სანთელი იწვის

sinatle iwyvis dneba da qreba leqsebi
სანთელი იწვის, დნება და ქრება,
სიზმარი ოცნებებს სცდება და ქრება,
ჩემი სიცოცხლე ნელ-ნელა ქრება,
უკვდავი სიყვარული ჩემ გულში რჩება.

შენ სხეული ვარდივით ჭნება,
ჩემთვის ნატვრა ხარ, სხვისტვის კახპა ხარ,
შენ მშვენება ქარს მიაქვს საწყლად,
ლექსებად ვქრებ და გულში ვინახავ.....

შენთვის ვაკეთებ ამას და ნახავ.
ცმინდას გიბრუნებ შენ ნატრევს კაცთა,
ხორცს საჭმლად გითმობ, სისხლსა კი ცყალად,

სული ცოდვებით დაჭკნა და გაკრა.
შენ ვარდს ეძებდი, მე დაგხვდი ეკლად,
შენ ლამაზს ნდომებ შენსავით ნეტარს,
და ეს საწყალი ეს ჩემი მზერა,
გულსაც დაგითმობს, სულსაც უთქმელად.

ეშმაკთან ცეცხლში რო დამჭირდეს გავლა,
სამოთხეს გავალ ან ჯოჯოხეთს გავალ,
შენ ნატრევ სხეულს მიწა არ შთანტქავს,
ცრემლით მოგცმინდავ ტმიდან ტალახს!!!


ცას შეველევი

cas shevelevi
ცას შეველევი,მაგრამ შენ როგორ?
მაგრამ უშენოდ როგორ ვიქნები?
ჩამოწვებიან მთებზე ღრუბლები
და ჩემში ისევ შენზე ფიქრები.

შენი სუნთქვა ვარ,სულის ძახილი,
გულიდან გულში გადაძახილი.
ოდეს ზმანება ძველთ უძველესი
საზეო ზღვარზე ჩქამით ნახილი.

შენ გზას მიყვები აშადრევნებით
და დანარჩენი არც გედარდება,
მე კი უშენოდ მთელი სამყარო
არც მემღერება, არც მევარდება.

აბა რა ვიცი ხვალ რა იქნება,
საერთოდ ხვალ თუ გამითენდება,
მაგრამ დღეს შენით ვიღებ სამყაროს
და მჯერა ეს დღე არ დამთავრდება.


მე შენს თვალებზე დავწერე ლექსი

me shens tvalebze davwere leqsi
მე შენს თვალებზე დავწერე ლექსი
და ჩუმად შენზე ვუყვები მთვარეს.
კუპიდონს ისარს მე თვითონ ვესვრი,
თუ ჩემს თავს მალე არ შეგაყვარებს.

ამ პატარა ღმერთს ყველა ისარი
გაუჟღენთია ღვინით და შხამით,
მე კი ვჩურჩულებ: "ეს ხომ ის არის,
ვინც მოსვენებას არ მაძლევს წამით?!"

შენზე ფიქრები მქანცავენ ისე,
რომ ვეღარ უძლებს გული იარას
და თუკი წარბებს შემიკრავ ისევ,
ხვალ შხამით სავსეს დავლევ ფიალას.

და თუნდაც გაქრეს სიცოცხლე მწარე,
ეს სიყვარული დამრჩება გულში,
ოღონდ მითხარი დღეს ერთი რამე,
თუ როგორ ჩუმად გიყვარდი გუშინ


შენ მაშინ მოხვალ

shen mashin moxval
შენ მაშინ მოხვალ მარტოობას როცა შეიგრძნობ,
ათი ათასში გამომარჩევ და მე შემიცნობ,
როს უჩემობა შეგაშინებს,დაიღრიალებ,
მაგრამ რაღა დროს,უკაცრავად დაიგვიანებ
ჩემს სულში უკვე სევდისფერად აღარ იწვიმებს
ლექსები შენზე უშენობით აღარ იტირებს
გაყინულ გულში იმ სანატრელ ადგილს დამითმობ
მაგრამ რაღადროს უკაცრავად,მე ვერ გაგითბობ
იმედის ფერი ფერს დაკარგავს და წაერთმევა
ყველაფერს სხვისით სხვა სახელი გადაერქმევა
შენ მოხვალ როგორც უმწეო და ხელებშიშველი
მაგრამ რაღადროს უკაცრავად ვეღარ გიშველი
გაგიჭირდება,სიამაყეს მაინც შელახავ
წვიმაში,მზეში და ნისლებში ვერსად ვერ მნახავ
მომძებნი სადაც დაგეძებდა ჩემი ფიქრები
მაგრამ რაღადროს უკაცრავად იქ არ ვიქნები
მე უშენობით ვალმოხდილი დავიღრიალებ
"როცა გეძებდი სად იყავი?"დაიგვიანე
მთელს სამყაროში ერთი მყავდი ზღაპრად მიმყავდი
ახლა რაღადროს უკაცრავად მე შენ..........მიყვარდი


თითქოს ჩუმად და თითქოს კრძალვით

titqos chumad da titkos krdzalvit
თითქოს ჩუმად და თითქოს კრძალვით

სადღაც გაქცეულ ფიქრებსაც დავსდევ,

ნაძვების ტოტებს ჩემს სევდას ვატან,

რომელსაც თითქოს ტკივილი არხევს.

