ალბერ კამიუ

alber kamiu Albert Camus brdznuli azrebi gamonatqvamebi sibrdzne სიბრძნე
განცალკევებული სამართლიანობა ტირანიად მოგვევლინება.


მინდა შეგიმკო თმები გვირილით

minda shegimko tmebi gvirilit leqsebi poezia
მინდა შეგიმკო თმები გვირილით,
მაგრამ შორსა ხარ ჩემგან ძალიან:
ჩემი სიცილი, ჩემი ტირილი ---
იცოდეს ყველამ --- შენი ბრალია.



ჩემს უხეშ ხელებს

shen uxesh xelebs moenatra leqsebi poezia
ჩემს უხეშ ხელებს მოენატრა მაგ თმის სირბილე,
ჩემს დამცრალ თვალებს- მაგ თვალების კრთომა-კვესება.
მოხვედი, გულზე წვიმასავით გადამირბინე,
წახვედი უცებ და ტკივილი იგრძნეს ფესვებმა.

ხედავ? მევსება ბრმა ცრემლებით რქა საზედაშე,
მზის ჩასვლის სცენას შენთან ერთად სულ სხვა ხიბლი აქვს.
გახსოვს, ფრთებზე რომ ვოცნებობდით, კარგო, მე და შენ -
იარწივეო, მე ვიქნები მხოლოდ ნიბლია...

შემოგვივლია ანანური, გრემი, ვარძია,
ავდევნებივარ მაჯისსიმსხო ნაწნავს მთვრალივით,
მაგ მარჯნებიდან, ჰოი, ცეცხლი გამიტაცია!
(მტკივა ხელები - შენი მკერდის ცხელი ყალიბი.)

შენი ხალიბი წინაპრებით ვარ მოხიბლული
და რითმებს ვჭედავ შენი გრძნობის ძველი გრდემლიდან;
მე მაგ გრძნობებით ვაშლის ხეზე ვიყავ მიბმული,
მე, გაჩენამდე, სამოთხიდან ღმერთი მდევნიდა.

იქნებ შენიდან სულ სხვაგვარი ჩანდა პოეტი,
თუ ასრულებდა ტრაგედიის ნაცნობ პარტიებს,
იქნებ შენამდე მართლა მრუდე გზებით მოვედი
და ეს სიმრუდე - გზის სიმრუდე - ვერ მაპატიე?!

ვეღარ დამტიე, მაინც, გულის ვერცერთ კუთხეში,
ვერც დაუთმობდი რადგან მთელ გულს "უცნობ სახელებს",
გამოიმეტე (ზრდილობისთვის!) ცოტა ნუგეში
და ერთი კოცნა... ო, ეგ კოცნა ახლაც მახელებს!

დღესაც ამ ხელებს ენატრება მაგ თმის სირბილე,
ჩემს დამცხრალ თვალებს - მაგ თვალების კრთომა-კვესება.
მოხვედი, გულზე წვიმასავით გადამირბინე,
წახვედი უცებ და ტკივილი იგრძნეს ფესვებმა...


მე მქვია შენი

me mqvia sheni sheni sulis nazi samotxe leqsebi
მე მქვია შენი, შენი სულის ნაზი სამოთხე,
სევდა ვარ შენი,თვალებზე რომ მოგფარებია,
სიხარული ვარ, გულიდან რომ დარდებს ამოხევს,
მერე სამყაროს ჩაგიხატავს, თეთრფერებიანს
ანგელოზი ვარ, შენს საშველად გამოგზავნილი,
მე მიმაქვს თმენით, მძიმე გზაზე შენი ცოდვები,
მე, მხოლოდ მე მსურს, აგიხდინო გულის
წადილი,დაბადებიდან შენს სხეულს რომ ჩრდილად მოვყვები,
სიყვარული ვარ, რომ მოიცავს სამყაროს, სივრცეს
და ბედნიერი მიუყვება რწმენით სალოცავს,
მე, შენში ახლა ის მუზა ვარ, ლექსებს რომ გიწერს,
ის მკითხველიც ვარ,ორივეს რომ ერთად დაგვლოცავს.


ეს მერე..როცა ფერს შეუცვლის ტუჩებს ღალატი

es mere roca fers sheucvlis tuchebs galati leqsebi
ეს მერე..როცა ფერს შეუცვლის ტუჩებს ღალატი...
და დასასრული ფოთოლცვენას დაემსგავება
ავეთქვიფები ჩამუქებულ ნისლებს ქალაქის
და აღარასდროს ,აღარავინ არ მეყვარება...
ეს მერე..როცა ვერ გაუძლებს გვემას სხეული..
როცა მზერასაც ლიბრისფერი გადაეკრება..
მე გავიქცევი სიცოცხლისგან ასე ეული..
და აღარასდროს,აღარავინ არ მეყვარება...
ეს მერე...როცა გახუნდება მძივი კაბაზე
და მონატრება სულთან ერთად გამეპარება
გადავინაცვლებ მარმარილოს მომცრო დაფაზე
და აღარასდროს.....აღარავინ არ მეყვარება!!!!!!!!


