სტატუსები - statusebi

შეგიძლია, მსოფლიოს საუკეთესო ქალებს შორის ერთი აარჩიო… და მადლობელი ვარ იმისთვის, რომ ის ერთი მე აღმოვჩნდი და მხოლოდ შენ შეგიძლია, ეს ერთი - ყველაზე ბედნიერი გახადო!!!
ამიტომ გმადლობ!


სტატუსები - statusebi

… მაიძულებ სიხარულის ცრემლებით ვიტირო იმის გაცნობიერებისას, რომ გიყვარვარ…


სტატუსები - statusebi

მე არასდროს ვრჩები მარტო, შენზე ფიქრები მუდამ ჩემთან არიან...


სტატუსები - statusebi

მე უშენობა რომ არ შემეძლო შენ სწორედ ამან გაგათამამა....


ცხოვრება, ცხოვრება – ცხოვრება.........

cxovreba cxovreba chanaxatebi
ყველა ვცოცხლობთ, რისთვის? რატომ ? მარადიული შეკითხვებია ამაზე არ შევაჩერებ თქვენს ყურადრებას, ისედაც უყურადღებობის დროება გვიდგას, ალბათ შენთვის, თანამედროვე ადამიანო აღარც აქვს ამ შეკითხვებს ისეთივე მნიშვნელობა როგორიც თუნდაც ასი წლის წინ, მაგრამ ალბათ ყველას აქვს თავისი ცხოვრების პატარა, ან დიდი მიზანი.
ის ცხოვრობს კარიერისთვის აკეთებს ყველაფერს, სწავლობს ამთავრებს უნივერსიტეტებს, მუშაობს ბევრს, ძალიან ბევრს, იმდენად ბევრს რომ ვეღარც ხვდება ამას რისთვის აკეთებს, გადის ცხოვრება, მთელი ცხოვრება, დილიდან – საღამომდე, თვიდან – თვემდე, წლიდან – წლამდე, შაბათ–კვირას დასვენება, და წელიწადში ერთხელ ერთი თვე ზღვაზე, 40 წლის ხდება და იწყებს განვლილ დროზე ფიქრს, კარგი დღეები თითზე ჩამოსათვლელია, ისიც სამსახურს და დაწინაურებებს უკავშირდება, ოჯახთან გატარებული დღეები არ ახსოვს, არც უნდა ახსოვდეს წესით, სახლში გვიან მოდის, ბავშვები ისე გაიზარდნენ მხოლოდ დაძინებულებს ნახულობდა, შაბათ–კვირას, და წელიწადში ერთხელ ერთი თვით, ასე რომ გადავთვალოთ თავის 12 წლის ვაჟთან მხოლოდ 1 წელი აქვს გატარებული. რა ქნას? როგორ აინაზღაუროს დაკარგული დრო? ამ ხნის მანძილზე იგი ჩამოშორდა ყველაფერს, ფიქრის საშუალებაც დაკარგა, ფიქრი ხომ სულის მასაზრდოვებელია, არ ფიქრობენ რობოტები, მაგრამ ადამიანი.... ? ადამიანს ხომ თავად აქვს ქმნადობის უნარი? თანამედროვე სამყაროს გადავხედოთ, მივხვდებით, არაფერი ფასეული არ ხდება თითქმის არც ერთ დარგში, გარდა ტექნიკის მიღწევებისა, რომელიც, როგორც მოგეხსენებათ, ზუსტ მეცნიერებებზე დაყრდნობით უფრო საზრდოობს ვიდრე სულიერი ფასეულობებით. კარიერისტი კარიერას ვერასდროს გაიკეთებს, რადგან ცხოვრება კი არ უნდა გამოიყენო კარიერისათვის, არამედ პირიქით.... ყველა დიდი ხელოვანი ქმნიდა შედევრებს არა განდიდების მანიის გამო, არამედ იმიტომ რომ სულიერი მოთხოვნილება ჰქონდა, ამიტომ იგრძნობა მათ შემოქმედებაში სულ სხვაგვარი სითბო და სიხალასე, შეადარეთ პოსტმოდერნიზმისა და შუასაუკუნეების ლიტერატურა. წერის კულტურა, რა თქმა უნდა, პოსტმოდერნიზმშიც საკმაოდ მაღალია თუმცა, ფიქრის და საღი აზრის ნაკლებობას მაინც ყოველ სიტყვაში იგრძნობთ.
დავუბრუნდეთ 40 წლის ადამიანის ფიქრებს, მას თავისი წრე აქვს რომლიდან თავის დაღწევა სურს და ამასთანავე მარტოობის ეშინია, მარტო ცხოველებიც ვერ ცოცხლობენ... იწყებს შვილებზე გადამეტებულად ზრუნვას, ყველას თავს აბეზრებს, ხვდება რომ აღარავის ანაღვლებს, ზედმეტია, ყველას უყვარს – არავის ჭირდება, სამწუხაროა ,მაგრამ სიმართლე,მწარე სიმართლე. ეძებს ვინმეს, მესამეს, ხომ უნდა დააბრალოს თავისი მდგომარეობა, აქ ვერავინ იპოვა......, „ღმერთო რა დაგიშავე? რატომ გამწირე ასე? რატომ გამიმეტე?“ ყველაფერი უხილავს ბრალდება, არადა უფალმა ადამიანს თავისუფალი ნება მისცა, რათა წარმართოს ცხოვრება ისე როგორც საჭიროა, უცნაურია რატომ მიადგა ადამიანი პირველად მას, ვინც ყველაზე მეტად ზრუნავს მასზე? თუ დავფიქრდებით და სწორ დასკვნებს გავაკეთებთ მივხვდებით, რომ ეს საზოგადოების და ზოგადად გარემოს, მავნე ზემოქმედების ბრალია დღევანდელი ადამიანი სხვა არაფერია თუ არა ზომბირებული, მე დაკარგული, ურწმუნო არსება, ასე რომ, სასოწარკვეთილი ადამიანი (თანაც ურწმუნო), ამბობს:

