შენ არა გაქვს მეფის გვარი

shen ara gaqvs mefis gvari frtafarfata tolia
შენ არა გაქვს მეფის გვარი,
ფრთაფარფატა თოლია,
მაშ, თვალები თამარ ქალის
როგორ გამოგყოლია?

არ მომეკრა შენთვის თვალი,
სიზმრად მაინც გნახავდი,
ხარ ყინწვისის ანგელოზი,
თეთრ ღრუბლებში ნახატი.

შენს სიყვარულს დავიფიცებ,
დაიჯერო იქნება,
ცისფერ კაბას ნუ ჩაიცმევ,
თეთრი უფრო გიხდება.

შენს სიყვარულს დავიფიცებ,
დაიჯერო იქნება,
წარბს ნუ შეჰკრავ, გენაცვალე,
გაღიმება გიხდება.

შენ არა გაქვს მეფის გვარი,
ფრთაფარფატა თოლია,
მაშ, თვალები თამარ ქალის
როგორ გამოგყოლია?..


შენი ფრთები მაკლდა თურმე

sheni frtebi makldeba turme siyvaruli sasiyvarulo peplebi
შენი ფრთები მაკლდა თურმე,
შენი სიყვარული მაკლდა,
ჰა, პეპლების ჩემი ჯარი,
შენს სარკმელთან დაბანაკდა.

მუნჯი ლანდი მდევდა თანა,
შენზე ამილაპარაკდა,
ჩამივლია ხეივნები,
საფლავთა და აკლდამათა.

სიჭაბუკის ოცნებები,
პეპლებივით ხელთ ჩამაკვდა,
შენი ფრთები მაკლდა თურმე,
შენი სიყვარული მაკლდა...


შორიდან შენ ჩემს ღიმილებს ზვერავ

shoridan shen chems gimilebs zverav leqsebi guli siyvaruli
შორიდან შენ ჩემს ღიმილებს ზვერავ,
თუმც ეს ნაძვნარი უღრანი ტყეა,
და ჩემმა ცივმა, სასტიკმა მზერამ
შენ დაგჭრა, როგორც ფოლადის ტყვიამ.

დაჭრილი გული მკერდით მოგქონდა,
იყო ნაღველი ხმალივით მკვეთრი


მე შენზე ფიქრით დავხატავ კლდეებს

me shenze fiqrit davxatav kldeebs siyvaruli sixaruli sicocxle leqsebi
მე შენზე ფიქრით დავხატავ კლდეებს
ხერთვისის ციხის უმიზნო ფერებს
ფუნჯით ავკალმავ ქვიშის ქარიშხლებს
და ლოდებს ჩარჩოდ გამოვიყენებ

კედლებს, გალავანს გარს შემოგაკრავ,
მტებს სიმწვანისას ირგვლივ მოვფანტავ


ჩემი სიცოცხლე

minda ragac gamsgavso sixarulo sicocxle siyvaruli cxovreba
მინდა რაღაცას გამსგავსო,
რაღაც ნაზსა და ჭკვიანს,
მინდა რომ რაღაც გიწოდო,
რასაც სახელი ჰქვია.

ვიფიქრე გაზაფხული ხარ,
ანდა ლურჯთვალა ია,


მოვა დრო და...

mova dro da usasrulo molodini gadafaravs quchebs leqsebi siyvaruli
მოვა დრო და... უსასრულო მოლოდინი გადაფარავს ქუჩებს,
სიზმარში და ოცნებებში შევეხები მე შენს ლამაზ ტუჩებს...
ვერ გაუძლებს ჩემი გული აყვავებულ ნუშებს,
ცრემლებია თვალებზე და უშენობა სუფევს...

სევდა არის მწუხარების უსასრულო განცდა,
მე არ მჯერა, ნუთუ მართლა ყველაფერი გაქრა,
უსიცოცხლო გული მხოლოდ სიყვარულს გრძნობს ახლა,
ეს ცრემლები მარწმუნებენ, რომ შენ სადღაც აქ ხარ...

ჩამოთოვა თეთრად ისევ მიტოვებულ ბაღში,
მე კი ვრჩები უსასრულოდ ის პატარა ბავშვი...


დღეს არაფერი არ შეიცვლება

dges araferi ar sheicvleba leqsebi siyvarulze sasiyvarulo leqsebi monatreba
დღეს არაფერი არ შეიცვლება,
რადგან შენ ჩემი მეუღლე გქვიან...
მაგრამ მე ვფიქრობ - ხომ შეიძლება
მენახე, მაგრამ ძალიან გვიან.

ხომ შიძლება გეცხოვრა სადღაც,
შევხვედროდით და ჩაგვევლო უბრად
შეეწყობოდი სრულიად სხვა კაცს,
დაუმშვენებდი ოჯახს და სუფრას,

ეს გაზაფხული შენით მიცვნია,
გზადაგზა მინდვრის ყვავილებს ვითვლი...
და ახლა ფიქრიც არ შემიძლია,
რომ შენ შეგეძლო ცხოვრება სხვისთვის.


არეულ სულში მზე ეძებს დილას

areul sulshi mze edzebs dilas leqsebi siyvarulze sasiyvarulo leqsebi
არეულ სულში მზე ეძებს დილას,

მთვარე დაეძებს ღამეს და ვარსკვლავს.

მოგონებები ცრემლებად ღირან,

მოგონებაა - უშენოდ რაც მკლავს!

მე,მოწყვეტილი სამყაროს მთლიანს,

მივდევ ქარიშხლად ავარდნილ რითმებს,

დღეს უშენობას სიკვდილი ჰქვია

და მე ამ სიკვდილს უსიტყვოდ ვითმენ.


მე ჭკვიან ფერებს დავდევდი ცაში

me chkvian ferebs davdevdi cashi leqsebi siyvaruli monatreba sasiyvarulo leqsebi
მე ჭკვიან ფერებს დავდევდი ცაში,
მე იმ ფერების დახატვა მსურდა
ეს მე ვარ ქალი, ეს მე ვარ ქარი!
რომელსაც სახე არ დაუბრუნდა.
მე ყველაფერი დავკარგე მაშინ,
გააპრილების კეთილ დროიდან
ჩემი სახე კი აიჭრა ცაში
ქარის წაღებულს ქარი მოიტანს!?
ჩემმა ფერებმა ნახეს ცხოვრება,
ის ხომ ყველაფრის ნებას გვაძლევდა,
თქვენ კი ყოველთვის გემახსოვრებათ,
ქალი, რომელიც ქარებს დასდევდა...


თვალცრემლიანი, ჩუმად ვდგავარ

tvalcremliani chumad vdgavar leqsebi siyvarulze monatreba siyvaruli sasiyvarulo leqsebi
თვალცრემლიანი,
ჩუმად ვდგავარ და
საკუთარ გრძნობებს ვეთამაშები,
ახლაღა ვხვდები,
ჩემი ოცნება
ხელოვნურად რომ იყო ნაშენი.

წადი,
დამტოვე და გაპატიებ,
დღეს მომავალი წარსულში ვცვალე,
თვითონაც იცი,
რომ პატიება,
განაჩენია ყველაზე მწარე.