დედავ - სიცოცხლის დიდო საწყისო

dedav sicocxlis didi sawyiso
დედავ - სიცოცხლის დიდო საწყისო,
დედავ - სიცოცხლის ბურჯო მაგარო,
.. ეს გული შენი გულით ხალისობს,
...შენი თვალებით ვხედავ სამყაროს

ჩემს აკვანს ფერად ღილკილებიანს
შენ დამღეროდი „ნანას", „მზე შინას",


გემუდარები, ორგულობა არ დამაბრალო

gemudarebi orguloba ar damabralo
გემუდარები, ორგულობა არ დამაბრალო,
არ დაიჯერო, განშორებამ გრძნობა გასრისა,
არ დაივიწყო, რომ ოდესღაც გული საბრალო
შენსავე მკერდჩი შევინახე, შენგან წასვლისას.
შენი მკერდია ჩემი გრძნობის თავშესაფარი,
შინ დაბრუნება იცის, თურმე, ჩემისთანამაც,
შენზე ოცნებით მოვიარე ქვეყნად მთა-ბარი,
მაგრამ ცოდვების განსაბანი წყალიც თანა მაქვს.
არ დაგიმალავ, მეც სხვებივით ლხენას დავეძებ,
და ახლაც შენთან უცოდველი როდი მოვედი,
მაგრამ არასდროს დაიჯერო – ისე დავეცე,
გადავივიწყო შენი სულის სვეტი ცხოველი.
შენს უკეთესი რა შემეძლო ქვეყნად მენახა,
ამ უნაპირო სამყაროში მხოლოდ შენა ხარ


ჯერ კიდევ დროა

jer kidev droa leqsebi poezia
ჯერ კიდევ დროა,
ჯერ კიდევ მოთოვს...
ჯერ ისევ ასდის მიწას ალმური...
ვზივარ და,
ხელში ვაწვალებ ფოთოლს...
და როგორც ადრე, ჩუმად ვხმაურობ...

გაშინებს?
ისევ რომ მოგეჩვიო..
არ იტყობ მაგრამ, სიშფოთეს გამჩნევ...
გარბიხარ,
თითქოს სულ სხვა არჩიე...
და მაინც ცდილობ,
ჩემს გულში დარჩე...

წარსულზე ვფიქრობ
და გულიც, ფეთქავს...
მაშინებს, აწმყო მათოვს ზეციდან...
მომინდა,
ახლა რომ იყო ჩემთან...
და ისე ახლოს, როგორც მე მინდა...

გაშინებს?
ისევ, ისე რომ გნატრობ...
როგორც სიცხეში ცივი ფანტელი...
მე შენთვის,
კუთვნილ სიცოცხლეს დავთმობ...
და დროს,
წასულს და ფეხით გათელილს...

თუ მოგენატრო,
მე ცრემლად მოვალ...
გაკოცებ, ტკივილს უკვალოდ წავშლი...
მე ვიცი, მოთოვს...
ჯერ კიდევ დროა...
და ისიც, მე რომ შენს გამო გავჩნდი...

მე ღამეს მაინც,
მოვუგებ ნიძლავს...
და კოცნას, სხვას რომ არ ღირსებია...
გპირდები,
მაინც ვიპოვი სიზმარს...
ჯერ რომ არავის არ სიზმრები


ერთად წამართვი ყველა გრძნობა

ertad wamartvi yvela grdznoba leqsebi poezia
ერთად წამართვი ყველა გრძნობა, თუკი გწადია,
ამითი მაინც არაფერი შეგემატა,
წაურთმევლადაც შენი არის, რაც მაბადია,
რადგან მთლიანად შენ გეკუთვნი, ჩემო ხატებავ.

თუ სიყვარულმა გიკარნახა ჩემი გაძარცვა,
მადლობას გეტყვი, სულში ასე რომ ითარეშე,
მაგრამ, ვაითუ თავს იტყუებ ტრფობის ტაძართან
და გულს მიქურდავ ჭეშმარიტი გრძნობის გარეშე.

შენდობას გეტყვი, მშვენიერო ჩემო მძარცველო,
სულით ღარიბი ბოლომდე რომ გამაღატაკო,
მაგრამ მე მიჯობს გულახდილმა ზიზღმა გამცელოს,
ვიდრე მიჯნურის უსამართლო წყენამ დამდაგოს.

მოხიბლული ვარ და სიავეც აღარ მაძრწუნებს,
კიდეც რომ მომკლა,შენს მტრობაში ვერ დამარწმუნებ


დილით მოგიტან

dilit mogitan leqsebi poezia
დილით მოგიტან გადაკეცილ მელნიან ტკივილს,
რომ მარტის ფანქრით შემისწორო ფერი იების...
რტოებს მოვატეხ ბაღის კართან ნაღვლიან ტირიფს
და ციდან ავხვეტ ნაფეხურებს სერაფიმების.

დილით მოგიტან გადაკეცილ მელნიან ფიქრებს,
რომ სხეულებში სხვაზე მეტად იყოს სულობა.
ზამთრის ნებართვით მოვიძიებ ერთნაირ ფიფქებს,
იმდენს,რომ ქალაქს დაეტყობა გაზაფხულობა.

დილით მოგიტან გადაკეცილ ბინდისფერ თვალებს,
დილით მოგიტან კონტურების წითელ ნაპირებს,
ოღონდ ამჯერად ნუ მომიკლავ ამ უშნო მთვარეს,
ამჯერად ღამე წერტილამდე დამიზეპირებს.