რა დამრჩენია ? რისთვის ვიცოცხლე?
აქ რაღა მინდა ნეტა ვიცოდე,
მე დავასვენებ, დავასვენებ სხვას
და ამ სიკვდილით ვპოვებ მე შვებას.

და თუნდაც არვინ არ მომიგონოს
მე იქ, საფლავში ვიქნები მშვიდად
ბუნებამ იცის ჩემის სიკვდილით
არ დავაღონებ არავის დიდად.

ცხოვრებაში ყველას აძლევს ღმერთი ერთ შანსს, რომ იცხოვროს, მთელი ფილოსოფია სწორედ ამ შანსის გამოცნობაა.....
(ჯერალდ ნიუმანი)


რა უცნაური ღამეა

chanaxatebi ra ucnauri gamea
რა უცნაური ღამეა თბილი და იდუმალი თითქოს ზღაპრიდან გამოპარული ვფიქრობ შენზე და ღმერთზე.
ვინ ხარ? აქამდე სად იყავი? ასე რატომ ააფორიაქე ჩემი მშვიდი სამყარო? იქნებ ეს ის გრძნობაა,
ბავშვობაში რომ უნდა სტუმრებოდა სულს, ან ცოტა მოგვიანებით.
რაღა ეხლა მომადგა და გაცოფებული შემომათოვა დამქანცველი ფიქრები?
მე არაფერი არ ვიცი დარწმუნებით. მხოლოდ ის ვიცი, რომ ვერ დაგივიწყებ ! მიყვარხარ ! მიყვარხარ და მენატრები !
ახლა ჩემი ნებისმიერი ძარღვი რომ გადახსნა, სიყვარულის სისხლი ამოხეთქავს უნატიფეს შადრევნად...
ნუთუ ყოველთვის ასე უცნაურად იბადება სიყვარული? მე არც მახსოვს რას ვაკეთებდი შენამდე,
ან საერთოდ როგორ ვცხოვრობდი...შენ ხარ აქამდე რაც უნდა მეთქვა, შენ ხარ ოთახში ჰაერზე მეტი...
ღმერთო ჩემო, იქნებ ყველაზე მშვენიერი ისაა, ვერასდროს რომ ვერ გაიგო როგორ მჭირდები


