისი იმედით, სხვისი აზრით არც მინდა ვიყო
მინდა ჩემს გვერდით ბედნიერი მხოლოდ შენ იყო

თუმცა ვფიქრობ რომ ამ ყველაფერს მხოლოდ მე შევძლებ
ამ ეტაპზეც ხომ უშენობით, მიჭირს, მაინც ვძლებ
მაინც გავბედავ, დაგიძახებ და შენთან მოვალ
შენს ცხოვრებაში, წრფელი გულით, თვითონ შემოვალ

დაგანახებ რომ ამ ცხოვრებას რაღაც აკლია
და ეს რაღაცა ჩემთვის, შენთვის, დიდი ნაკლია
ვფიქრობ ცხოვრებას რომ შეავსებს, ჩვენი გრძნობები
და ამ გრძნობებს კი შენი მხიდან დაველოდები


დედაქალაქი

dedaqalaqi qveyana nariyala Cilamaze
,,დედაქალაქი" ბევრია ქვეყნად,
მაგრამ ერთია მხოლოდ თბილისი.
ისე ,,თბილია" ,,ჩემი ქალაქი"
როგორც საღამო მშვიდი ივლისის.

ისე ,,ამაყი" ვხდები ხანდახან,
როცა ვუყურებ მე ,,ქართლის დედას".
ერთიანდება ათასი ,,ფერი",
,,ცისარტყელას" რომ ჩვენს ცაზე ვხედავ.

ეს ,,სილამაზე" ვიპოვო სხვაგან?
სხვაგან სად ვნახო ჩუმი ,,ოცნება"
რა ,,ლამაზია" ჩემი ქალაქი,
მე აქ სიცოცხლე ,,მეოცნებება".

ისე ამაყად დგას აქ ,,მეტეხი",
ისე დიდია როცა ,,მზე ჩადის"
,,ლამპიონები" რომ ინთებიან,
სოლოლაკში რომ ნიკალაც დადის.

მე მიყვარს ძლიერ ,,მთაწმინდიდან",
ღამე თბილისის.
ჩემი სახლიდან დედის სითბო,
თითქოს მიღიმის.

რომ ,, მენატრება" ჩემი ქალაქი,
უკიდეგანოდ ,,დავდივარ ფეხით".
ჩემი ,,იმედი", ქვეყნის ,,სიმბოლო",
თბილისი არის მე ამას ვხვდები.

თითქოს ,,მინდა" რომ ცოტა დავლაგდე,
მაინც დავდივარ გზააბნეული.
როცა ,,ბობოქრობს" დედაქალაქი,
მეც ვხდები თითქოს ,,გადარეული".

,,ის" ,,ძველი" ,,ხოხბის" არის სამშობლო,
გალაკტიონის ,,გულის ფეთქვაა".
,,გულღიან" კაცის ,,შემოთენება",
ნიკალაა პაპას თვალთა ხედვაა.

,,მესმის ჩურჩული აუხსნელი" სადღაც ქუჩებში,
დაიწერებეა ჩემი კალმისგან კვლავ ერთი ,,ლექსი"
,,ცა" ,,წვიმს",ძველებურად მისველებს ფიქრებს,
და ღამენათევს მომეხსნება მე ყველა სტრესი.

,,ბედი" მწარე აქვს თითქოს ჩემს ქალაქს,
,,სულის ტკივილიც" მე მისი მესმის.
,,სისხლით" მორწყულა წინაპართაგან თბილისის გული,
და უბედობას ის თავისას ხომ მუდამ კვნესის.

მე კი ჩავუვლი სანაპიროს,
საამურად ,,ბუტბუტებს მტკვარი".
და უჩვეულოდ თითქოს მშვიდად,
ხელს მომხვევს ქარი.

დამიმორჩილებს საღვთო სიმშვიდე,
თავდავიწყება.
ჩემი ქალაქის ,,წარსული" კი
არ მავიწყდება.

ამ ლექსს რომ ვწერდი,
თითქოს ჩუმად, მომეალერსა ჩემი ქალაქი.
მე მიყვარს ღამით, ჩუმი სითბო
რომ მეფერება ,,დედა-ქალაქი.


განა მე წვიმა გვერდს ამივლიდა

gana me wvima gverds amivlida siyvaruli leqsebi
განა მე წვიმა გვერდს ამივლიდა ?
ჩემი ქოლგის ქვეშ ვიდექ წვალებით.
სადაც მე ვდგავარ, ამ ადგილიდან,
ამ ადგილიდან ჩანს მწვერვალები.
ბრიყვს სხვა რა უნდა, ოღონდ აქე და
ჭეშმარიტებას არ გთხოვს სრულებით:
სადაც მე ვდგავარ მხოლოდ აქედან,
მხოლოდ აქედან ჩანს უფსკრულები.
ქარმა ღრუბლები ცაში გაჰკიდა,
ელვა თვითნებობს,სივრცის გამკვეთი.
სადაც მე ვდგავარ - ამ გორაკიდან...
აქედან მოჩანს იქით-აქეთი.