ვისწრაფვი სადღაც ვერ ვიტან ლოდინს

საოცარ იმედს მე თვითონ ვქარგავ,

ძველ მუხას წლებით მიწამდე მოხრილს

ვუყვები ჩუმად როგორ მიყვარხარ...


მოწყენამ ისევ დამრია ხელი

mowyenam isev damria xeli
მოწყენამ ისევ დამრია ხელი
და ფრაგმენტებად ჩნდება წარსული.
არ ვიცი ახლა ვინ მენატრება -
ჩემთან მყოფი,თუ ჩემგან წასული.

არ ვიცი ქვეყნად რისთვის მოვედი,
ვერ გავარკვიე თავი და ბოლო,
იქნებ ცხოვრება მხოლოდ დარდია,
ან მოლოდინი მხოლოდ და მხოლოდ...

იქნებ ცხოვრება არის სიზმარი,
ათასში ერთხელ თვალი გახელა...
ჩემს სულში ქრიან უცხო ქარები
და ამიტომაც მიჭირს გამხელა.

რომ რაც ვიცხოვრე,იყო მირაჟი,
ამოუხსნელი იყო ბილინგვა,
სულ ვცდილობ,მაინც ვერ გავიხსენე
სად მიმიყვანა ჩემმა ბილიკმა..


მე აგირჩიე ჩემს წმინდა ხატად

me agirchie chems wminda xatad
მე აგირჩიე ჩემს წმინდა ხატად,
გულის სიღრმეში ჩემად გაქციე,
მე შენთვის მინდა ეს გული წმინდა,
გრძნობა შენ მსხვერპლად გადამიქციე,

მაგრამ მე მაინც ისევ მიყვარხარ
ჩემს საწამებლად დიდხანს იცოცხლე,
და დაიხსომე რომ მე გიწოდე
ზედმეტ სახელად ”ჩემი სიცოცხლე"


მე რომ შემეძლოს

me rom shemedzlos avisrulo is rac mwadia
მე რომ შემეძლოს ავისრულო ის, რაც მწადია,

მაშინ გავხდიდი ღამეს _ მზიანს, დღეს კი

მთვარიანს,



ჩემი მიტოვება ახლა ღალატია

chemi mitoveba axla galatia
ჩემი მიტოვება ახლა ღალატია!
ასე გულშიშველას ხომ არ მიმატოვებ?!
აქ არც ტკივილია, აქ არც ჯალათია,
აღარც სიკვდილია... მხოლოდ სიმარტოვე...

ძნელი წარსულისკენ ვეღარ მივბრუნდები,
ვერც წინ-უფსკრულისკენ ვეღარ გავიხედე.
გზები, ბეწვის ხიდზე ბაწრით მიბმულები
ოცდამეჩვიდმეტედ მგონი გადიკვეთნენ.

მთვარე უიღბლობით ბევრჯერ გავაოცე.
სულში კაკტუსებიც აღარ იზრდებიან.
ახლა ყინვებია მთვარის სანაოზე,
სულის სანაოზეც დიდი ყინვებია.

მზე კი დაბზარული ოქროს ბადროა და
(ამ ლექსს, რომ შემეძლოს, სულშიც ამოვხევდი!)
გული ეჭვის ჭიდან ლამის ამოვარდა,
შენს ზურგს მოტმასნილი მთვრალი გამოხედვით...

კიდევ ეჭვი მინდა?! სულ არ გეცოდები.
თუმცა, "შეცოდება" რაღა სათქმელია!
მოდი, შენი ხელით მაინც ამომშანთე,
გულზე ამოზრდილი ძველი ვენახები!

მერე უგულობაც ნუღარ გაგაოცებს.
(ესეც განწირული სულის ღაღადია!)
დიდი ყინვებია სულის სანაოზე.
დღეს არდაბრუნებაც უკვე ღალატია!


თუ ვერ დავბრუნდი

tu ver davbrundi leqsebi
თუ ვერ დავბრუნდი ჩვენი გრძნობით აგებულ გზებზე
ეს მონატრება ღიმილნარევ დარდებს შენისლავს,
გთხოვ,არ იტირო რომ ვერასდროს ვეღარ მიხილავ
რომ ვერ შევხვდებით მთვარის შუქზე ფოთოლცვენისას.

დასათვლელ დღეებს შერისხავენ ცივი ქარები
და მოგონებებს ვისაკუთრებ გამხმარ რტოებად,
თუ ვერ შევძელი სამოთხეში შენს სულთან ყოფნა
ვიცი რომ შემშლის ჯოჯოხეთში განმარტოება.

ვიცი გეტყვიან მერე ჩემზე ათასგვარ ჭორებს,
უჩემობაზე ცინიზმით რომ გული იჯერონ,
"არ უყვარდიო,დაგტოვაო" გეტყვიან ვიცი,
არ დაიჯერო,ძალიან გთხოვ, არ დაიჯერო.

არა,არ მინდა უშენობა ჭკუიდან შემშლის,
მონატრებისგან მერამდენე ღამეს განვიცდი,
თუ ვერ შევძელი შენს ფიქრებთან მოახლოვება
ამ უსასრულო ლოდინისთვის ნუღარ დამიცდი.