ერთ მშვენიერ დღეს

ert mshvenier dges chanaxatebi
ერთ კუნძულზე ცხოვრობდა მსოფლიოში არსებული ყველა გრძნობა და ერთ მშვენიერ დღეს გრძობებს გამოუცხადეს, რომ მათი კუნძული იძირება. ყველამ უცებ მოამზადა ნავები და გასცურეს. მხოლოდ სიყვარული დარჩა კუნძულზე უკანასკნელ მომენტამდე. როცა კუნძული თითქმის დაიფარა წყლით, სიყვარული შველას ითხოვდა.
ახლომახლო დიდებული ნავით ჩაიარა განცხრომამ. სიყვარულმა თხოვნით მიმართა მას: განცხრომავ, ამიყვანე გეთაყვა შენს ნავში? არა, - უპასუხა განცხრომამ - ჩემს ნავზე იმდენი სიკეთეა,რომ ადგილი აღარ მაქვს!
სიყვარულმა გადაწყვიტა მიემართა თხოვნით სხვა ლამაზ ნავში მჯდომისთვის: პატივმოყვარეობავ, ამიყვანე გეთაყვა შენს ნავში? არაფრით არ შემიძლია დაგეხმარო სიყვარულო, შენ მთლად სველი ხარ და დამისვრი ჩემს ლამაზ ნავს! უპასუხა პატივმოყვარეობამ.
შორიახლო გასცურა მწუხარებამ. მწუხარებავ ნება მომეცი შენთან ერთად წამოვიდე, -ოჰ სიყვარულო, მე ძალიან დამწუხრებული ვარ, მინდა, მარტო დავრჩე.
მაშინ სიყვარულმა დაუძახა ბედნიერებას, მაგრამ ის იმდენად აღრფთოვანებული იყო თავისი ბედნიერებით, რომ ვერც გაიგონა სიყვარულის ძახილი.
უცებ მოესმა ხმა: სიყვარულო! მე აგიყვან ჩემს ნავზე. ეს იყო მოხუცი. სიყვარული იმდენად აივსო სიხარულით, რომ დაავიწყდა სახელი ეკითხა მისთვის. როცა ისინი ნაპირს მიუახლოვდნენ, მოხუცი თავისი გზით წავიდა. როცა სიყვარული მიხვდა, რამდენად დავალებული იყო მოხუცისგან, სხვა მოხუცს, ცოდნას მიმართა: ვინ დამეხმარა მე? ეს იყო დრო. უპასუხა ცოდნამ. დრო? მაგრამ რატომ დამეხმარა დრო? ცოდნამ გაიღიმა და უპასუხა: იმიტომ რომ მხოლოდ დროს შეუძლია შეაფასოს, თუ რამდენად დიდებულია ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი!


მე შენთვის ვიცხოვრებ

me shentvis vicxovreb chanaxatebi
მე შენთვის ვიცხოვრებ, მიუხედავად იმისა,რომ დიდი ხანია თავად გამაძევე შენი სამყაროდან.საკუთარ თავს ვეწინაარმდეგები,სხვას ვეძებ,მაგრამ სიყვარულით მხოლოდ შენ მიყვარხარ...ვცდილობ ყველაფერი დავივიწყო,შენს შემცვლელს გაფაციცებით ვეძებ,თავს ვიტყუებ,არადა მაინც შენ მიყვარხარ...შენ კი მოდიხარ და მიდიხარ ისე,ვითომც არაფერი.
ყველაფერი ვიცი შენს შესახებ და მაინც ვერ გელევი,ვბრაზდები და მაინც გპატიობ.ერთადერთი რაც გადამარჩენს,შენი სიყვარულია.
მომენატრე სიგიჯემდე,ისტერიკამდე მომენატრე.მომენატრა ის სითბო,სადღაც ახლოს გულთან რომ გაქვს.
ვგრძნობ,რომ რაგაც მაკლია,რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი...და ეს რაღაც,შენი სიყვარულია


ნება მომეცი დაგხატო..