მე არასოდეს დავნებდებოდი...

gana imistvis gedzebdi amdens rom ganshoreba megema mxolod leqsebi siyvaruli
განა იმისთვის გეძებდი ამდენს
რომ განშორება მეგემა მხოლოდ,
განა იმისთვის ვიბრძოდი ამდენს
რომ დამარცხება მეწვნია ბოლოს.

განა იმისთვის ვანთებდი სანთელს
რომ ბოროტებით გადაგეხადა,
განა იმისთვის დაგზდევდი ამდენს
რომ ერთი წუთი არ დაგეცადა.

განა იმისთვის მიყვარდი ასე
რომ შენ სასტიკად შეგძულებოდი,
შენ რომ არ გეთქვა სიტყვა ’’ვერ გიტან’’
მე არასოდეს დავნებდებოდი.


ჩემი გაზაფხული გიწოდე

chemi gazafxuli giwode guli siyvaruli leqsebi
ჩემი გაზაფხული გიწოდე და...
გულში ენძელებად ჩამისახლდი...
გულის საიდუმლო გაგანდე და...
მერე სიგიჟემდე შემიყვარდი...
მეორე გაზაფხულიც მოვა,
მე კი უშენოდ მეძნელება...
ვიტიროი! ნურას უკაცრავად!
ტირილი არ იციან ენძელებმა...


ცხოვრებისეული განტოლება

me chems oblobas aravis vdeb bralad icode leqsebi siyvaruli
მე ჩვენს ობლობას არავის ვდებ ბრალად იცოდე,
უმშობლოდ გაზრდილ სიყვარულით მიყვარდი მარად…
ვნების ქარცეცხლში კისრად ვიდებ სწორედ იმ ცოდვებს,
რომ მიმაჩნია მე სამოთხის დაკარგვის დარად…

მწველი ფიქრები შემაჩვიე, როგორც ლანდები
და ემსგავსები გაზაფხულზე მოვარდნილ მეწყერს,
ჩემში შეგინდობ ყველა ცოდვას…
მერე გაქრები…
დიდ მონატრებად მოგიძღვნიან უნაზეს ლექსებს…

ჩვენი ცხოვრება ურთიერთის იყო შეცნობა…
დრომ ყველაფერი განიცადა… გვეყო… დამშვიდდი…
ეკლიან გზაზე ბევრი გვქონდა ალბათ შეცდომა
და სიკისკასეც მრავლად ვნახეთ თოთო ბავშვივით…

მერე რა მოხდაი
რით დასრულდა ძველი ნოველაი
ჩვენს განტოლებას ვერ ვუპოვნეთ ვერც ერთი ფესვი…


არ მინდა მიხაკები

ar minda mixakebi yvavilebi damikrife siyvaruli leqsebi
არ მინდა მიხაკები მინდვრის ყვავილები დამიკრიფე...
არ მინდა დაპირება, მზის სხივთა ჩამოკრეფა,
მიწიდან ფოთლები ამიკრიფე...
არ მინდა ნუ მადარებ მზის სხივთა ასულებს,
სოფლის ლამაზ გოგოს შემადარე ...
შენი სილამაზით თავს ნუ მომაწონებ,
შენი ვაჟკაცობა შემაყვარე...
არ მინდა დამიწყო ძახილი ხმამაღალი, და არც ნაბიჯები თვალო.
მოდი და სულ უბრალოდ,უბრალიდ მითხარი: "შენი გული მსურსო ქალო"!!!


ვერ გავიგე... ნეტა ვინ ხარ?..

ver gavige neta vin xar qali xar tu qalgmerti angelozi
ვერ გავიგე... ნეტა ვინ ხარ?..
ქალი ხარ, თუ - ქალღმერთი?
გოგო ხარ, თუ ანგელოზი, -
ციდან ჩამონაღვენთი?
თუკი ევას შესაქმნელად
უფალს ეყო დღე ერთი,
სულ შენ გქმნიდა იმ დროიდან,
საუკუნე ას ერთი...
ამიტომაც აღარ მიკვირს,
როგორ გაჩნდი ასეთი!!!


რით დავაიმედო თავი ?

rit davaimedo tavi motyueba siyvaruli leqsebi
რით დავაიმედო თავი?
რით მოვატყუო გრძნობა?
მშიერ ძაღლივით ის არის ავი,
დამბმულ მხეცივით მას უნდა ძრწოლა..
აღარს სიმშვიდე არც მოსვენება,
დაკარგა ძილი და მხედველობა
გაიხსნა პერანგი სულის მხუთველი,
მე ჩემს სიხარულს ვერ ვეხუტები,
გამიღეთ სარკმელი,გადავხტე კლდიდან,
ასეთ სიცოცხლეს სიკვდილი მინდა..


ჩვენამდე გადაწყდა

chvenamde gadawyda ertad yofna
ეს ყველაფერი ჩვენამდე გადაწყდა,
მაღლა უფალმა,უკვე იცოდა,
მან მოგვისაჯა ჩვენ ერთად ყოფნა
და მან გვისურვა ბედნიერება.

მე არ ვიცოდი,არც შენ იცოდი
რომ ასე მალე მიმიზიდავდი,
იყო შეხვედრა და წამიერი გატაცებანი
ჩვენს ცხოვრებაში...