ისე შევეჩვიე შენს არსებობას

ise shevechvie shens arsebobas
ისე შევეჩვიე შენს არსებობას,
რომ ვეღარ გამჩნევდი.

ისე შევეჩვიე შენს არსებობას,
რომ ვეღარ გამჩნევდი.

ჭიდან რომ წყალი ამოშრება,
ისე ამოშრა შენს თვალებში სიყვარული.

ახლა კი ვდგავარ ფანჯარასთან
და სუნთქვით ვეძებ
შენი თმის სურნელს,
იმ ყვავილივით, რომელიც არ ჩანს
და შუაღამის ჰაერს ამჩატებს.

მე მირჩევნია, სადმე იყო,
თუნდაც არ ჩანდე.


მაცდურო თვალებო

macduro tvalebo me tqvenzed mlocveli
მაცდურო თვალებო, მე თქვენზედ მლოცველი
ვძმაკაცობ ბახუსის თასებს,
ო, ღმერთო, ვიცი, რომ ვერასდროს მოგწვდებით,
ამიტომ მიყვარხართ ასე...

ჩამქრალი ვნებები ოცნების სადარი,
წარსულის ზმანებებს მასევს,
თვალებო, ვერ ვნახე მე თქვენი ბადალი,
ამიტომ მიყვარხართ ასე...

მაგ თქვენი თვალების შეხედვა მგზნებარე
მაგონებს მქროლვარე რაშებს,
რომ ვერ დაგეწევით ჭენებით დაღლილი,
ამიტომ მიყვარხართ ასე...

თქვენს მზერას იდუმალ სანთლებად ანთებულს,
გრძნობით და მდუმარით სავსეს,
თვალებს რომ ვერასდროს, ვერასდროს ვუსწორებ,
ამიტომ მიყვარხართ ასე!...


შენ შეგიძლია დამშვიდდე რადგან

shen shegidzlia damshvidde radgan
შენ შეგიძლია დამშვიდდე რადგან,
ფიქრი გამიშრა, წავიდა სხვაგან,
შენ შეგიძლია იძინო წყნარად,
სულელის აზრებს ვინ უსმენს აბა.

არ გაიხსენო არც ერთი ფრაზა,
რაც ჩვენ ორს შორის წააგავს ნათქვამს,
არ გამაგონო გამიშვი გავალ,
აღარ შეწუხდე, მე თვითონ წავალ.

მაგრამ იცოდე შეცდომის ფასად,
აუცილებლად ინანებ სხვაგან,
მუქარის ნაცვლად გიგზავნი ნათქვამს,
რომლის აზრია ამბორი კვლავაც.


ქარმა გამომწვევად ცაცხცვებს ჩაუქროლა

qarma gamomwvevad cacxcvebs chauqrola
ქარმა გამომწვევად ცაცხცვებს ჩაუქროლა
და ერთ ლამაზ ფოთოლს გული აუთრთოლა.
წამო, წამომყევი ცხრა მთა მოგატარო,
მერე მოგიყვან და დედას ჩაგაბარო...
ფოთოლს ამის მეტი აღარ გაუგია,
ვნებით ანთებულმა თავი დაუქნია.
ეხლაც აქანავებს ალბათ ლამაზ ფოთოლს,
გულსაც გაახსენებს ალბათ წარა-მარა,
მერე კი დატოვებს ერთი ქუჩის ბოლოს,
ქურთი მეეზოვის ცოცხის ანაბარად..
მაღლა ავიხედე, ცაცხვი იცინოდა..
მან ხომ საიდუმლო ქარის არ იცოდა...


ჩემში...მხოლოდ ჩემში ხარობს

chemshi mxolod chemshi xarob fesvi leqsebi poezia
ჩემში...მხოლოდ ჩემში ხარობს ფესვი შენზე ფიქრის...
წლები, წლები მოვისროლე,სიცოცხლეს ,რომ მითვლის...
დრომ დამქანცა...დრო მღალატობს ,უსაშველოდ მიქრის...
შენთან ვარ და მაინც გნატრობ,სიტყვებიც კი მითრთის...
ჩემში...მხოლოდ ჩემში გიჟობ...ჩემში ცელქობ ურჩად...
დრო ციფრია უტიფარი,მოვისროლე უკან...
ქარი არხევს ჩემს ოცნებას,სიხარულებს აცვენს...
უშენობით ვგრძნობ სიცოცხლე უცნაურად მაცდენს...
ჩემში...მხოლოდ ჩემში იწვის შენი გრძნობის ალი...
ჩემში, ჩემში დაინახე საპოვნელი ქალი...
რა ვქნა,თუკი ამეხილა შენით ორთავ თვალი...
თუკი შენი სიყვარულით ზოგჯერ ვცელქობ მთვრალი...
ჩემში...მხოლოდ ჩემში გძინავს...და იღვიძებ ჩემში,
უშენობა გამაგიჟებს ვემსგავსები შეშლილს...
მე შენში ვარ საყვარელო..შენი მზერით ვთბები...
სიცოცხლესაც აი,ასე აი, ამით ვრჩები...