neba momeci dagxato chanaxatebi chanaxati
ეხლა ისე ვითვლი წუთებს როგორც თევზი წყლის წვეთებს გახრეტილ პარკში..საშინელებაა როცა მოსყიდული სასამართლოს კი გაიძახის, რომ ის შენს გვერდით არ იქნება...საშინელბაა..მიკვირს, მიკვირს რატომ არ დარჩი ჩემთან, რატომ არ მანუგეშე, რატომ მომეცი ტირილის საშუალება..თუმცა ბუნებრივია, როცა ნდობა ქრება სიყვარულიც აღარ არსებობს..სულით მინდა გავიღიმო, მთელი სულით, როცა სიხარულისგან ტირილი გინდება და როცა გრძნობა ჰორიზონტს ცდება, მაშინ მინდა იყო ჩემთან და გერქვას ჩემი...მაგრამ შეუძლებელია...შენ კიდევ ერთხელ დაამტკიცე შენი, არც კი ვიცი რა დავარქვა ამას, ალბათ უსუსურება, რომლმაც მე ვერ გამიძლო...ეს ბუნებრივიცაა...
გუშინ ღამე გამეღვიძა..კვლავ წამებს ვითვლიდი..დამხჩვარი თევზივით ვაცცებდი თვალებს..მერე ჩემი ძველი ფანქარი დავინახე და მომინდა დამხატა..ეს ისე იშვიათად ხდება ამ ბოლოს რომ არ შემეძლო არ დამეხატა..ავიღე რაღაც ნაგლეჯი ფურცელი და მასზე გამოვსახე გრძნობები. თავს ცუდად ვგრძნობდი, ამიტომ არც გამკვირვებია რომ ნახატი შავ-თეთრი იყო..“ფერების“ გარეშე...მიკვირს, არცერთი ნახატი არ მაქვს ფერადი, ალბათ იმიტომ რომ არასდროს ვხატავ მაშინ როცა მიხარია ან კარგად ვარ...დაგურუზულს და ნაწყენს მხოლოდ ფანქარი მშველის, შავი ფანქარი..გხატვადი, თვალდახუჭული გხატავდი, ხელები გულის მოძრაობას იმეორებდა, ის მხოლოდ შუამავალი იყო..გული გხატვადა...არასდროს დამიხატავს ასე..რაღაც სხვანაირი იყო..ყველაზე მნიშვნელოვანი გამომრჩა, შენი ალმაცური ღიმილი, რომელიც გულმაც ვერ დახატა ზუსტად..ახლა მინდა გთხოვო კიდევ ერთხელ გამიღიმო ძველებურად...მინდა მაგრამ ამას ვერ ვახერხებ, მინდა რამდენიმ წუთით გაჩერდე ჩემს წინ, რომ გადაგხატო...მყავდე სულ გვერდით, მერე რა რომ დახატული, მთავარია შენს ღიმილს ყოველ წამს შევცქეროდე და მეც ვიღიმოდე....მომეცი ნება დაგხატო..


ახლოს არის და ამავე დროს ძალიან შორს..

axlos aris da amave dros dzalian shors chanaxatebi
ახლოს არის და ამავე დროს ძალიან შორს........ გინდა ჩაეხუტო.. მოეფერო.. აკოცო და უთხრა თუ რა ძლიერ გიყვარს... რა ძვირფასია შენთვის მაგრამ ამის უფლება არ გაქვს რადგან მას სხვა ყავს გვერძე... მაგრამ მთავარი ის არის რომ შეგიძლია ეს ადამიანი შენთვის ჩუმად გიყვარდეს და აღმერთებდე...... სხვისთვის რა ადვილია სხვის გრძნობებზე საუბარი და რჩევის მიცემა: '' ის შენი ღირსი არ არის და დაივიწყე ნუ იტანჯავ თავს!!!!'' მაგრამ შენთვის ხომ შეუძლებელს გეუბნება, რომ შეგეძლოს აქამდე ხომ დაივიწყებდი??!! მაგრამ ძნელია ყოველთვის თავის გაკონტროლება როცა შენს საყვარელ ადამიანს სხვის გვერძე ხედავ ან თუნდაც უსმენ მასზე როგორი აღტაცებით საუბრობს.........დამალული სიყვარულით იტანჯები და შველას ითხოვ მაგრამ ვინ უნდა დაგეხმაროს ??!!ეს ავადმყოფობა ხომ არ არის რომ განგკურნონ???!!!!! იცი ??..ყველაფერი შეიძლება დაივიწყო სიყვარულის გამო, მაგრამ სიყვარულს ვერასოდეს დაივიწყებ ყველაფრის გამო.... რაც არ უნდა ეცადო რომ მასზე არ იფიქრო მით უფრო მეტს ფიქრობ მასზე..... რაც უფრო ცდილობ რომ დაივიწყო მით უფრო გიყვარდება.......რაც არ უნდა ეცადო ყველაფერი შენს საპირისპიროდ ხდება....თითქოს ბედის ირონიააა.... და ბედი სასტიკად დაგცინის ასე პატარა და უსუსურ არსებას.......... წლები გადის... დრო მიფრინავს...და რაც უფრო მეტს ფიქრობ..ხვდები რომ ოცნება აუხდენელ ოცნებად გექცა... რომლის ახდენასაც ასე ძალიან ელი... მაგრამ...არაფერი იცვლება და ხვდები რომ...როცა მეფობლის უფლება გქონდა ისე ჩამოგაგდეს ტახტიდან როგორც მონა ცხენიდან .........თუმცა იმითაც ბედნიერი ხარ რომ შენ შეგიძლია იოცნებო მაინც.... სხვებს კი ეს ოცნებაც არ შეუძლიათ......შენი აუხდენელი ოცნება ჯობია სხვის ახდეილ არარსებულ ოცნებას... ბედნიერი უნდა იყო იმით რომ შენ მოგეცა განგეცადა ეს ბრწყინვალე გრძნობა რომელსაც სიყვარული ჰქვია... ზოგს კი ამის შანსიც არ ჰქონია.....