ეს წლებიც ასე გავიდა

es wlebic ase gavida
ეს წლებიც ასე გავიდა… ოცნებამ გადამივიწყა,
ჩემი თავნება ფიქრებიც მიმოიფანტნენ ფიფქებად.
იქნებ დაბერდა ეს გული, იქნებ ოცნებაც გახუნდა?
იქნებ სევდა და ნაღველი წარსული გზიდან დაბრუნდა?
იქნებ აღარ ღირს სიმღერა, გულიდან ამონადენი,
რად მინდა ფუჭი, გავლილი, მოგონებანი ამდენი?
წვიმაც ფანჯრიდან ციმციმებს, ისიც დაღლილი, ეული,
ეს წვიმა ჩემი ფიქრია, წვეთებად გადაქცეული


მე თქვენ არ გიცნობთ

me tqven ar gicnobt leqsebi poezia
მე თქვენ არ გიცნობთ,გამარჯობა,სიკვდილის ღმერთო
თქვენ მე გამიცნობთ სიკვდილისას,თქვენ ერთადერთო
აქვე ყოფილხართ,გარიჟრაჟზე მომლოდინე ვარსკვლავი დილის
მე კი მზიან დღეს გიგულებდით სიცოცხლის ხსნისთვის
აჰა,ხომ ხედავ რა შორსა ვართ მე და შენ თითქოს
სურვილი არ გაქვს დავახლოვდეთ,მე ასე ვფიქრობ
მაგრამ სადამდე?პასუხს ველი იცოდე შენგან!
რატომ დამტოვე წუთისოფლის ამაო მტერთან?
ახლა და მხოლოდ ახლა მეთქი!გიბრძანებ კიდეც
მატარო უთელ ბილიკებით,წინდაწინ ვვლიდე
მერე კი როცა დამთავრდება ოცნების ბაღი
შენ მომეგებო,მიმითვისო,გამიღო კარი
ოცნება,როგორც გულუბრყვილო,თავნება ბავშვი
გამომლევია!სხვა გზა აღარ დაგრჩება მაშინ!
ხოდა,რას ელი,მიმოფანტე კოშკები,ხალხი!
ჟამი დადგება,დაველოდები, მოისურვო დავბრუნდე სახლში.


მესმის ზარების რეკვა ნატანჯი

mesmis zarebis rekva natanji
მესმის ზარების რეკვა ნატანჯი,
ჩურჩულიტ ნათკვამი მოთხრობა ლამაზი,
გრძნობა რომელმაც მე არ დამინდო,
როგორღაც ვცდილობ სამოთხეს ცარვიგო...
ეს გული წყნარად, ტანჯვით მომითხრობს,
როგორ გავაქრო გძონობა გამქრალი,
ის მე მირჩევს რომ მიწა დავტოვო,
ცის კამარაზე ლოცვა დავიწყო...
ჩვენ ჯოჯოხეთი ტანჯვიტა განვლეთ,
მრავალი ცოდვა გულით ვათრიეთ,
ჩვენ როცა სიყვარულს ერთმანეთს ვფიცავდით,
თურმე ერთ სიტყვით ჩემ სიკვდილს ფიკრობდი...
ვიღაც ჩურჩულებს რომ უნდა მძულდე,
ვიღაც ფიქრობს ცოდვა შეგინდო,
ეს გძნობა ლექსებში დარჩენას ითხოვს,
ხატ დამხობილი ღმერთს სიკვდილსა ვთხოვ...


ვიჯექი ღამით

vijeqi gamit chem kalmit santlit
ვიჯექი ღამით, ჩემ კალმით, სანთლით,
ცას შევკურებდი, გრუბლებსა ,თვალით,
ღაცვებზე გორავს ცრემლი კანს მიცვავს,
სიმწრით ნადენი ქარს მიაქვს, მიაქვს.
ხელ კანკალებს და კვლავაც ლექსსა ცერს ,
სისხლი ეს ჩემი, ტანჯვილ გულსა გლეჯს,
ბედი რომელიც დაწკევლილია,
მე არ მეგირსა კარს მიაქვს, მიაქვს...


იცი რა ძნელია

ici ra dznelia warsulit cxovreba leqsebi
იცი რა ძნელია წარსულით ცხოვრება?
თუმცა რა იცი შენ ხომ ჩემსავით არ გყვარებია
იცი რა ძნელია ცრემლი მოგდიოდეს და მერე იცინოდე
მხოლოდ იმიტომ რომ ირგვლივ იცინიან
იცი რა ძნელია ცხოვრობდე წარსულით?
ალბად არ იცირადგან წარსულით არასდროს გიცხოვრია...
ჩემი ღიმილი მოგონილია შენი ღიმილი კი ნამდვილია
იცი რა ძნელია ტიროდე იქ სადაც იცინიან?